Με το που έσπασε λίγο ο απόλυτα ειρηνικός τρόπος των «αγανακτισμένων» του Συντάγματος, άρχισαν να βγάζουν αφρούς από το στόμα και καπνούς από τ’ αυτιά εκείνοι που μέχρι τότε τους έγλειφαν και τους λιβάνιζαν. Κι ήταν μόνο μια εξίσου ειρηνική διαμαρτυρία. Απλά, μερικές εκατοντάδες από τους διαδηλωτές απέκλεισαν το οδόστρωμα μπροστά από την είσοδο της Βουλής και μπινελίκωσαν τους βουλευτές που δεν έφυγαν στα κρυφά από το σκοτάδι του εθνικού κήπου, αλλά το ‘παιξαν μάγκες και βγήκαν με τις αμαξάρες τους υπό την προστασία των μπάτσων. Φανταστείτε πώς θα αντιδρούσαν αν οι συγκεντρωμένοι δεν υποχωρούσαν αμέσως στο σπρωξίδι των μπάτσων ή αν προσπαθούσαν να κάνουν «ντου» στη Βουλή.
Εκτός, όμως, από τους υπουργούς, τους βουλευτές και τους Πρετεντέρηδες, που μόνο… χουντικούς δεν είπαν τους διαδηλωτές, ξεσπάθωσε και ο Περισσός, με άρθρο στη φυλλάδα του, που είχε τον τίτλο «Βρήκαν “πάτημα”». Οι διαδηλωτές –υποστηρίζει το άρθρο– με την κίνηση αποδοκιμασίας των βουλευτών «έδωσαν την ευκαιρία στην κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της να παραδώσουν, για μια ακόμη φορά, μαθήματα στο λαό για τα όρια των κινητοποιήσεών του». Τι είδους ευκαιρία; Εδώ ο Περισσός άναψε φλας αριστερά: «Βρίσκοντας βολικό πάτημα για την προπαγάνδα τους, αποθέωσαν την αστική δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό και ανήγαγαν τις εκλογές σαν τη μοναδική αποδεκτή διαδικασία καταγραφής και αλλαγής των συσχετισμών σε πολιτικό επίπεδο, λέγοντας πως μόνο στην κάλπη μπορεί ο λαός να εκφράζει την άποψή του. Αρα, επικίνδυνοι οι λαϊκοί αγώνες που αμφισβητούν την αστική δημοκρατία, και οι οποίοι βέβαια καμιά σχέση δεν έχουν με το βολικό για το σύστημα περιεχόμενο της κίνησης όσων προχτές απέκλεισαν την είσοδο της Βουλής».
Φλας αριστερά για μια πορεία σταθερά δεξιά. Δεν αμφισβητούν την αστική δημοκρατία όσοι προβαίνουν σε αντικοινοβουλευτικές εκδηλώσεις (πρωτόλειες έστω), αλλά την αμφισβητεί ο Περισσός, με τη σταθερή και συνεπή του συμμετοχή στις κοινοβουλευτικές εκλογές, με την αναγόρευση της ψήφου ως κριτήριο αλλαγής των πολιτικών συσχετισμών, με τις ειρηνικές πορείες-λιτανείες και με τα τριπλά κορδόνια ματσουκοφόρων μπροστά από τον Αγνωστο Στρατιώτη, μη τυχόν και ξεφύγουν κάποιοι θερμόαιμοι και κινηθούν προς τη Βουλή!
Είναι γνωστή η απέχθεια του Περισσού προς οτιδήποτε κινείται και δεν το ελέγχει. Οταν αυτή η κίνηση παίρνει συγκρουσιακό χαρακτήρα, δεν διστάζει να την καταγγείλει, όπως έκανε και το Δεκέμβρη του 2008, αλλά και στο Πολυτεχνείο του 1973. Οταν η κίνηση είναι μαζική, όπως αυτή για την οποία μιλάμε, και δεν μπορεί να την πολεμήσει στα ίσια, καραδοκεί και ψάχνει ευκαιρίες. Στόχος δεν είναι να πείσει αυτούς που συμμετέχουν στα όποια αυθόρμητα κινήματα, αλλά να ντοπάρει και να περιχαρακώσει τους δικούς του οπαδούς. Να τους πείσει ότι αυτά τα κινήματα είναι άχρηστα, γιατί είναι αυθόρμητα και όχι οργανωμένα.
Οσο για μας, χωρίς ποτέ να υποκλιθούμε στο αυθόρμητο, χωρίς ποτέ να παραιτηθούμε από την κριτική στις αυταπάτες τέτοιων κινημάτων, ουδέποτε τα υποτιμήσαμε. Γιατί ξέρουμε πως η διαλεκτική αυθόρμητου-συνειδητού δεν είν’ αυτή που υποστηρίζουν οι αντικομμουνιστές του Περισσού (και όχι μόνο). Το αυθόρμητο κίνημα ξεπηδά μέσα από την κοινωνική πραγματικότητα και δεν το δημιουργούν οι πρωτοπορίες. Οι πρωτοπορίες έχουν καθήκον να το μπολιάσουν με τις επαναστατικές ιδέες, χωρίς ποτέ να ξεχνούν ότι χωρίς το αυθόρμητο δεν υπάρχει κανένας ρόλος γι’ αυτές.
