Υπάρχει μεγαλύτερη τιμή από το να σε κάνουν τοιχογραφία πάνω στα ερείπια της Γάζας και η τοιχογραφία να μετατρέπεται σε χώρο κατάθεσης αναθυμάτων; Νομίζουμε πως ο αμερικανός ράπερ Macklemore δε θα σκεφτεί ούτε δευτερόλεπτο προτού απαντήσει αρνητικά. Λίγες μέρες μετά την αποπομπή του από το supporting act στις συναυλίες του Εντ Σίραν, το πορτραίτο του ζωγραφίστηκε στη Γάζα και κόσμος περνάει και αφήνει κάποιο αντικείμενο σε ένδειξη ευχαριστίες. Εκεί που ξέρουν να τιμούν αυτούς που στέκονται στο πλευρό της. Οπως έχουν ήδη κάνει με τον Χαβιέρ Μπαρδέμ, τον Πεπ Γουαρδιόλα, τον Μαρκ Ράφαλο και άλλους και άλλες από το χώρο των διάσημων.
Δεν είναι όμως μόνο οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα που στέκονται στο πλευρό του Macklemore. Είναι και ο κόσμος στη Δύση. Μεγάλα μιντιακά συγκροτήματα σημείωσαν ότι οι τιμές των εισιτηρίων για τις εμφανίσεις του Macklemore εκτοξεύτηκαν, την ίδια ώρα που οι τιμές των εισιτηρίων για τις συναυλίες του Εντι Σίραν έχουν πέσει στο μισό.
Δεν μιλάμε για την περιοδεία Free Palestine, που έχει προγραμματισμένες συναυλίες σε Δουβλίνο, Παρίσι και Λονδίνο στα τέλη Οκτώβρη, αλλά για εμφανίσεις του Macklemore στις ΗΠΑ, που ήταν προγραμματισμένες καιρό πριν από την αποπομπή του από το tour του Σίραν. Το Rolling Stone παραθέτει στοιχεία που δείχνουν ότι τα εισιτήρια για τη συναυλία που θα δώσει ο Macklemore στις 22 Οκτώβρη στο Red Rocks Amphitheatre του Κολοράντο έχουν φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη.
Δεν μιλάμε για τις επίσημες πωλήσεις εισιτηρίων, τα οποία εξαντλήθηκαν εν ριπή οφθαλμού, αλλά για μεταπωλήσεις. Η γενική είσοδος στο Red Rocks Amphitheatre του Κολοράντο ήταν 90 δολάρια. Τα εισιτήρια που μεταπωλούνται μέσω του Ticketmaster έφτασαν τα 215 δολάρια, σημειώνοντας αύξηση 139%! Το περιοδικό έψαξε και άλλες πλατφόρμες πώλησης εισιτηρίων και η εικόνα είναι η ίδια. Στο StubHub από 211 δολάρια, στο SeatGeek από 192 δολάρια, στο Vivid Seats από 179 δολάρια.
Και βέβαια, όλοι περιμένουν ν’ ακούσουν τι θα πει ο Macklemore από τη σκηνή του Κολοράντο, καθώς αυτή είναι η πρώτη συναυλία του μετά την αποπομπή του από το tour του Σίραν.
Ο Macklemore και η πολιτιστική επανάσταση των ΗΠΑ για την Παλαιστίνη
Η απόπειρα τιμωρίας του Macklemore έφερε τελικά τον Robert Kraft, τον Ed Sheeran και το ίδιο το κατεστημένο της ψυχαγωγίας αντιμέτωπους με πρωτοφανή έλεγχο. Μακριά από το να φιμώσουν το μήνυμα της παλαιστινιακής ελευθερίας, οι ενέργειές τους το ενίσχυσαν.
Toυ Ράμζι Μπαρούντ *
Το Page Six Hollywood πρόσφατα δήλωσε: «Ξεσπά πόλεμος ανοιχτών επιστολών μεταξύ φιλοϊσραηλινών και φιλοπαλαιστινιακών παρατάξεων στο Χόλιγουντ». Μόλις πριν από λίγα χρόνια, ένας τέτοιος τίτλος θα φαινόταν αδιανόητος.
Το άρθρο περιέγραψε μια ολοένα πιο ανοιχτή αντιπαράθεση μεταξύ φιλοπαλαιστινιακών και φιλοϊσραηλινών δυνάμεων στη βιομηχανία της ψυχαγωγίας. Από τη μία πλευρά βρίσκονται καλλιτέχνες και άλλα πρόσωπα του κλάδου που παίρνουν σαφή θέση κατά της γενοκτονίας του Ισραήλ στη Γάζα· από την άλλη βρίσκονται υπερασπιστές του Ισραήλ που προσπαθούν να αρνηθούν αυτή τη γενοκτονία μπροστά σε αδιάσειστα στοιχεία.
Ωστόσο, ακόμη και αυτή η πλαισίωση απέτυχε να αποτυπώσει ολόκληρη την εικόνα. Αυτό που εκτυλίσσεται είναι πολύ πιο σημαντικό από μια διαμάχη μεταξύ διασημοτήτων ή έναν «πόλεμο ανοιχτών επιστολών». Αποτελεί μέρος μιας πολιτιστικής επανάστασης που κυοφορείται στην αμερικανική κοινωνία — μιας επανάστασης που έχει πλέον φτάσει στα υψηλότερα κλιμάκια του πολιτιστικού κατεστημένου της χώρας. Και σε αυτή τη σύγκρουση, το Ισραήλ χάνει — και χάνει άσχημα.
Οταν το εκκρεμές κινείται τόσο μακριά, ούτε τα χρήματα του Kraft ούτε τα στάδια που ελέγχει μπορούν να σταματήσουν το κίνημα.
Παρότι το άρθρο αναγνώρισε ότι η υποστήριξη προς την Παλαιστίνη έχει γίνει αρκετά ισχυρή ώστε να διχάζει ανοιχτά το Χόλιγουντ, απέκρυψε την κλίμακα του μετασχηματισμού που βρίσκεται σε εξέλιξη, παρουσιάζοντας τη στιγμή ως έναν «πόλεμο» μεταξύ δύο παρατάξεων.
Πολύ προτού ισραηλινοί σκηνοθέτες, εταιρίες παραγωγής και ηθοποιοί εδραιώσουν σημαντική παρουσία στο Χόλιγουντ, η πολιτιστική υποδομή της βιομηχανίας προέβαλλε συστηματικά το Ισραήλ σε κάθε ευκαιρία. Ο κινηματογράφος και η τηλεόραση κατασκεύασαν μια γυαλιστερή εικόνα ενός ηρωικού έθνους, του οποίου η ίδρυση και η συνεχιζόμενη επιβίωση παρουσιάζονταν ως θαύμα, ενώ η εκτόπιση και η βία που βρίσκονταν πίσω από αυτή την αφήγηση σε μεγάλο βαθμό εξαφανίζονταν από το οπτικό πεδίο.
Οι Παλαιστίνιοι, οι Αραβες και οι μουσουλμάνοι, εντωμεταξύ, σχεδόν πάντοτε παρουσιάζονταν με αρνητικό τρόπο: ως ο απολίτιστος και απειλητικός «άλλος», ο οποίος υποτίθεται ότι δεν διέθετε καμιά νόμιμη αξίωση στον πολιτισμό, καμιά αναγνωρίσιμη ηθική και καμιά ιστορία ή ταυτότητα άξια σοβαρής εξέτασης.
Πράγματι, το Χόλιγουντ διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στη συστηματική απανθρωποποίηση των Παλαιστίνιων στη δυτική λαϊκή κουλτούρα. Οταν χιλιάδες ηθοποιοί, κινηματογραφιστές, παραγωγοί και καλλιτέχνες αρχίζουν να παίρνουν δημόσια θέση αρχών υπέρ της Παλαιστίνης — συχνά με σημαντικό επαγγελματικό κόστος — μπορούμε επομένως να μιλάμε με βεβαιότητα για μια πολιτιστική αλλαγή ιστορικών διαστάσεων.
Η Susan Sarandon, ο Mark Ruffalo, η Penélope Cruz, ο Javier Bardem, ο Joaquin Phoenix, η Tilda Swinton, η Olivia Colman, η Emma Stone, η Cynthia Nixon και ο Riz Ahmed είναι μόνο μερικά από τα πιο προβεβλημένα ονόματα σε έναν διαρκώς διευρυνόμενο κατάλογο καλλιτεχνών που καθοδηγούνται από ηθικές αρχές και θάρρος και αντιπαρατίθενται με ένα αρχαϊκό βιομηχανικό κατεστημένο.
Η ιστορία, ωστόσο, εκτείνεται πολύ πέρα από το Χόλιγουντ. Ας εξετάσουμε τη μεγάλη διαμάχη που ξέσπασε πρόσφατα στις ΗΠΑ μετά την απομάκρυνση του Macklemore από τις υπόλοιπες ημερομηνίες της περιοδείας Loop του Ed Sheeran.
Ο Macklemore είναι πολύ περισσότερα από έναν τραγουδιστή που υποστηρίζει την Παλαιστίνη. Ο βραβευμένος με Grammy ράπερ και τραγουδοποιός είναι ένας ταλαντούχος πολιτικός αφηγητής, του οποίου η καριέρα έχει συνδυάσει την καλλιτεχνική επιτυχία στο ευρύ κοινό με μια διαρκή δέσμευση σε κοινωνικούς σκοπούς. Από την έναρξη της γενοκτονίας, έχει αναδειχτεί σε μία από τις ισχυρότερες φωνές παλαιστινιακής αλληλεγγύης στις ΗΠΑ και πέρα από αυτές.
Κατά τις πρόσφατες συναυλίες του Sheeran στο MetLife Stadium στο Νιου Τζέρσεϊ, ο Macklemore εξέφρασε αλληλεγγύη προς τους Παλαιστινίους στη Γάζα και στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, κάλεσε για μια «ελεύθερη Παλαιστίνη» και ερμήνευσε το «Hind’s Hall», τον τραγουδιστικό ύμνο διαμαρτυρίας του, που τιμά τη Χιντ Ρατζάμπ, το Παλαιστινιόπουλο που σκοτώθηκε από τις ισραηλινές δυνάμεις στη Γάζα.
Η αντίδραση στη θαρραλέα στάση του Macklemore ήταν άμεση, αλλά και προβλέψιμη. Οι δισεκατομμυριούχοι που έλεγχαν τους χώρους έστρεψαν το όπλο που εξακολουθούσε να έχουν στη διάθεσή τους: την οικονομική ισχύ. Ο Robert Kraft, ιδιοκτήτης του Gillette Stadium, αρνήθηκε να επιτρέψει στον Macklemore να εμφανιστεί εκεί.
Ο Sheeran, ο οποίος φάνηκε να υποτιμά τη σοβαρότητα της στιγμής, πέρασε στην άμυνα. «Δεν είμαι συνένοχος», δήλωσε, επιμένοντας ότι η απομάκρυνση του Macklemore ήταν απόφαση του διοργανωτή και όχι δική του. Ομως μια τόσο αδύναμη απάντηση από έναν από τους πιο επιδραστικούς μουσικούς στον κόσμο, ιδιαίτερα τη στιγμή που ένας καλλιτέχνης στη δική του περιοδεία τιμωρούνταν επειδή εξέφρασε τη θέση του, δύσκολα θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως πολιτικά «ουδέτερη» θέση.
Στο παρελθόν, η ιστορία μπορεί να είχε τελειώσει εκεί. Ο Macklemore θα είχε απομονωθεί και η καριέρα του θα είχε τεθεί σε κίνδυνο, ενώ ο Sheeran, οι διοργανωτές και οι ιδιοκτήτες των σταδίων θα συνέχιζαν σε μεγάλο βαθμό ανεπηρέαστοι.
Εκείνες οι ημέρες έχουν περάσει. Η παγκόσμια αλληλεγγύη προς τον Macklemore — και, κατ’ επέκταση, προς την Παλαιστίνη — εξαπλώθηκε τόσο γρήγορα, ώστε οι υπεύθυνοι για την απομάκρυνσή του αναγκάστηκαν να εκδώσουν μια σειρά από αμυντικές και ενίοτε αντιφατικές εξηγήσεις.
Μέχρι τότε, ωστόσο, η ζημιά είχε γίνει. Ο Sheeran αντιμετώπισε αυξανόμενες εκκλήσεις για μποϊκοτάζ, διαμαρτυρίες, ακόμη και την αναστολή της μετάδοσης της μουσικής του από έναν ιρλανδικό ραδιοφωνικό σταθμό. Ο Finneas, ο Lukas Graham και ο Aaron Rowe αποχώρησαν από την περιοδεία, ενώ και οι Beoga, το συγκρότημα που συνοδεύει τον Sheeran, αποχώρησαν. Καλλιτέχνες και δημόσια πρόσωπα άρχισαν να μιλούν ανοιχτά για τη γενοκτονία, την ελευθερία της έκφρασης και τη δύναμη των δισεκατομμυριούχων να καθορίζουν τα πολιτικά όρια της τέχνης.
Οι podcasters και οι σχολιαστές των μέσων κοινωνικής δικτύωσης κινητοποιήθηκαν επίσης, προσεγγίζοντας κοινά εκατομμυρίων ανθρώπων και εμβαθύνοντας στη διαμάχη. Αρχισαν να ρωτούν ποιος ήταν ο Kraft, εξετάζοντας τη μακροχρόνια σχέση του με το Ισραήλ· την εκστρατεία του κατά του BDS· και τον τεράστιο οικονομικό μηχανισμό πίσω από την πολιτική του δράση.
Η απόπειρα τιμωρίας του Macklemore έφερε τελικά τον Kraft, τον Sheeran και το ίδιο το κατεστημένο της ψυχαγωγίας αντιμέτωπους με πρωτοφανή έλεγχο. Μακριά από το να φιμώσουν το μήνυμα της παλαιστινιακής ελευθερίας, οι ενέργειές τους το ενίσχυσαν.
Τελικά, αυτή δεν είναι μια ιστορία για δύο καλλιτέχνες που βρίσκονται σε διαμάχη, όπως ακριβώς ο μετασχηματισμός του Χόλιγουντ δεν μπορεί να περιοριστεί σε δύο στρατόπεδα που ανταλλάσσουν ανοιχτές επιστολές. Και τα δύο αποτελούν εκδηλώσεις μιας πολύ μεγαλύτερης πολιτιστικής αναταραχής που έχει τις ρίζες της στην αμερικανική κοινωνία των πολιτών, όπου άνθρωποι από διαφορετικά υπόβαθρα ανοίγουν επιτέλους τα μάτια τους στα ισραηλινά εγκλήματα και στην εξαιρετική επιρροή που το Τελ Αβίβ ασκούσε επί μακρόν στη χώρα τους.
Πέρα από την περιστασιακή δημοσκόπηση, αυτή η ιστορία σπάνια γίνεται πρωτοσέλιδο. Οταν όμως το εκκρεμές κινείται τόσο μακριά, ούτε τα χρήματα του Kraft ούτε τα στάδια που ελέγχει μπορούν να σταματήσουν το κίνημα.
Ούτε μπορούν να φιμώσουν την κραυγή του Macklemore «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» — μια κραυγή που τώρα αντηχεί από εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο.
ΠΗΓΗ: Common Dreams
* Παλαιστίνιος, γεννημένος στον προσφυγικό καταυλισμό της Νουσεϊράτ στη Λωρίδα της Γάζας, ο Δρ. Ramzy Baroud είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας και αρχισυντάκτης του The Palestine Chronicle. Είναι συγγραφέας οκτώ βιβλίων. Το πιο πρόσφατο βιβλίο του, με τίτλο «Before the Flood» («Πριν από τον Κατακλυσμό»), εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Seven Stories Press. Τα υπόλοιπα έργα του περιλαμβάνουν τα «Our Vision for Liberation» («το Οραμά μας για Απελευθέρωση»), «My Father was a Freedom Fighter» («Ο Πατέρας μου ήταν ένας Μαχητής της Ελευθερίας») και «The Last Earth» («Η Τελαυταία Γη»). Ο Baroud είναι μη μόνιμος ανώτερος ερευνητικός συνεργάτης στο Center for Islam and Global Affairs (CIGA).
