«Για ποια «ασφάλεια» θα μιλήσει ο Γρηγόρης Δημητριάδης και με ποια ιδιότητα θεωρείται ισότιμος, πρώην πρωθυπουργών, υπουργών (που παρακολουθούσε) και άλλων αξιωματούχων;», αναρωτιέται ο τίτλος δημοσιεύματος του in.gr του Συγκροτήματος Μαρινάκη. Από το δημοσίευμα πληροφορούμαστε ότι ο πρωθυπουργικός ανιψιός και τέως γενικός δερβέναγας του «επιτελικού κράτους» έχει προσκληθεί να είναι ομιλητής στο «Athens Defence Summit είναι από τα μεγαλύτερα συνέδρια σε σχέση με τις πολιτικές άμυνας και την αμυντική βιομηχανία που διοργανώνεται στη χώρα μας», πλάι σε «υπουργούς της κυβέρνησης, ξένους πολιτικούς συμπεριλαμβανομένων υπουργών, πρώην πρωθυπουργών, πρώην υπουργών, και Ευρωπαίων Επιτρόπων, διπλωμάτες και ανώτατους αξιωματούχους, ανώτατους αξιωματικούς του ΝΑΤΟ, επικεφαλής μεγάλων επιχειρήσεων, πανεπιστημιακούς με διεθνές κύρος, δημοσιογράφους από μεγάλα ΜΜΕ, ευρωβουλευτές, εκπροσώπους του αμερικανικού και ισραηλινού πολιτικού και διπλωματικού κατεστημένου». Η ιδιότητα με την οποία καλείται ο Δημητριάδης, σύμφωνα με το δημοσίευμα, είναι «πρώην γενικός γραμματέας (Chief of Staff)» του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη έως το 2022.
Το δημοσίευμα «αναρωτιέται γιατί περιλαμβάνεται ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ο οποίος πέραν της ιδιότητας του εθελοντή στη Νέα Δημοκρατία δεν έχει κάποια άλλη πολιτική ιδιότητα, ούτε κατέχει κάποιο αξίωμα ή επαγγελματική ενασχόληση (η δικηγορία με την οποία βιοπορίζεται μάλλον δεν έχει σχέση με την εθνική άμυνα) που να τον καθιστά αυτονόητη επιλογή ώστε να είναι σε ένα τόσο μεγάλο συνέδριο, με τόσο «βαριά» ονόματα, και μάλιστα σε ένα πάνελ πολύ υψηλής προβολής, αυτό που συνοδεύει το επίσημο δείπνο (Gala Dinner) με τη συμμετοχή του πρώην πρωθυπουργού του Ισραήλ Εχούντ Ολμέρτ, του σημερινού υπουργού Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης της Σερβίας Ν. Στάροβιτς, ενός υψηλόβαθμου στελέχους του δημοσιογραφικού οργανισμού Breitbart News και άλλων προσωπικοτήτων».
Θεωρεί πως είναι λογικό από τη μεριά του Δημητριάδη να διεκδικεί «αναβαθμισμένο πολιτικό ρόλο» και πως «τέτοιες δημόσιες εμφανίσεις, που φανταζόμαστε ότι θα αναπαράγει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ο ίδιος και η Ομάδα Αλήθειας, συμβάλλουν στην οικοδόμηση πολιτικού προφίλ στελέχους έτοιμου να αναλάβει ακόμη και κυβερνητικές ευθύνες». Και συνεχίζει: «Το δυσνόητο και το μεγάλο ερώτημα είναι τι ακριβώς σημαίνει σε ένα συνέδριο για την άμυνα, υπό την αιγίδα του ελληνικού υπουργείου Εθνικής Άμυνας, η παρουσία ενός προσώπου που συνδέεται με ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα παράνομων υποκλοπών στην Ευρώπη, ένα σκάνδαλο για το οποίο, όπως αποφάνθηκε και το Μονομελές Πλημμελειοδικείο που καταδίκασε πρωτόδικα σε πολύ μεγάλες ποινές τους ιδιώτες που εμπλέκονται, καθιστά αναγκαία τη διερεύνηση τέλεσης και του αδικήματος της κατασκοπείας.
Για ποια ασφάλεια μπορεί να μιλήσει ο κ. Δημητριάδης όταν επί των ημερών του ως προϊσταμένου ουσιαστικά της ΕΥΠ παρακολουθήθηκε το μισό υπουργικό συμβούλιο και η ηγεσία του στρατεύματος όπως και υψηλόβαθμοι δικαστικοί, αλλά και πολιτικοί και δημοσιογράφοι, πρώτα με νόμιμες επισυνδέσεις και μετά με το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό Predator;
Για ποια υπευθυνότητα θα μιλήσει ο κ. Δημητριάδης (ο τίτλος του πάνελ είναι: «Μετά τις αυταπάτες. Ασφάλεια, υπευθυνότητα και ο κόσμος μπροστά μας»), όταν όλες αυτές οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και της ασφάλεια της χώρας έγιναν στη «δική του βάρδια», χωρίς ποτέ να δώσει ουσιαστικές εξηγήσεις;
Και πώς μπορεί να μιλήσει για τη «θεσμική αποφασιστικότητα» (institutional resolve) που αναφέρει η περιγραφή του πάνελ, κάποιος που επιμένει να μην δίνει τις απαντήσεις που οφείλει στην ελληνική κοινωνία για το τι συνέβη με τις υποκλοπές και τη δική του ευθύνη και οχυρώνεται πίσω από τις αρχειοθετήσεις του Αρείου Πάγου, παρότι γνωρίζει πολύ καλά ότι όπως μπαίνει στο αρχείο μια υπόθεση, έτσι μπορεί και να ανασυρθεί και οι υπεύθυνοι να κληθούν να λογοδοτήσουν».
Αφού ρωτήσει, με εμφανή διάθεση ειρωνείας, πώς αισθάνονται ο Δένδιας, ο Χρυσοχοΐδης, ο Πιερρακάκης και άλλοι υπουργοί (Παπαστεργίου, Παπασταύρου, Πλεύρης, Κικίλιας κ.ά), που συμμετέχουν στο συνέδριο, να έχουν δίπλα τους τον Δημητριάδη, εκτός αν «η παρουσία τους έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η παραίτηση του κ. Δημητριάδη, την οποία ο ίδιος πρόσφατα περιέγραψε ως επιλογή του να το «πάρει επάνω του» για το καλό της παράταξης, σε κανένα βαθμό δεν σήμαινε και αποκήρυξη της θεσμικής παραβατικότητας που οδήγησε σε αυτή την παραίτηση, και ότι στην πραγματικότητα η Νέα Δημοκρατία και οι υπουργοί της θεωρούν απόλυτα θεμιτό στη χώρα μας να λειτουργεί με ευθύνη του Μεγάρου Μαξίμου κέντρο παράνομων παρακολουθήσεων σε συνεργασία με ιδιώτες που περιλάμβαναν και αλλοδαπούς, παρακολουθήσεων που αφορούσαν και ανθρώπους που διαχειρίζονταν ζητήματα εθνικής ασφάλειας», το δημοσίευμα τα χώνει και στην αντιπολίτευση, ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ, που στελέχη της θα παρευρεθούν στο ίδιο συνέδριο.
Το δημοσίευμα καταλήγει χωρίς να δίνει απάντηση. Διαπιστώνει ότι «το πολιτικό ζήτημα παραμένει και είναι σοβαρό. Κάποιος έκρινε ότι ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν είναι ο παραιτημένος πρώην συνεργάτης του Πρωθυπουργού, που αντικειμενικά βαραίνει η σκιά του σκανδάλου των υποκλοπών, δεν είναι αυτός που διάφοροι χαρακτηρίζουν ως τον «εθνικό κοριό», δεν είναι ο ιδιώτης «εθελοντής» της παράταξης, αλλά είναι το εξέχον δημόσιο πρόσωπο που μπορεί να βρεθεί στο ίδιο τραπέζι με πρώην πρωθυπουργούς και νυν υπουργούς. Μόνο που αυτό σημαίνει ότι όσοι το αποφάσισαν και κυρίως όσοι το θεωρούν φυσιολογικό να είναι στο ίδιο συνέδριο μαζί του, όχι μόνο παρέχουν συγχωροχάρτι για το σκάνδαλο των υποκλοπών, αλλά, πολύ περισσότερο, αντιμετωπίζουν τη θεσμική παραβατικότητα, την έκθεση σε κίνδυνο της εθνικής ασφάλειας, και την κατεδάφιση του κράτους δικαίου, ως τα αναγκαία προσόντα και διαπιστευτήρια για να αναγνωρίζεται κάποιος ως κορυφαίος πολιτικός «παίκτης». Συγχαρητήρια και να τον χαίρονται…».
Εμμεση – και άκρως τσουχτερή απάντηση δίνεται στο υστερόγραφο του δημοσιεύματος, που αναφέρει:
«ΥΓ. Εξηγήσαμε τους λόγους για τους οποίους αν μη τι άλλο ξενίζει η πρόσκληση του Γρηγόρη Δημητριάδη σε ένα συνέδριο για την άμυνα και την ασφάλεια, πέραν προφανώς της προσπάθειας να επανακατοχυρωθεί ως πολιτικό στέλεχος πρώτης γραμμής.
Ομως, έχει ενδιαφέρον να θυμηθούμε μια περίπτωση που ο Γρηγόρης Δημητριάδης είχε ρόλο σε αποφάσεις που είχαν να κάνουν με την εθνική άμυνα. Μιλάμε για την υπόθεση του Διεθνούς Κέντρου Αεροπορικής Εκπαίδευσης στην Καλαμάτα, ένα από τα κομβικά προγράμματα που αφορούν τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Ενώ εθεωρείτο ως δεδομένη η επικράτηση της καναδικής CAE, εν τέλει επιλέχτηκε η ισραηλινή Elbit Systems. Το συμβόλαιο της Καλαμάτας αναμενόταν να κυμανθεί πέριξ των 1,3 δισ. ευρώ, (1,365 εκατομμύρια ευρώ) για να καταλήξει να λογιστικοποηθεί 1,85 δισ. ευρώ. H CAE έκανε μια πρόταση η οποία ανερχόταν σε 1,254 εκατ. ευρώ, για 20 χρόνια, ενώ η Elbit Systems σε 1,365 εκατ. ευρώ για 22 χρόνια. Η επιλογή δικαιολογήθηκε πρωτίστως για «γεωπολιτικούς λόγους» και τη νέα πολιτική συμμαχιών της χώρας. Ωστόσο, την ίδια στιγμή δεν ήταν λίγοι εκείνοι που μίλησαν για υπόθεση με «οσμή σκανδάλου», την οποία χειρίστηκε το Μέγαρο Μαξίμου, σε μία από τις πρώτες επί της ουσίας απευθείας – δηλαδή συμφωνηθείσες με το «επιτελικό κράτος» – αναθέσεις, σε μια εποχή που κεντρικό πρόσωπο στη λήψη αποφάσεων στο Μέγαρο Μαξίμου ήταν ο Γρηγόρης Δημητριάδης…».
Τη συμφωνία για το Διεθνές Κέντρο Αεροπορικής Εκπαίδευσης στην Καλαμάτα είχε καταγγείλει ως σκάνδαλο ο Τσίπρας το 2020, ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ τότε. Είχε κάνει και σχετική επίκαιρη ερώτηση στον Μητσοτάκη το 2021. Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ενάντια στο έργο (το θεωρούσαν απαραίτητο!), αλλά ενάντια στην αύξηση του κόστους. Ελεγαν ότι αυτοί είχαν κλείσει πολύ πιο συμφέρουσα συμφωνία λίζινγκ, αλλά ο Μητσοτάκης εν κρυπτώ και παραβύστω έδωσε τη δουλειά στους Ισραηλινούς με εξωφρενική αύξηση του τιμήματος.
Λογικά, ο Τσίπρας θα πιαστεί από το δημοσίευμα του in.gr και θα επαναφέρει το θέμα, ρωτώντας τον Μητσοτάκη «από πού σε κρατάει ο ανιψιός σου;».
Το Συγκρότημα Μαρινάκη πιάστηκε από τη συμμετοχή του Δημητριάδη σε ένα συνέδριο για εξοπλισμούς για να θέσει έμμεσα το ίδιο ερώτημα, υπαινισσόμενο ότι ο Δημητριάδης παραμένει στον αφρό επειδή «ξέρει πολλά», αφού ο ίδιος «κανόνιζε δουλειές», όπως αυτή της Καλαμάτας. Ανεξάρτητα από τις προθέσεις του Συγκροτήματος, ανεξάρτητα από τον ανταγωνισμό για τις στρατιωτικές προμήθειες, που πάντοτε «καθρεφτίζεται» σε δημοσιεύματα μιντιακών ομίλων, το συμπέρασμα είναι σωστό. Πράγματι, ο Δημητριάδης «ξέρει πολλά», γι’ αυτό και εξακολουθεί να βρίσκεται στον «αφρό», ακόμα και όταν κάνει τα νεύρα του μπάρμπα του τσατάλια.
Δεν είναι, όμως, ο Δημητριάδης ο στόχος του Μαρινάκη. Σιγά την πολιτική προσωπικότητα. Ο Δημητριάδης δεν είναι πρωθυπουργός, ούτε πρόκειται να γίνει (τουλάχιστον στο ορατό μέλλον). Στόχος είναι ο Μητσοτάκης. Τα «καμώματα» του ανιψιού χρησιμοποιούνται για να εκτεθεί ο θείος. Αυτός, άλλωστε, τον έβαλε γενικό δερβέναγα στο μέγαρο Μαξίμου, μπροστά στον οποίο «βαρούσαν προσοχή» οι υπουργοί.
