Η δήλωση του γραμματέα της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ για τους διορισμούς συγγενικών του προσώπων σε θέσεις συμβούλων στελεχών της κυβέρνησης, ακόμα και ορθογραφικά-συντακτικά αποπνέει την αλαζονεία της εξουσίας. «Επονήτισσα», «ώντας», «χώρευαν», «ηλείας», «αντρίωμα» είναι μερικά από τα μαργαριτάρια που συλλέξαμε με μια πρόχειρη ανάγνωση, χώρια οι συντακτικές ελληνικούρες. Το ότι ο γραμματέας της Νεολαίας του κυβερνώντος κόμματος, που ασφαλώς γνωρίζει ότι τα ελληνικά δεν είναι… το δυνατό του σημείο, εκδίδει μια ανακοίνωση αποφεύγοντας να τη δώσει για μια στοιχειώδη επιμέλεια, και τα κομματικά Μέσα την αναπαράγουν αυτούσια, σημαίνει ότι μας έχουν «γραμμένους κανονικότατα».
Φυσικά, η ορθογραφία και η σύνταξη του Σχινά-Παπαδόπουλου είναι το έλασσον. Η μπόχα του πολιτικού κωλοπαιδισμού, που αναδύεται από κάθε φράση αυτού του κειμένου, είναι το μείζον. Οι αντάρτες του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, οι δεσμώτες των ξερονησιών, οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου αγωνίστηκαν για να διορίζονται ο Σχινάς-Παπαδόπουλος και οι όμοιοί του σύμβουλοι στα υπουργεία, προκειμένου να εφαρμόσουν τη βαρβαρότητα των Μνημονίων! Μεγαλύτερη ύβρις στους χιλιάδες αγωνιστές που μαρτύρησαν, αφού προηγουμένως έχασαν τα πάντα, δε θα μπορούσε να υπάρξει.
Την ιταμότητα και τον πολιτικό κωλοπαιδισμό του Σχινά-Παπαδόπουλου, που στα μάτια των αριστερών δεν μπορεί να την κρύψει η σπέκουλα των πασοκοδεξιών, την αντελήφθη η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, γι' αυτό και τον διέταξε να κάνει διορθωτική δήλωση, σύμφωνα με την οποία στον «αμιγώς κυβερνητικό μηχανισμό» πρέπει να τοποθετηθούν άνθρωποι «που πιστεύουν στο πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, το έχουν επεξεργαστεί, παλεύουν για αυτό και έχουν τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα για να το φέρουν εις πέρας».
Ασορτί με την -καθ' υπαγόρευση- δεύτερη δήλωση του Σχινά-Παπαδόπουλου ήταν και οι δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών, που μας παρέπεμψαν στα γραφεία του Ολάντ και του Ομπάμα! Ετσι, από το μείζον φτάσαμε στο μέγιστο. Κι εμείς «δικαιούμαστε» να το θυμίσουμε, γιατί αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ, στηλιτεύσαμε το φαινόμενο της στρατιάς των συμβούλων, που το βλέπαμε να αναπαράγεται, παρά τις προεκλογικές διακηρύξεις ότι αυτοί θα περιορίσουν τους συμβούλους σε ελάχιστους και θα χρησιμοποιήσουν στα γραφεία των υπουργών δημόσιους υπάλληλους.
Η μια πλευρά της δράσης αυτής της καμαρίλας (που δεν αποτελεί συριζαίικη επινόηση, αλλά επινόηση των προηγούμενων κυβερνήσεων, που μια χαρά βολεύει και τον ΣΥΡΙΖΑ) είναι πως μπορεί και οργανώνει τα ρουσφέτια, τις συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και τις παρανομίες, παρακάμπτοντας τη διοικητική ιεραρχία, η οποία μπορεί να μην είναι πάντοτε πρόθυμη να συναινέσει ή να το βουλώσει (υπάρχουν και δημόσιοι υπάλληλοι με φιλότιμο και θάρρος, ως γνωστόν).
Η άλλη πλευρά είναι το βόλεμα των «ημετέρων». Το βόλεμα του στενού κομματικού μηχανισμού, που πρέπει να γλυκαθεί στο «μέλι» της εξουσίας, ώστε -εκτός των άλλων- να πάψει και να γκρινιάζει. Ακόμα κι αν τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης υπήρχαν κάποιοι που πίστευαν (λέμε τώρα) ότι θα φέρουν κάποια αλλαγή υπέρ των φτωχών και των αδύνατων, μετά το καλοκαίρι του 2015 έχασαν την (όποια) αθωότητά τους. Στον κρατικό μηχανισμό, «πάντα για τό κόμμα, μόνο για το κόμμα» (όχι για το λαό), όπως λέει και ο Σχινάς-Παπαδόπουλος, βρίσκονται άνθρωποι αποφασισμένοι να εφαρμόσουν με λύσσα το Μνημόνιο και να κρατηθούν όσο περισσότερο μπορέσουν στην εξουσία.
«Μεροκάματο», «τυχερά» και βόλεμα των δικών μας, όσο έχουμε την «κουτάλα» είναι το δόγμα των νεο-επιδρομέων του κρατικού μηχανισμού. Ο Σχινάς-Παπαδόπουλος με τον κυνισμό του έγινε το σύμβολό τους. Ανθρωποι που δε διστάζουν να τσακίσουν ένα γονατισμένο λαό έχουν χάσει προ πολλού κάθε «ηθικό πλεονέκτημα».
Π.Γ.
