Δεν ξέρουμε τι ιδέα έχει για τον εαυτό του ο Μουζάλας. Τέτοιοι άνθρωποι συνήθως περνιούνται για πολύ έξυπνοι. Χάνουν όμως την αίσθηση της πραγματικότητας μόλις αλλάξουν πίστα.
Στο χώρο των ΜΚΟ, από τον οποίο προέρχεται ο Μουζάλας, κυριαρχούν από τη μια οι υποκριτικές δημόσιες σχέσεις και από την άλλη η παρασκηνιακή ίντριγκα, ο διαγκωνισμός, οι τρικλοποδιές, τα «μαχαιρώματα». Αυτός ο χώρος, όμως, είναι περίκλειστος. Σχεδόν αυτιστικός. Η μόνη επαφή του με την κοινωνία γίνεται με τα εργαλεία της κοινωνικής δημαγωγίας, μέσω της οποίας αναζητείται οικονομική στήριξη και «εθελοντές» που αντιμετωπίζονται ως κορόιδα.
Ο χώρος της αστικής πολιτικής, στην πίστα της οποίας έχει μεταπηδήσει (ενδεχομένως ανέλπιστα) εδώ και ενάμιση περίπου χρόνο ο Μουζάλας, περιλαμβάνει όλα όσα προαναφέραμε για τις ΜΚΟ, όμως έχει αναγκαστικά και κοινωνική απεύθυνση. Η αστική πολιτική πρέπει να κοροϊδέψει αποτελεσματικά ευρείες κοινωνικές μάζες για να μπορέσει να επιβιώσει.
Οσο τα πράγματα βάδιζαν σχετικά ομαλά, ο Μουζάλας, μ' αυτό το υφάκι του οσιομάρτυρα-σιγανοπαπαδιάς, κατάφερνε να επιβιώνει σχετικά εύκολα (τόσο εύκολα που έκανε μια «χαψιά» τον αντίπαλό του -από την εποχή των ΜΚΟ ακόμα- Οδ. Βουδούρη). Οταν τα πράγματα άρχισαν να ζορίζουν, άρχισε να δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο. Σε όλες τις δημόσιες εμφανίσεις του υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό: αυτός κάνει «ό,τι μπορεί» και πάντοτε «φταίνε κάποιοι άλλοι» (από τους δημάρχους και τους ξενοδόχους των νησιών, μέχρι τους εσωκομματικούς του αντιπάλους στον ΣΥΡΙΖΑ και τους ελεγκτές των ευρωπαϊκών οργάνων).
Με την ίδια ιταμότητα προσπαθεί να διαχειριστεί ο Μουζάλας και το ζήτημα των οχτώ τούρκων φυγάδων στρατιωτικών. Είμαστε σίγουροι ότι θα ευχόταν να μην του είχε πέσει αυτό το «λαχείο», όμως από τη στιγμή που του έλαχε δε δείχνει τον παραμικρό δισταγμό στο χειρισμό του με τον πιο αντιδημοκρατικό και απάνθρωπο τρόπο.
Εκανα έφεση γιατί «θα ήθελα να είμαι βέβαιος ότι η χώρα μου δεν δίνει άσυλο σε πραξικοπηματίες. Επομένως θα ήθελα μια τελική απόφαση για το αν αυτοί οι άνθρωποι συμμετείχαν σε πραξικόπημα», δηλώνει ο Μουζάλας. Πώς θα βγει η όποια απόφαση; Βάσει του φακέλου που συνοδεύει τους οχτώ αιτούντες άσυλο. Φάκελος που περιλαμβάνει από τη μια το αίτημα έκδοσης των τουρκικών αρχών και από την άλλη τους ισχυρισμούς των φυγάδων.
Ο Αρειος Πάγος αρνήθηκε την έκδοσή τους, χαρακτηρίζοντας τα σχετικά στοιχεία αόριστα. Η Δευτεροβάθμια Επιτροπή Προσφυγών χορήγησε άσυλο σε έναν από τους οκτώ, απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς των τουρκικών αρχών και αποδεχόμενη τους ισχυρισμούς του αιτούντος ότι δε συμμετείχε στο πραξικόπημα. Είναι μια Επιτροπή που αποτελείται από δύο διοικητικούς δικαστές και από έναν εκπρόσωπο της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ και το σκεπτικό της απόφασής της είναι τόσο εμπεριστατωμένο που εκτείνεται σ' έναν όγκο 60 σελίδων.
Ρωτάμε: αν η Δευτεροβάθμια Επιτροπή Προσφυγών είχε απορρίψει το αίτημα του φυγάδα για χορήγηση ασύλου, ο Μουζάλας θα είχε υποβάλει αίτηση ακύρωσής της, ζητώντας να δοθεί άσυλο στον φυγάδα; Ρητορικό είναι βέβαια το ερώτημα. Ο Μουζάλας τοποθετεί εαυτόν σε ρόλο οιονεί εισαγγελέα και δηλώνει με κυνισμό και προστυχιά: «Εδώ πέρα υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι πρόκειται για πραξικοπηματίες»! Από τον ίδιο φάκελο αντλεί «δικανική κρίση» και ο Μουζάλας. Ενα αμιγώς δικαστικό όργανο (Αρειος Πάγος) και ένα δικαιοδοτικό όργανο (Επιτροπή Προσφυγών) έκριναν τελεσίδικα ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις περί συμμετοχής σε πραξικόπημα. Ο Μουζάλας έχει αντίθετη γνώμη και προσπαθεί να πείσει ένα άλλο δικαστικό όργανο ότι είναι πραξικοπηματίες. Ως εισαγγελέας τίνος λειτουργεί ο Μουζάλας; Του Ερντογάν, φυσικά. Απροσχημάτιστα.
Π.Γ.
