Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η γκανγκστερική επίθεση ενάντια στον αθλητικογράφο Φίλιππο Συρίγο οργανώθηκε από μαφιόζικα κυκλώματα. Αυτοί που τον χτύπησαν ήταν επαγγελματίες και όχι χουλιγκάνοι. Ακόμα και τα χτυπήματα δείχνουν μελετημένα: όχι να σκοτώσουν, αλλά να σακατέψουν. Αν ήταν δουλειά χουλιγκάνων, δεν θα ήταν καθόλου δύσκολο στην Αστυνομία να βγάλει άκρη.
Ο Συρίγος έχει ανοίξει κάποια μέτωπα τελευταία. Το μέτωπο σταδίου Καραϊσκάκη – Κόκκαλη. Το μέτωπο Ολυμπιάδας – Αγγελόπουλου. Το μέτωπο ντόπινγκ – Τζέκου. Αναρωτιέται, λοιπόν, κανείς τί λόγο είχε ο διευθυντής της «Ελευθεροτυπίας» Σεραφείμ Φυντανίδης να δηλώνει δημόσια ότι οι δράστες της επίθεσης πρέπει να αναζητηθούν στο χώρο του ποδοσφαίρου; Γιατί ένας τόσο έμπειρος δημοσιογράφος, όπως είναι ο Φυντανίδης, σπεύδει να «δώσει γραμμή» για τον προσανατολισμό των ερευνών σε ένα μόνο από τα μέτωπα που είχε ανοίξει ο επικεφαλής του αθλητικού τμήματος της εφημερίδας του; Γιατί έθεσε υπεράνω υποψίας το κύκλωμα της ολυμπιακής μπίζνας;
Εχει ιδιαίτερη σημασία το παραπάνω ερώτημα. Απάντηση σαφή, βέβαια, δεν έχουμε, όπως δεν έχει κανένας από τους συναδέλφους του Συρίγου στην «Ελευθεροτυπία». Μπορούμε, όμως, να φανταστούμε πολλά και διάφορα για «φιλίες» και «εκλεκτικές συγγένειες». Η ίδια η εφημερίδα του δημοσιογράφου προσπαθεί να βγάλει κάποια κυκλώματα «λάδι», πριν ακόμα ολοκληρωθεί η αστυνομική έρευνα και ενόσω ο τραυματισθείς δημοσιογράφος βρίσκεται στο νοσοκομείο. Αντε τώρα ο ίδιος ο Συρίγος να βγάλει άκρη γι’ αυτούς που του την έστησαν. Με τί κουράγιο να ψάξει, όταν αισθάνεται εντελώς μόνος, εγκαταλελειμμένος και από την ίδια την εφημερίδα του; Το μήνυμα είναι σαφές: μην τα πολυσκαλίζεις, κάνε τουμπεκί και από εδώ και πέρα να προσέχεις τι γράφεις. Προσωπικά παιχνίδια δεν επιτρέπονται. Η εφημερίδα μπορεί να τα ανεχτεί, αλλά μην περιμένεις να σε καλύψει κιόλας, να λειτουργήσει σαν ασπίδα προστασίας σου.
Κάπως έτσι λειτουργεί ο αστικός τύπος. Κάπως έτσι στραγγαλίζονται δημοσιογράφοι που κάποια στιγμή κάνουν κάποιες αποκαλύψεις. Κάπως έτσι καταλαβαίνουν όλοι πως στη δημοσιογραφική δουλειά υπάρχουν κάποια όρια, που τα θέτουν εκείνοι που ελέγχουν την οικονομική και πολιτική εξουσία από το παρασκήνιο. Κάπως έτσι καταλαβαίνει ο δημοσιογράφος πως πρέπει να έχει πολύ γερές πλάτες για να τσαμπουκαλευτεί απέναντι στους ισχυρούς. Δηλαδή, να έχει τις πλάτες κάποιων άλλων, εξίσου ισχυρών.
Αλλά και κάπως έτσι χτίζονται οι κολυμβήθρες του Σιλωάμ για ένα επάγγελμα που όζει. Τους είδατε πώς πετάχτηκαν όλοι και προσπαθούν να ξεπλυθούν μέσα στο κλίμα της συγκίνησης για τον τραυματισμό του Συρίγου; «Μην πυροβολείτε τους δημοσιογράφους», φωνάζουν ακόμα και τα παπαγαλάκια της εξουσίας, οι ρουφιάνοι των τηλεπαράθυρων, εκείνοι που τα πιάνουν από χίλιες άκρες, οι θεραπαινίδες των καπιταλιστών και των κομμάτων, τα γιουσουφάκια των ισχυρών. Ε, όχι, ρε μάγκες, δεν θα πάρετε συγχωροχάρτι έτσι εύκολα. Το σύνθημα «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» δεν μπορεί να αποσυρθεί από την πιάτσα. Οποιος δεν είναι ούτε αλήτης, ούτε ρουφιάνος, αλλά σκέτα δημοσιογράφος, οφείλει -καλώς ή κακώς- να το αποδεικνύει.
Π.Γ.
