Δυο χιλιάδες και εννέα: father τα ‘μαθες τα νέα;
Ακρως σοβαρή πλακίτσα, στίχοι: Κοκκινοσκουφίτσα.
Ηγγικεν γαρ η μεγάλη ώρα για τη νέα δημοπρασία στη νέα δεινοκρατία. Μπακογιάννη-Μητσοτάκη-Κούβελου ή απλώς Σαμαράς; Κρήτη ή Μεσσηνία; Μέγεθος ή τεχνική; Αύριο ή στο επόμενο γουάου weekend θα γνωρίζουμε. Η όλη διαδικασία θα κοστίσει δύο ευρώ σε όσους πάνε να γραφτούν members και να ψηφίσουν. Μέχρι τότε, ας ασχοληθούμε με θέματα ήσσονος σημασίας. Ωστόσο, εσείς ωρέ παιδιά καημένα –κι ας είστε λερωμένα– εκεί στο ΠαΣοΚ, μη σκοτώνεστε μεταξύ σας. Και ειδικά όχι με τον Πάγκαλο, είναι πολύ επικίνδυνο και για το πνεύ-μα, αλλά κυρίως και επί υλιστικού επιπέδου. Υπομονή, σε λίγο θ’ ακουστεί το «habemus papam» και γαλάζιος καπνός θ’ αναπεμφθεί από τις καμινάδες της Ρηγίλλης. Κι επειδή είμαστε επιφορτισμένοι με το καθήκον της λαϊκής (ενίοτε και της ελαφρολαϊκής) επιμόρφωσης, η Αππία (Ασπασία) Αννία Ρηγίλλη ήταν η δεύ-τερη σύζυγος του Ηρώδη του Αττικού, την οποία και πένθησε υπέρμετρα όταν πέθανε. Πολλοί θεώρησαν αυτό το πένθος του όχι και τόσο ειλικρινές, ενώ ο αδελφός της Ρηγίλλης ο Βραδούας, έφθασε στο σημείο να τον κατηγορήσει ως υπαίτιο του θανάτου της. Ετσι, για να καταλαβαίνουμε και την αύρα που αποπνέει το όνομα και κατ’ επέκταση ο χώρος. Διπλά –και τρίδιπλα– ονόματα, υπέρμετρα πένθη, ίντριγκες, πάθη και τα τοιαύτα…
«Μάθαινε και τ’ απλούστερα! Γι’ αυτούς που ο καιρός τους ήρθε ποτέ δεν είναι πολύ αργά! Μάθαινε το αβγ, δε σε φτάνει, μα συ να το μαθαίνεις! Μη σου κακοφανεί! Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις! Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. Μάθαινε, άνθρωπε στο άσυλο! Μάθαινε, άνθρωπε στη φυλακή! Μάθαινε, γυναίκα στην κουζίνα! Μάθαινε, εξηντάχρονε! Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. Ψάξε για σχολείο, άστεγε! Προμηθεύσου γνώση, παγωμένε! Πεινασμένε, άρπαξε το βιβλίο: είν’ ένα όπλο. Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις, σύντροφε!» (Berthold Brecht).
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί διαμαρτύρεται ο Λοβέρδος, απέναντι σε άοπλους (εννοείται! Εκλεισαν έξι δεκαετίες) κι αθώους παραστάτες της κοινοβουλευτικής σημαίας. Του έσπασαν κα’να τζάμι μήπως; Του είπαν κακά λόγια; Τι;
Κινητοποιήσεις ξεκινούσαν οι αγρότες αυτή τη βδομάδα και μέχρι το βράδυ της παραμονής εξόδου των τρακτέρ, δεν γραφόταν πουθενά τίποτε. Είπαμε ρε παιδιά να κάνουμε μανιασμένη αντιπολίτευση στο ΠαΣοΚ και να μη δώσουμε καμιά πίστωση χρόνου, αλλά όχι κι έτσι. Εντάξει, η αξιωματική αντιπολίτευση έχει τα δικά της, αλλά οι άλλοι πού είναι; Και ιδίως ο πρόεδρος Χεριχέρης για τον οποίο ανησυχούμε τα μάλα και θα ξαναρωτήσουμε με έκδηλη και έκφυλη αγωνία…
«Η Ελλάδα, παρά τα προβλήματά της σήμερα, μπορεί να πρωτοπορήσει στην εμπέδωση των δημοκρατικών αντιλήψεων και των δημοκρατικών θεσμών προωθώντας τη δημοκρατική αντίληψη διακυβέρνησης», δήλωσε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας (ναι, είναι αλήθεια!) Γιώργος Παπανδρέου, μετά το πέρας των διήμερων εργασιών του συμβουλίου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Το οποίο έγινε στον Αγιο Δομίνικο, ενώ σχετικά δημοσιεύματα διαψεύδουν μετά βδελυγμίας τα περί λαθρομεταφοράς χορευτριών και σεξουαλικού τουρισμού. Οσο για το ότι η Ελλάδα μπορεί να πρωτοπορήσει παρά τα προβλήματά της, το ίδιο μπορεί να κάνει και μια αιωνόβια γιαγιά ενώπιον του φάσματος του θανάτου, δι’ ολίγον.
Για άλλη μια φορά δεν αποφύγαμε τα ρίγη συγκίνησης και εθνικής υπερηφάνιας, πληροφορούμενοι δια του τύπου (ατύπως) τα νέα κατορθώματα του χαρισματικού και αεικίνητου υπουργού προ-πο. Οστις προανήγγειλε «διακλαδική συνεργασία αστυνομίας, λιμενικού και ΕΥΠ για τη θωράκιση των συνόρων της χώρας». Προσπαθώντας να βάλουμε κι εμείς ένα λιθαράκι στη νέα κατασκευή (άλλωστε μας περισσεύουν λιθαράκια και κοτρόνες, έχει πλείστα όσα αυτός ο ευλογημένος τόπος) προτείνουμε το τμήμα που θα προκύψει από τη συνεργασία να ονομαστεί ΠΑΡΙΖΑΚΙ (Παραμεθόριες Ισχυρές Ζώνες Ασφαλείας Κινήσεων).
Τα επόμενα ρίγη συγκίνησης προήλθαν από την έχουσα τα εν Ελλάδι πνευματικά δικαιώματα του όρου «ευελφάλεια» mrs Diamantopoulos, ήτις δήλωσε ότι «οι εκπαιδευτικοί αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των εργαζομένων σε υπηρεσίες απαραίτητες για την εύρυθμη λειτουργία του κράτους», οξύνοντας τις ιδεολογικές και ταξικές αντιπαραθέσεις στον εσωτερικό κόσμο της συμπαθούς συντεχνίας των εκπαιδευτικών.
Το κακό για μας είναι ότι εκατό παιδιά κάτω των πέντε ετών πεθαίνουν κάθε μέρα στη Ζιμπάμπουε. Το κακό για άλλους είναι ότι γεννιούνται άλλα τόσα… Κι ο γάμα-γάμα του ο γιε μίστερ Μπαν Κι Μουν ζήτησε να βάλουμε τέλος (όλοι μαζί;) στη βία κατά των γυναικών. Εμείς αποδεδειγμένα δεν ενεχόμαστε σε τέτοια περιστατικά. Εκείνος;
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
