Εμείς δεν εμφανιζόμαστε σαν μετά Χριστόν προφήτες. Πολύ νωρίς, πολύ πριν τον κάνει ο Τσίπρας υπουργό Οικονομικών, τον αποκαλούσαμε Μπαρουφάκη. Από τότε που έγινε ευρύτερα γνωστός, όταν στην «κάτω πλατεία» Συντάγματος παρήλαυναν διάφοροι απίθανοι τύποι και επιδίδονταν σε μεγαλοφυείς αναλύσεις, είχαμε εντοπίσει και το ταλέντο του στη μπαρούφα, αλλά και την απύθμενη φιλοδοξία του.
Αυτός ο απίθανος τύπος, λοιπόν, κυκλοφοράει με μια τσάντα γεμάτη κασέτες κάθε είδους (επιμένουμε στο «κάθε είδους») και μιλώντας γι' αυτές εξακολουθεί να εξασφαλίζει το παντεσπάνι του.
Μα δεν κατάλαβαν ότι πρόκειται περί φελλού; Γιατί, τι είναι ο Τσίπρας; Τι είναι ο Παππάς και ο κυρ-Αλέκος, εκτός από ιντριγκαδόροι και φραξιονιστές; Για την παιδική χαρά του Μαξίμου -όπως επίσης εγκαίρως την είχαμε χαρακτηρίσει- ο Μπαρουφάκης ήταν το κατάλληλο πρόσωπο για να πετάει τη μπάλα στην εξέδρα.
Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του θα επεδίωκε μια συμφωνία από την αρχή. Το έκανε ο παρουσιαζόμενος ως «σοβαρός» Δραγασάκης, όταν υπέγραψε το κοινό ανακοινωθέν του Eurogroup στις 11 Φλεβάρη. Παρουσία του Μπαρουφάκη. Τον έβαλαν, όμως, να πάρει πίσω την υπογραφή του, για να υπογράψουν ένα χειρότερο ανακοινωθέν στις 20 Φλεβάρη. Την εφαρμογή του οποίου ανέθεσαν στον Μπαρουφάκη, με την οδηγία «πέτα τη μπάλα στην κερκίδα». Ετσι, εγεννήθη ημίν «δημιουργική ασάφεια».
Τι έκανε τότε ο «σοβαρός» Δραγασάκης; Αποτραβήχτηκε στη γωνία του, αφήνοντας την παιδική χαρά να συνεχίσει. Επανεμφανίστηκε όταν το παιχνίδι έφτασε στο 90 και μαζί με τον Σαγιά είπαν στον Τσίπρα ν' αφήσει τα καμώματα και να πάει να υπογράψει, γιατί αλλιώς θα πάει φυλακή. Ετσι, ο Τσίπρας υπέγραψε και ο Μπαρουφάκης έμεινε με το «plan X» στο χέρι.
Ηταν κι άλλος ένας μαζί του, υπέρ της εφαρμογής του «plan X», είπε στην τελευταία συνέντευξή του επί ελληνικού εδάφους. Ποιος άραγε να ήταν αυτός; Οι «δεξιοί» Δραγασάκης και Σταθάκης αποκλείεται. Ο Τσακαλώτος μένει, που είναι και φίλος του Μπαρουφάκη. Αν συνέβη κάτι τέτοιο, τότε ο Τσακαλώτος -εκτός από βρετανικό κρύο χιούμορ- διαθέτει και την ανατολίτικη κουτοπονηριά της νυφίτσας. Διότι είχε ήδη αντικαταστήσει τον Μπαρουφάκη ως κεντρικός διαπραγματευτής, ενώ στη συνέχεια τον διαδέχτηκε στο υπουργείο Οικονομικών και έκλεισε στο άψε-σβήσε όλες τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Το ίδιο κάνει μέχρι τώρα, άλλωστε, παρέα -αυτός ο… μαρξιστής οικονομολόγος- με τους «δεξιούς» Δραγασάκη, Σταθάκη και Χουλιαράκη.
Αυτή η μικρή περιήγηση στην πινακοθήκη των ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ επιτρέπει γενικότερης σημασίας σκέψεις περί της αστικής πολιτικής. Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει από πρώτη άποψη καινούργιο φαινόμενο. Οι παλιότεροι γνωρίζουμε πως δεν είναι καθόλου καινούργιο. Ανάλογα φαινόμενα είχαμε δει και την πρώτη διετία της πρώτης κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Η διαφορά βρίσκεται όχι τόσο στα πρόσωπα όσο στις συνθήκες. Κι ο Ανδρέας Παπανδρέου πήγαινε σε διεθνή φόρουμ και έβαζε αστερίσκους κάτω από τα ανακοινωθέντα.
Ηταν άλλο το στάτους του Παπανδρέου, όμως, και άλλο αυτό του Μπαρουφάκη. Και δεν εννοούμε τα προσωπικά χαρακτηριστικά (μολονότι εύκολα μπορεί να πει κανείς ότι ο Παπανδρέου ήξερε πού να σταματήσει, ενώ ο Μπαρουφάκης είχε «κόψει τον άλυσο») όσο το τι εκπροσωπούσαν. Ο Παπανδρέου εκπροσωπούσε την κοινοβουλευτικά νεαρή αστική Ελλάδα που μόλις είχε βγει από τη χούντα και έπρεπε να τιθασεύσει το ριζοσπαστικό διεκδικητικό κίνημα με αστικοδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και οριακές οικονομικές παραχωρήσεις, που μπορούσε να τις σηκώσει το σύστημα. Οι Τσιπρομπαρουφάκηδες αντιπροσώπευαν την κοινοβουλευτικά ώριμη αστική Ελλάδα, σε συνθήκες βαθιάς κρίσης του καπιταλισμού. Το εφτάμηνο της «σκληρής διαπραγμάτευσης» ήταν ο αναγκαίος χρόνος της δικής τους ωρίμανσης.
Π.Γ.
