«Θα διαπραγματευθώ με τη Μέρκελ για όλη την Ευρώπη» δήλωσε ο Τσίπρας στην Ολλανδία, παριστάνοντας τον… ευρωπαίο Σιμόν Μπολίβαρ. Η δήλωση, βέβαια, είναι εξ ορισμού γελοία και αποκαλύπτει τον μικρομεγαλισμό ενός καβαλημένου καλαμιού, που μεθάει από τη μυρωδιά της εξουσίας και δεν βάζει φραγή στο στόμα του. Λες και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ιμπεριαλιστικές και μέσου επιπέδου ανάπτυξης, δεν έχουν πολιτικές ηγεσίες και θα παραδώσουν τα διεπιστευτήριά τους στον νέο Καρλομάγνο, για να τις εκπροσωπήσει σε μια διαπραγμάτευση με την «κακιά» μάγισσα Ανγκελα. Ούτε στα μεσαιωνικά παραμύθια της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης δεν συναντάς τέτοιες χοντράδες. Οι μυθικοί βασιλιάδες σ’ αυτά εκπροσωπούσαν τους δικούς τους λαούς, όχι το ευρωπαϊκό σύμπαν.
Ομως, πέρα από τον ξέχειλο μικρομεγαλισμό, εδώ κρύβεται και μια μεγάλη απάτη. Και ο μεν μικρομεγαλισμός φαίνεται, όμως η απάτη όχι.
Μιλώντας επιγραμματικά, θα πούμε πως η απάτη συνίσταται στο ότι οι διαπραγματεύσεις και οι ισορροπίες εντός της ΕΕ και της Ευρωζώνης παρουσιάζονται σαν ζήτημα πολιτικής βούλησης των ηγετών και όχι ως διαπραγματεύσεις που διεξάγονται και ισορροπίες που διαμορφώνονται με βάση τη δύναμη του κεφαλαίου που κάθε ηγέτης εκπροσωπεί.
Τι είναι η ΕΕ; Είναι μήπως μια ισότιμη ένωση κρατών (το «λαών» το αφήνουμε εξαρχής), στο πλαίσιο της οποίας η άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων εξαρτάται από την πολιτική βούληση των ηγετών τους, από τον τσαμπουκά τους, κατά το κοινώς λεγόμενο;
Αυτό υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον Τσίπρα να το εκφράζει στην πιο χυδαία του μορφή. Εμάς, λέει συχνά, δεν μας κρατάνε από πουθενά, όπως κρατάνε τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, με τις λίστες του Χριστοφοράκου και άλλων. Αρα, μπορούμε να πάμε, να χτυπήσουμε το χέρι στο τραπέζι και να πάρουμε αυτά που θέλουμε. Κάποιοι άλλοι ΣΥΡΙΖΑίοι, βέβαια, που έχουν αναλάβει άλλο ρόλο στη μοιρασιά που έχει γίνει ανάμεσα στα πρωτοκλασάτα στελέχη, όπως ας πούμε ο Σταθάκης, προειδοποιούν πως «δεν υπάρχει στρατηγική εξόδου (από το ευρώ) χωρίς τεράστιες καταστροφές για την ελληνική οικονομία», αλλά δεν μας απασχολούν εν προκειμένω αυτοί.
Εν προκειμένω ασχολούμαστε με την τοποθέτηση του ζητήματος από άποψη αρχών. Ο Παπανδρέου, ο Παπαδήμος, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης, για ν’ αναφέρουμε τους αρχηγούς κομμάτων και κυβερνήσεων που διαπραγματεύτηκαν τα Μνημόνια και τους εφαρμοστικούς τους νόμους, δεν υπήρξαν υποχωρητικοί και γονυπετείς απέναντι στο ιερατείο της ΕΕ επειδή «τους κρατάει η Μέρκελ», αλλά επειδή ο ελληνικός καπιταλισμός δεν είχε όπλα για να ενεργήσει διαφορετικά. Εχοντας ταυτίσει απόλυτα την ύπαρξη και την πορεία του με τη συμμετοχή στην Ευρωζώνη, βρέθηκε σε εξαιρετική αδυναμία. Στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων δεν είχε να βάλει ούτε εκείνους τους «αστερίσκους» που έβαζε στο παρελθόν. Λέτε να ήθελαν την πολιτική τους αυτοκαταστροφή ο Παπανδρέου και ο Βενιζέλος ή ο Σαμαράς που τον υποχρέωσαν να στηρίξει την κυβέρνηση Παπαδήμου;
Οι παλικαρισμοί είναι καλοί για τα κόμματα της αστικής αντιπολίτευσης στις προεκλογικές περιόδους. Οταν έρχεται η ώρα της διαπραγμάτευσης, τότε οι ηγέτες τους ξέρουν ότι στο τραπέζι θα βάλουν το ελάχιστο ειδικό βάρος του ελληνικού καπιταλισμού. Μεγάλο ειδικό βάρος μπορεί να έχει μόνο ο ελληνικός λαός, αλλά αυτό δεν μπορεί να μετρηθεί στο παζάρι της ΕΕ.
Π.Γ.
