Εφιαλτικός ο σημερινός απολογισμός της πανδημίας: 130 νεκροί και 131 νέες διασωληνώσεις.
Είναι ο μεγαλύτερος αριθμός θανάτων σε μια μέρα στο τέταρτο κύμα της πανδημίας. Οι δε 131 νέες διασωληνώσεις το τελευταίο 24ωρο αποτελούν τον ασφαλέστερο δείκτη τού ότι η αποκλιμάκωση του πανδημικού κύματος, για την οποία ξεδιάντροπα μιλούν εδώ και μια βδομάδα υπουργοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη (με προεξάρχοντες τους ακροδεξιούς Πλεύρη και Γεωργιάδη) δε φαίνεται ακόμα στον ορίζοντα.
Διότι οι ασθενείς που διασωληνώνονται καθημερινά, στη συντριπτική τους πλειοψηφία αφήνονται σε κοινούς θαλάμους, όπου δεν έχουν καμιά τύχη. Ετσι, ο μεγάλος αριθμός νέων διασωληνώσεων καθημερινά, αποτελεί ένδειξη ότι μετά από μερικές μέρες θα έχουμε μια ακόμη εκατόμβη νεκρών. Αποκλιμάκωση του τέταρτου κύματος θα φανεί στον ορίζοντα μόνο όταν πέσει ο αριθμός των καθημερινών νέων διασωληνώσεων.
Τα νέα κρούσματα ήταν σήμερα 5.953. Επειδή, όπως έχουμε πει, η Τρίτη είναι η «μέρα της μαρμότας» για τον ΕΟΔΥ, τα κρούσματα που ανακοίνωσε είναι 5.736. Τα 217 κρούσματα που «έθαψε» αφορούν, λέει, καθυστερημένη αναγραφή προηγούμενων ημερών και γι’ αυτό πρέπει να αντιμετωπίζονται ως… μη γενόμενα!
Ούτε οι 130 νεκροί μέσα σε μια μέρα είναι ικανοί να διαταράξουν τη γιορτινή διάθεση της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Πολλοί θα πουν ότι πρόκειται για κατάντια του αστικού πολιτικού συστήματος. Αναμφισβήτητα ναι. Ομως αυτή είναι η μισή αλήθεια.
Ο Μητσοτάκης δεν κάνει πίσω, πρώτον επειδή η πίεση της αστικής αντιπολίτευσης δεν του κάνει μεγαλύτερη ζημιά απ’ αυτήν που υφίσταται και που έχει ήδη υποστεί. Εχει φτιάξει ένα «πακέτο» και είναι αποφασισμένος να πορευτεί μ’ αυτό όσο περισσότερο μπορεί: «όχι λοκντάουν – έχουμε πανδημία ανεμβολίαστων – το πρόβλημα θα λυθεί με τον υποχρεωτικό εμβολιασμό των άνω των 60».
Ο Μητσοτάκης, όμως, έχει την πολυτέλεια να μην υφίσταται άμεση κοινωνική πίεση. Η απουσία πίεσης από την κοινωνία, από την εργατική τάξη και τα υπόλοιπα εργαζόμενα στρώματα, είναι πολυτέλεια για μια αστική κυβέρνηση. Σχετικά με τη διαχείριση της πανδημίας, ως τώρα είχαμε μόνο κινητοποιήσεις των κάθε είδους «ψεκασμένων», θρησκόληπτων, ακροδεξιών, φασιστών και ιδεοληπτικών αντιεμβολιαστών.
Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, αυτή που υφίσταται τις δραματικές συνέπειες της πανδημίας, παραμένει αδρανής. Ενα είδος κοινωνικού μιθριδατισμού μετατρέπει την καθημερινή εκατόμβη νεκρών σε… είδηση ρουτίνας. Ανθρωποι του λαού είναι αυτοί οι νεκροί, δεν είναι μεγαλοαστοί. Οταν ο Μητσοτάκης βλέπει ότι η κοινωνική πλειοψηφία δεν αντιδρά στις καθημερινές δραματικές ειδήσεις, όταν βλέπει ότι στα λεγόμενα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης «σφάζονται» εμβολιασμένοι με αντιεμβολιαστές (με τους πρώτους να αφήνουν στο απυρόβλητο την κυβέρνηση), συμπεραίνει πως σ’ ένα βαθμό η τακτική της «ατομικής ευθύνης», που πλέον έχει πάρει τη φασίζουσα μορφή του «φταίνε οι ανεμβολίαστοι» (οι οποίοι δεν είναι υποχρεωτικά αντιεμβολιαστές), έχει πιάσει τόπο.
Αν κάνει οποιοδήποτε λοκντάουν τώρα, θα έχει υποστεί το πολιτικό κόστος (γι’ αυτόν μόνον αυτό μετράει) τόσων χιλιάδων θανάτων, καθώς πάρα πολλοί θα του λένε «γιατί δεν έκανες νωρίτερα το λοκντάουν να γλιτώσουμε τόσους νεκρούς;», ενώ παράλληλα θα τον βρίζουν οι μαγαζάτορες της εστίασης και του λιανεμπόριου (γιατί μόνο τις δικές τους επιχειρήσεις θα αφορά τα όποιο ψευτο-λοκντάουν, όπως συνέβη και με τα προηγούμενα). Θα έχει, δηλαδή, διπλό πολιτικό κόστος.
Χωρίς λαϊκή πίεση, ο Μητσοτάκης επιλέγει να πορευτεί ως «άγγελος θανάτου», λογαριάζοντας πως κάποια στιγμή το φονικότατο τέταρτο κύμα της πανδημίας θα κάνει τον κύκλο του και θα μπει σε ύφεση. Βέβαια, «καραδοκεί» το πέμπτο κύμα, το χειμερινό, αλλά αυτό δε θέλει ούτε να το σκέφτεται. Πορεύεται με γνώμονα το «βλέποντας και κάνοντας». Αλλωστε, έχει πυροδοτήσει κάμποσες φορές ως τώρα το πιστόλι του αφέτη για το «τελευταίο μίλι της πανδημίας». Δεν το ‘χει σε τίποτα να το κάνει μια φορά ακόμη.
Ολ’ αυτά δεν περιποιούν καμιά τιμή στην εργατική τάξη και το λαό μας. Συντρόφισσες και σύντροφοι, ηττηθήκαμε. ‘Η, για να είμαστε ακριβείς, μέχρι στιγμής χάνουμε. Στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε τη ροή των πραγμάτων.
Ξαναθέτουμε, λοιπόν, το ερώτημα: Τι είμαστε, παρατηρητές και κριτές του Μητσοτάκη ή αγωνιστές για την εργατική υπόθεση; Τι κάνουμε για να υλοποιήσουμε το ταξικό καθήκον του εμβολιασμού; Τι κάνουμε για να μπει φραγμός στο φονικό τέταρτο κύμα της πανδημίας, μετά από τον βαρύτατο φόρο αίματος που έχει πληρώσει ο λαός μας;
Επαναλαμβάνουμε ότι ο καθολικός εμβολιασμός είναι ταξικό καθήκον, γιατί μόνον αυτός μπορεί να προστατεύσει την εργατική τάξη. Αυτό είναι το ταξικό καθήκον σήμερα και όχι το -αστικής έμπνευσης- ατομικό δικαίωμα επιλογής εμβολιασμού ή μη. Δεν μπορεί αυτά τα δύο να τα βάζουμε μαζί, γιατί όταν τα βάζουμε μαζί, τότε η ανάγκη του καθολικού εμβολιασμού, ως ταξικό πρόταγμα, θολώνει, υποχωρεί, εξαφανίζεται. Από ταξικό καθήκον (δηλαδή καθήκον που απορρέει από το συλλογικό συμφέρον της εργατικής τάξης) μετατρέπεται σε ατομικό δικαίωμα, ίσης αξίας μάλιστα με την άρνηση του εμβολιασμού.
Την κυβέρνηση Μητσοτάκη φυσικά θα την καταγγείλουμε και για όσα επιχειρεί με την υποχρεωτικότητα που θέσπισε, όχι όμως από την άποψη της υπεράσπισης ενός ατομικού δικαιώματος, αλλά από την άποψη της υπονόμευσης του εμβολιασμού που για μας είναι ταξικό καθήκον.
Ομως, ο εμβολιασμός, ακόμα κι αν αναπτυχθεί μέχρι τον Γενάρη (που το κόβουμε χλωμό, έτσι που χειρίζεται τα πράγματα ο Μητσοτάκης), δεν μπορεί ν’ αντιμετωπίσει το εν εξελίξει τέταρτο κύμα της πανδημίας. Τι κάνουμε, χτυπάμε παλαμάκια στον Μητσοτάκη και στον ακροδεξιό τηλεπλασιέ-υπουργό του, που μας λένε καθημερινά ότι «η χώρα δεν θα ξανακλείσει», ή απαιτούμε άμεση εφαρμογή ενός πραγματικά καθολικού λοκντάουν, προκειμένου να ανακοπεί το τέταρτο κύμα;
Να σταματήσουν κάποιοι να πετάνε τη μπάλα στην εξέδρα, προβάλλοντας μόνο το αίτημα για ενίσχυση του ΕΣΥ (και τίποτ’ άλλο). Η πανδημία απλώνεται έξω από τα νοσοκομεία, στην κοινωνία. Στα νοσοκομεία φτάνουν τα θύματα της πανδημίας. Απαιτούμε άμεση επίταξη ολόκληρου του ιδιωτικού τομέα (που είναι το πιο αποτελεσματικό μέτρο άμεσης απόδοσης), απαιτούμε προσλήψεις γιατρών και νοσηλευτών (ξεκινώντας με την κατεπείγουσα και κατά παρέκκλιση πρόσληψη όλων των επιλαχόντων του προηγούμενου διαγωνισμού), απαιτούμε να μπει άμεσα μπροστά η δημιουργία νέων ΜΕΘ (3.500 κλίνες πρέπει να διαθέτει η χώρα μας, σύμφωνα με τα διεθνή πρωτόκολλα εντατικής θεραπείας), όμως αυτήν τη στιγμή το επιτακτικό ζήτημα είναι να ανακοπεί η τεράστια και εντελώς ανεξέλεγκτη μετάδοση του ιού στην κοινότητα.
Οι -κατά δήλωσή τους- αριστεροί αρνητές του λοκντάουν πρέπει να μας πουν καθαρά. Θέλουν απλώς περισσότερες ΜΕΘ για να πεθαίνουν οι μισοί που θα καταλήγουν σ’ αυτές, λόγω της τεράστιας και ανεξέλεγκτης διασποράς του ιού στην κοινότητα; Και για να τα λέμε όλα, μήπως μπορούν να μας πουν αν ασχολήθηκαν ποτέ ως τώρα με τις ψευδο-ΜΕΘ και τις μαζικές διασωληνώσεις εκτός ΜΕΘ, που οδηγούσαν ασθενείς σε γρήγορο θάνατο (πραγματικά σαν το σκυλί στ’ αμπέλι); Αν οι καταγγελίες που ακούγονται σήμερα (έστω και αποσπασματικά) ακούγονταν πριν από ένα χρόνο, όπως φωνάζαμε εμείς, ίσως ο Μητσοτάκης να αναγκαζόταν να κάνει κάτι και ίσως να γλίτωναν κάποιες ζωές. Ομως, πέρασαν το δεύτερο, το τρίτο και τώρα το τέταρτο κύμα της πανδημίας και αυτοί που γενικολογούν για την ενίσχυση του ΕΣΥ δεν ασχολήθηκαν ποτέ μ’ αυτό το κρίσιμο ζήτημα. Ισως το θεωρούν… κατώτερο της… υψηλής διανόησης.
Τα υπόλοιπα (μέτρα στους χώρους εργασίας, πύκνωση δρομολογίων, αραίωση μαθητών στα σχολεία) έπρεπε να έχουν ήδη γίνει και δεν πρόκειται να γίνουν άμεσα. Η ανάσχεση της διασποράς του ιού, όμως, είναι άμεση, επιτακτική ανάγκη. Και δεν μπορεί να γίνει χωρίς άμεση εφαρμογή καθολικού λοκντάουν.
Το ταξικό καθήκον συμπυκνώνεται στο δίπτυχο: καθολικός εμβολιασμός για να προστατευθούν η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα και άμεση εφαρμογή καθολικού λοκντάουν για να ανακοπεί η τεράστια και ανεξέλεγκτη διασπορά του κοροναϊού στην κοινότητα.
