…κι η κοπριά στα λάχανα…

«Είναι πολύ μεγάλη τιμή για την χώρα μας η υποψηφιότητα του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για το Νόμπελ Ειρήνης, που προτείνει η νομπελίστρια Ουίντεντ Μπουτσαμαουΐ», δήλωσε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιος Κούλογλου, περιδιαβαίνοντας ραδιοφωνικούς σταθμούς, λίγο πριν «πετάξει» για τα Σκόπια, προκειμένου να συντροφέψει την μαντάμ Μπουτσαμαουΐ και τον πρύτανη του Πανεπιστήμιου Fon, Νάνο Ρουζίν, στην παρουσίαση της πρότασης (την Τετάρτη, η τριπλέτα ήρθε στην Αθήνα, προκειμένου η Μπουτσαμαουΐ να ενημερώσει τον Τσίπρα για την πρωτοβουλία «της» να τον προτείνει μαζί με τον Ζάεφ ως υποψήφιους για το Νόμπελ Ειρήνης του 2019).
 
Δε θα ασχοληθούμε με την Κουλόγλειο μπουρδολογία («δεν υπάρχουν άλλα τόσο μεγάλα διεθνή γεγονότα όσο η συμφωνία των Πρεσπών. Συνεπώς θεωρώ ότι μπορεί να κερδίσει το βραβείο»), γιατί θέλουμε ν' ασχοληθούμε με την κυρία με το δυσκολοπρόφερτο στα ελληνικά όνομα.
 
Ακούγοντας ότι είναι κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης, πολλοί μάλλον θα φανταστούν ότι πρόκειται για κάποια προσωπικότητα της διανόησης ή της τέχνης. Τα πράγματα, όμως, είναι εξαιρετικά πιο πεζά. Η Μπουτσαμαουΐ είναι βιομήχανος και πρόεδρος του τυνησιακού ΣΕΒ.
 
Είναι γόνος μιας από τις πλουσιότερες (αν όχι της πλουσιότερης) καπιταλιστικές οικογένειες της Τυνησίας. Ο πατέρας της έχτισε την αυτοκρατορία του (πετρέλαια, βαμβάκι, υφαντουργία και άλλες επιχειρήσεις) στα χρόνια της ματοβαμμένης δικτατορίας του Μπεν Αλί. Η Ουίντεντ, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο εμπόριο και το μάρκετινγκ, μπήκε στην οικογενειακή φίρμα μαζί με τ' αδέρφια της. Στη συνέχεια έφτιαξε και μια δική της επιχείρηση με αντικείμενο το βαμβάκι, με 200 εργάτες.
 
Καταλαβαίνετε για τι πράγμα μιλάμε. Για εκείνες τις αιματορουφήχτρες που καταδικάζουν τους αφρικανικούς λαούς στη φτώχεια, την πείνα, την κοινωνική καθυστέρηση. Μετά την «επανάσταση του γιασεμιού» το 2011, η Μπουτσαμαουΐ έγινε πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Βιομηχανίας, Εμπορίου και Χειροτεχνίας της Τυνησίας. Εδειξε ηγετικές ικανότητες, καθώς δημιούργησε ένα Κουαρτέτο Τυνησιακού Εθνικού Διαλόγου, με τη συμμετοχή του γενικού γραμματέα της τυνησιακής ΓΣΕΕ, του προέδρου της τυνησιακής Ενωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και της τυνησιακής Ενωσης των Δικηγόρων.
 
Το κουαρτέτο δούλεψε εντατικά ως πόλος διαμόρφωσης αστικής πολιτικής συναίνεσης στις νέες συνθήκες, με στόχο να μαζευτεί ο λαός από τους δρόμους και η πρωτοβουλία των κινήσεων να περάσει στα χέρια των αστικών κομμάτων, που έπρεπε να διαμορφώσουν το νέο πολιτικό τοπίο μετά το γκρέμισμα της δικτατορίας του Μπεν Αλί. Οταν διαπίστωσε ότι ο στόχος επιτεύχθηκε (μετά τις βουλευτικές εκλογές του Οκτώβρη του 2014), το κουαρτέτο διαλύθηκε και τα μέλη του ταξίδεψαν τον Νοέμβρη του 2015 στο Οσλο, όπου εισέπραξαν το Νόμπελ Ειρήνης, για τις υπηρεσίες που προσέφεραν στο διεθνές σύστημα του ιμπεριαλισμού.
 
Η Μπουτσαμαουΐ επέστρεψε στις επιχειρήσεις της και στη Συνομοσπονδία των τυνήσιων καπιταλιστών, μόνο που πλέον η φήμη της είχε ξεπεράσει τα σύνορα της Τυνησίας, οπότε μπορεί να χρησιμοποιείται και σε διεθνείς αποστολές ήσσονος σημασίας, όπως είναι η πρωτοβουλία για την απονομή του Νομπέλ Ειρήνης στους Ζάεφ και Τσίπρα. Οχι πως έχει ιδιαίτερη σημασία, αλλά «βλέπουμε» τη Φεντερίκα Μογκερίνι να κινεί τα νήματα της Μπουτσαμαουΐ. Η «υπουργός Εξωτερικών» της ΕΕ έχει δουλέψει πολύ για τη Συμφωνία των Πρεσπών και έχει κάθε λόγο να προσφέρει στους Ζάεφ και Τσίπρα μια επιπλέον βοήθεια, καθώς οι διαδικασίες κύρωσης της Συμφωνίας πρώτα στη Μακεδονία και μετά στην Ελλάδα φτάνουν στην ολοκλήρωσή τους και στηρίζονται σε πολύ λεπτές και εύθραυστες πλειοψηφίες.
 
Δεκάρα τσακιστή δε δίνουμε για τη βράβευση ή τη μη βράβευση του Τσίπρα με ένα βραβείο που έχουν πάρει επιφανείς σφαγείς (Κίσιντζερ, Μπέγκιν, Σαντάτ, Ράμπιν) και το οποίο δίνεται πάντοτε βάσει πολιτικών σκοπιμοτήτων των ιμπεριαλιστικών κύκλων. Κρίναμε, όμως, σκόπιμο να ενημερώσουμε για το ποιόν της μαντάμ Μπουτσαμαουΐ, την οποία οι συριζαίοι παρουσιάζουν σαν διεθνή προσωπικότητα, ενώ δεν είναι παρά (συν)ιδιοκτήτρια ενός στυγνού καπιταλιστικού ομίλου.
 
Π.Γ.