Σαν συμπληγάδες πέτρες μας σφίγγουν από τη μια οι πολιτικοί (κυρίως αυτοί του δικομματισμού) και από την άλλη οι εκπρόσωποι της αστικής οικολογίας. Το έχουμε γράψει και άλλη φορά, ότι ο καπιταλισμός για κάθε πληγή που ανοίγει προσφέρει και το φάρμακο. Το οποίο μάλιστα αποτελεί πηγή κέρδους για πολλούς. Είτε πρόκειται για άμεσο κέρδος είτε για έμμεσο (πολιτικό). Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως εδώ και χρόνια ο «πράσινος» καπιταλισμός είναι μια ιδιαίτερα κερδοφόρα επιχείρηση. Η οικολογία είναι επάγγελμα για τους περισσότερους προβεβλημένους εκπροσώπους του είδους. Ανάμεσά τους, μάλιστα, υπάρχουν πολλοί με αριστερά ένσημα, για να δίνουν αίγλη ανιδιοτέλειας στο εγχείρημα. Γιατί ο κόσμος, ακόμα και όταν δεν πρόσκειται πολιτικά στην Αριστερά, έχει συνηθίσει να θεωρεί τους αριστερούς ανιδιοτελείς ανθρώπους.
«Να μη μπει ούτε τούβλο στα καμένα» είναι το σύνθημα γύρω από το οποίο συσπειρώνονται αρκετοί τις τελευταίες μέρες. Παραβλέποντας το βίο και την πολιτεία ορισμένων από τους χορηγούς (όπως το καζίνο της Πάρνηθας, που ετοιμάζει μεγάλη επέκταση, και το Συγκρότημα Λαμπράκη, που εδώ και χρόνια έχει σχέδια για την «αξιοποίηση των ορεινών όγκων»), παραβλέποντας την αγωνιώδη προσπάθεια κάποιων άλλων να κονομήσουν κάνα ψηφαλάκι στις εκλογές που πλησιάζουν, ρωτάμε τι νόημα έχει το σύνθημά τους.
Είναι ένα σύνθημα κενό περιεχομένου. Πρώτα και κύρια γιατί κανένας απ’ αυτούς δεν θα είναι εκεί όταν θα πέφτουν τα μπετά και θα χτίζονται τα τούβλα. Οπως δεν ήταν και τις προηγούμενες φορές. Οπως δεν προσέφεραν καμιά πολιτική στήριξη σε μια χούφτα πραγματικούς περιβαλλοντιστές, που χρόνια τώρα δίνουν έναν άνισο αγώνα για το δάσος της Σταμάτας, αποκαλύπτοντας το σκάνδαλο της «Νέας Αιολίδος», οι αετονύχηδες της οποίας χάρισαν οικόπεδα σε μεγαλοδικαστές για να εξασφαλίσουν την εύνοιά τους στο εγκληματικό έργο της καταπάτησης και οικοδόμησης των καμένων.
Κι αν δεν μπει ούτε τούβλο στην Πάρνηθα (που δεν πρόκειται να γίνει έτσι και όλοι το ξέρουμε) τι πρόκειται ν’ αλλάξει; Εχουν μήπως όλοι αυτοί οι πολύχρωμοι «οικολόγοι» ιδέα για το τι σημαίνει δασοπροστασία; Ξέρουν πόσα κονδύλια διατίθενται κάθε χρόνο από τον κρατικό προϋπολογισμό; Δεν τους έχουμε ακούσει και δει ν’ ασχολούνται μ’ αυτά τα κομβικά θέματα. Μόνο όταν είναι να βγάλουν υπεραξία βγαίνουν στο μεϊντάνι. Και πάντοτε μέσα στο πλαίσιο της νομιμότητας. Χωρίς ν’ αμφισβητήσουν τον καπιταλισμό, το σύστημα από το οποίο πηγάζουν οι δασοκτόνες πολιτικές, είτε πρόκειται για την αδιαφορία για την πρόληψη και την καταστολή των πυρκαγιών είτε πρόκειται για την καταπάτηση και την τσιμεντοποίηση.
Ποια είναι η πρότασή τους; Μερικά μερεμέτια στο σύστημα. Λίγο πράσινο παραπάνω, μερικοί ρύποι λιγότεροι, κάποια μέτρα προστασίας για την άγρια πανίδα, τέτοια πράγματα. Και μπόλικος εθελοντισμός. Στάχτη στα μάτια, παραμύθιασμα, αντιδραστική πολιτική κατεύθυνση. Κατεύθυνση εγκλωβισμού στο σύστημα, «συμπτωματική αγωγή» αντί για «ριζική θεραπεία».
Δε μπορεί να υπάρξει «πράσινος» καπιταλισμός. Ο καπιταλισμός ή θα καταστραφεί ή θα μας πνίξει. Αν δεν δούμε τον αγώνα για το περιβάλλον υπ’ αυτό το πρίσμα, θα γίνουμε συμπληρωματική δύναμη του συστήματος και στήριγμα των λαμόγιων που κονομάνε με την «πράσινη» ευαισθησία.
Π.Γ.
