Τον Νίκο Μουζέλη, ομότιμο καθηγητή Κοινωνιολογίας στην LSE, δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις για «αριστερισμό» ή για «αντι-ευρωπαϊσμό». Σοσιαλδημοκράτης είναι και ποτέ δεν το έκρυψε (ούτε όταν ήταν συνεργάτης του Σημίτη ούτε όταν άρχισε να στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ). Και ευρωλάγνος μέχρι το μεδούλι (άλλωστε, στην Ευρώπη έκανε πανεπιστημιακή καριέρα). Και μέσα στο σύστημα ως τα μπούνια.
Εχει, λοιπόν, μια ιδιαίτερη αξία το σημερινό άρθρο αυτού του «υπεράνω υποψίας» αστού διανοούμενου στα «Νέα», υπό τον τίτλο «Οι δύο φανατισμοί». Κατά τον Μουζέλη, ο ένας φανατισμός είναι αυτός του τζιχανιστή και ο άλλος είναι «ο εκλεπτυσμένος φανατισμός του διανοητή που πιστεύει στο δικαίωμα της απόλυτης, άνευ ορίων ελευθερίας του λόγου – με αποτέλεσμα τη νομιμοποίηση των σκίτσων του Μωάμεθ». Ο Μουζέλης θεωρεί ότι τα περισσότερα από τα κατασταλτικά μέτρα που πήρε ο Μακρόν «δικαιολογούνται στο πλαίσιο ενός εντεινόμενου τζιχαντισμού όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και σε πολλές άλλες χώρες», συμπληρώνει όμως ότι «ο φωτισμός δημόσιων κτιρίων με τα σκίτσα του “Σαρλί Εμπντό“ για τον Μωάμεθ ήταν ένα σοβαρό λάθος. Πώς θα αντιδρούσαν για παράδειγμα οι χριστιανοί σε σκίτσα που θα εξευτέλιζαν το πρόσωπο του Χριστού;».
Το ίδιο ερώτημα θέσαμε προχθές κι εμείς στην ανάλυσή μας. Είναι ένα απολύτως λογικό ερώτημα. «Νομίζω πως το δικαίωμα στην απόλυτη ελευθερία του λόγου είναι απαράδεκτο», γράφει ο Μουζέλης. Και συνεχίζει… προφητικά: «Το ότι το “Σαρλί Εμπντό“ εξακολουθεί να γελοιοποιεί τον Μωάμεθ μέσω σκίτσων είναι απίστευτο. Κυρίως όταν ο σκιτσογράφος σίγουρα γνωρίζει πως αυτού του είδους τα αντι-ισλαμικά σκίτσα οδηγούν σε αθώα θύματα – όπως έγινε στην περίπτωση του Πατί. Τέτοιου είδους συμπεριφορές οδηγούν ένα μεγάλο μέρος του γαλλικού πληθυσμού στην εχθρότητα απέναντι στους μουσουλμάνους γενικά. Αλλά, όπως είναι γνωστό, η πλειοψηφία των μουσουλμάνων στη Γαλλία και αλλού καταδικάζει τους ισλαμιστές τρομοκράτες».
Είχε ήδη τυπωθεί και τεθεί στη διάθεση των αναγνωστών το άρθρο του Μουζέλη, όταν στη Νις άφησαν την τελευταία τους πνοή τρεις άνθρωποι και αρκετοί άλλοι τραυματίστηκαν από την επίθεση με μαχαίρι σε εκκλησία της πόλης, αγνώστου (αυτή τη στιγμή) άνδρα, ο οποίος φέρεται να φώναζε «ο θεός είναι μεγάλος». Επίθεση με μαχαίρι έγινε και σε φύλακα της γαλλικής πρεσβείας στη Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας, ενώ στην Αβινιόν οι μπάτσοι σκότωσαν άνδρα που φέρεται να φώναζε «ο θεός είναι μεγάλος», χωρίς να έχει διευκρινιστεί αν ήταν οπλισμένος και είχε σκοπό να κάνει κάποια επίθεση ή αν απλώς… φώναζε.
Ποιος όπλισε το χέρι αυτού που κατέσφαξε κόσμο στη Νις, αν αποδειχτεί ότι ήταν «τρελαμένος» ισλαμιστής; Ο Μακρόν, οι (καλά φρουρούμενοι πλέον) σκιτσογράφοι του «Σαρλί Εμπντό» και όλος ο εσμός που συνασπίστηκε με τον γάλλο πρόεδρο, ο οποίος πολιτεύεται σαν κοινός φασίστας, καλλιεργώντας την ισλαμοφοβία και τον αντι-ισλαμικό φανατισμό, για να κλέψει τη δόξα (και τις ψήφους) της Λεπέν.
Υπάρχει έτσι κι αλλιώς το γενικότερο πλαίσιο, από το οποίο ουδείς πρέπει να αφαιρεί τα τωρινά και τα παλαιότερα γεγονότα (από την επίθεση στο «Σαρλί Εμπντό» και στο «Μπατακλάν», μέχρι τη σφαγή του καθηγητή Πατί και των τριών ανθρώπων σήμερα στη Νις). Θυμίζουμε παλαιότερη ανάλυσή μας με ιδιαίτερη αναφορά σ’ αυτό το γενικότερο πλαίσιο, που περιλαμβάνει άγρια εκμετάλλευση, πολέμους και σφαγές στο λεγόμενο «τρίτο κόσμο», από τους γάλλους -και όχι μόνο- ιμπεριαλιστές.
Ομως, από τη μια η ιμπεριαλιστική αλαζονεία και από την άλλη το πολιτικό παιχνίδι με το ρατσισμό που δίνει ψήφους, δεν επιτρέπουν στον κάθε ιμπεριαλιστή πολιτικό τύπου Μακρόν να δώσει βάση σε ψύχραιμες και κατευναστικές φωνές διανοούμενων του συστήματος, όπως ο Μουζέλης. Αλήθεια, πώς θα προστατέψει τους γάλλους πολίτες ο τραπεζίτης που έγινε πολιτικός χάρις στον Ολάντ και μετά κατάφερε να γίνει πρόεδρος της Γαλλίας; Δεν μπορεί να βάλει έναν πάνοπλο μπάτσο ή στρατιώτη δίπλα σε κάθε Γάλλο. Ούτε μπορεί να κλείσει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τα εκατομμύρια των μουσουλμάνων της Γαλλίας, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι γάλλοι πολίτες και ζουν στη Γαλλία επί σειρά γενεών. Πάντα θα βρίσκονται κάποιοι «τρελαμένοι», με ζωές κατεστραμμένες από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και μοναδική απαντοχή το θεό τους, έτοιμοι να θυσιάσουν την ίδια τους τη ζωή, φτάνει να «εκδικηθούν». Και θα την πληρώνουν κυρίως ανυποψίαστοι άνθρωποι, όπως την πλήρωσαν και σήμερα στη Νις.
Είναι πανεύκολο να καταγγέλλεις τον «τζιχαντιστικό φανατισμό». Αυτό όμως δε σε γλιτώνει. Θα εξακολουθήσεις να ζεις με το φόβο, όσο δε βλέπεις ποιος οπλίζει το χέρι που χτυπά, ποιος σπέρνει συνεχώς ανέμους, αδιαφορώντας για τις θύελλες που ξέρει ότι θα προκαλέσει.
Στη χώρα μας, που ως τώρα δεν έχει δεχτεί τέτοια χτυπήματα, από τη μέρα που ξέσπασε ο ρητορικός πόλεμος Ερντογάν-Μακρόν, ξεσάλωσε (συχνά με καθαρά χρυσαυγίτικη λογική) όλος ο εσμός της αστικής δημοσιογραφίας και πολιτικής. Ο Μουζέλης ξεχωρίζει σαν τη μύγα μέσα στο γάλα. Στο ίδιο φύλλο των «Νέων», στην τελευταία σελίδα, ένας ξεσαλωμένος Πρετεντέρης φωνάζει στους μουσουλμάνους: «Μαζωχτέν και ξεπαρεού», «αν προσβάλλονται από τίποτα σκίτσα ή κάτι κοντές φουστίτσες ή από τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής»! Τριάντα Βελόπουλοι και δέκα Μιχαλολιάκοι δε θα μπορούσαν να τα πουν έτσι.
Ολοι καταγγέλλουν εν χορώ τη ρητορική του Ερντογάν και των ανθρώπων του, την ίδια στιγμή που χαχανίζουν με το νέο εξώφυλλο του «Σαρλί Εμπντό». Ενα αηδιαστικό εξώφυλλο, που δεν έχει σκοπό να προσβάλει τον Ερντογάν, αλλά να προσβάλει όλους τους μουσουλμάνους για την πίστη τους, καθώς παρομοιάζει τον προφήτη τους με τα γυμνά οπίσθια μιας μουσουλμάνας! Αν αυτό το σκίτσο απεικόνιζε μια Χριστιανή, θα ξεσηκώνονταν αχός καταγγελιών για «σεξισμό», «μισογυνισμό», «κακογουστιά», «θρησκευτικό ρατσισμό», «βάρβαρο αθεϊσμό» κ.ο.κ. Επειδή αφορά τον Ερντογάν και κυρίως επειδή αφορά τον μουσουλμανισμό και τους μουσουλμάνους, μόνο χάχανα ικανοποίησης και χειροκροτήματα συγχαρητηρίων.
Ο Ερντογάν άρπαξε την ευκαιρία που του προσέφερε ο Μακρόν, για να αναδειχτεί σε ηγέτη του μουσουλμανικού κόσμου. Δεν είναι βλάκας για να αυτοανακηρυχτεί σε χαλίφη, κηρύσσοντας τζιχάντ, γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα του φόρτωναν όλες τις επιθέσεις που θα γίνουν από «μοναχικούς λύκους» στη Γαλλία και αλλού. Αντίθετα, φόρεσε το προσωπείο του αντιφασίστα, του αντιρατσιστή, του πολιτισμένου που αντιτίθεται στα κηρύγματα μισαλλοδοξίας. Κατήγγειλε και πάλι τον Μακρόν και ανακοίνωσε ότι ξεκινά νομικές διαδικασίες ενάντια στο «Σαρλί Εμπντό» και ενάντια στον ολλανδό φασίστα πολιτικό Γκέερτ Βίλντερς, για ονειδιστικές για τον Ερντογάν αναρτήσεις του στο twitter. Νομικές διαδικασίες ανακοίνωσε και ο γάλλος συντονιστής στη μάχη ενάντια στο ρατσισμό (!), σε βάρος του τούρκου υφυπουργού Πολιτισμού που χαρακτήρισε τους υπεύθυνους του «Σαρλί Εμπντό» «μπάσταρδους» και «γιους σκύλας».
Δεν ξέρουμε για πόσο ακόμα θα συνεχιστεί αυτή η ρητορική αντιπαράθεση και αν θα υπάρξει κλιμάκωση. Η φραστική υποστήριξη προς τον Μακρόν από άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (και τη γερμανική) δε σημαίνει απολύτως τίποτα, γιατί είναι ανέξοδη. Στην Ελλάδα, πάντως, η αστική πολιτική φαίνεται να ποντάρει «τα ρέστα της» υπέρ του Μακρόν. Εκτός του ότι αυτή είναι μια κοντόφθαλμη πολιτική (όταν γίνουν οι αναγκαίες «διευθετήσεις», θα τη σκορπίσει ο άνεμος της… ειρήνης και της… συνδιαλλαγής), σημασία έχει ότι δηλητηριάζει τον ελληνικό λαό όχι μόνο με το γνωστό δηλητήριο του εθνικισμού και της τουρκοφαγίας, αλλά και με το δηλητήριο του αντιι-ισλαμισμού, δημιουργώντας έτσι το γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη του φασισμού.
