«Η Πανεπιστημιακή Αστυνομία, έτσι όπως την είχαμε δρομολογήσει στο παρελθόν, ήταν μία προσπάθεια η οποία απεδείχθη τελικά ότι ήταν αχρείαστη, διότι μπορεί μια χαρά η κανονική αστυνομία να παρεμβαίνει στα πανεπιστήμια όταν το ζητούν οι πρυτανικές αρχές. Αναλώσαμε πολύ κεφάλαιο σε μία προσπάθεια η οποία τελικά δεν ήταν, θα έλεγα, ο πιο κατάλληλος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε ένα υπαρκτό πρόβλημα» δήλωσε ο Μητσοτάκης, στο πλαίσιο συνέντευξης τύπου στην 90η ΔΕΘ, για τα λάθη της κυβέρνησής του, εκτός από τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Παραδέχτηκε ο αλαζόνας αυτοκρατορίσκος το φιάσκο ενός μέτρου που πριν λίγα χρόνια, ο ίδιος, ο Χρυσοχουντίδης, η Κεραμέως, οι υπουργοί του και όλα τα καλοταϊσμένα παπαγαλάκια των Μέσων Παραπληροφόρησης παρουσίαζαν ως απολύτως αναγκαίο για να καταπολεμηθεί η «βία και ανομία» στα Πανεπιστήμια, ενώ κατηγορούσαν όσους αντιδρούσαν ως υποστηρικτές των «μπαχαλάκηδων». Το έκανε αναγκαστικά διότι η αποτυχία της επιβολής της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας είναι πλέον εξόφθαλμη, αλλά και ως μια πράξη τάχα αυτοκριτικής για μια επιλογή που είναι πολύ υποδεέστερη από την συμμετοχή της κυβέρνησής του στο τεράστιο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Αλλωστε, οι πανεπιστημιακές διοικήσεις (ειδικά αυτές του ΕΜΠ, του ΕΚΠΑ, του ΑΠΘ) έχουν υιοθετήσει απολύτως το δόγμα «νόμος και τάξη» και αφού δεν ζορίζονται τόσο από το μαζικό, μαχητικό φοιτητικό κίνημα, που αυτόν τον καιρό έχει υποχωρήσει, έχουν ανοίξει τη βιομηχανία των πειθαρχικών και καλούν αυθωρεί και παραχρήμα τις δυνάμεις καταστολής στα Πανεπιστήμια, προσπαθώντας να επιβάλουν ένα αποστειρωμένο δημόσιο Πανεπιστήμιο μακριά από πολιτικές-συνδικαλιστικές-πολιτιστικές δραστηριότητες των φοιτητών, την ίδια στιγμή που ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες στην ιδιωτικοποίηση και την επιχειρηματικότητα.
Μετά τον Μητσοτάκη μίλησε και το φερέφωνό του, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Μαρινάκης, που βάφτισε το κρέας ψάρι, για να δείξει πόσο ικανός είναι ο αρχηγός, που μαθαίνει από τις «αστοχίες» της πρώτης τετραετίας και τις «μεταβολίζει σε καλύτερες πολιτικές». Είπε:
«Η πανεπιστημιακή αστυνομία ήταν μία από τις μεγαλύτερες αστοχίες των επτά ετών, γιατί ήταν της πρώτης τετραετίας. Αλλά αυτή είναι η διαφορά του πρωθυπουργού αυτού. Τις αστοχίες τις μεταβολίζει σε καλύτερες πολιτικές. Οι αστυνομικοί αυτοί δεν χάθηκαν. Πήγαν σε μάχιμες υπηρεσίες και τη δεύτερη τετραετία σε συνεργασία του υπουργείου Παιδείας και του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, για πρώτη φορά μετά από 45 χρόνια που δεν γινόταν λόγω της αλλαγής του νόμου για το άσυλο του 2019, όταν έχουμε μια κατάληψη διαλύεται σε λίγες ώρες και όλοι αυτοί οι κύριοι πάνε στη δικαιοσύνη και έχουμε πλέον και πειθαρχικές κυρώσεις».
Η πραγματικότητα, οι συνθήκες, λοιπόν, οδήγησαν τον Μητσοτάκη να παραδεχθεί δημόσια το φιάσκο της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας και όχι γιατί απομακρύνθηκε ιδεολογικά και πολιτικά από ένα τέτοιο φασιστικό μέτρο καταστολής.
Και επειδή δεν έχουμε μνήμη χρυσόψαρου δεν ξεχνάμε:
– Πόσο μας είχε πρήξει η κυβέρνηση Κούλη-1 με την ανάγκη επιβολής του «νόμου και της τάξης», μέσα στα Πανεπιστήμια, που κατά τον Μητσοτάκη, τους Οικονόμου, Θεοδωρικάκο, Αδωνι, Κεραμέως και τους άλλους Ηρακλείς του στέμματος του αυτοκρατορίσκου, βασίλευε η «ανομία».
– Τους τόνους μελάνης που χύθηκαν για να πεισθεί η «κοινή γνώμη» περί αυτού και από όλα τα παπαγαλάκια των μιντιακών συγκροτημάτων.
– Οτι χαιρετίστηκε από όλα τα γκεσέμια του συστήματος η νομοθέτηση της πανεπιστημιακής αστυνομίας (Ομάδες Προστασίας Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων-ΟΠΠΙ) και ενός ολόκληρου συστήματος ασφάλειας, τη διαχείριση του οποίου στα κτίρια των ΑΕΙ θα είχαν τα Ιδρύματα με βάση τον εκτρωματικό νόμο Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη.
– Οτι προσελήφθησαν 1000 άτομα, που βαφτίστηκαν «ειδικοί φρουροί», ενώ η ιστορία κόστισε 30 εκατομμύρια στους φορολογούμενους.
– Οτι έδωσε το ΣτΕ την έγκρισή του, ακολουθώντας το δρόμο της επιβολής του «δίκιου του μονάρχη».
– Οτι ντύθηκαν οι μπάτσοι με καπελάκια και πράσινα φουτεράκια, ενώ μέχρι και σόου ωμής καταστολής οργανώθηκε στις πύλες του ΕΚΠΑ.
– Οτι τελικά, οι μπάτσοι της πανεπιστημιακής αστυνομίας αρκέστηκαν σε μερικές περιπολίες έξω από τα ΑΕΙ, συνοδεία ΜΑΤάδων και τελικά διασκορπίστηκαν και παροπλίστηκαν στα αστυνομικά τμήματα.
Ποιος τους έβαλε την ταφόπλακα; Το μαχητικό, μαζικό φοιτητικό κίνημα που καθημερινά στάθηκε απέναντι, ενώ βοήθησε και η «απροθυμία» των πανεπιστημιακών να εγκαταστήσουν τα προαπαιτούμενα μέτρα «ασφάλειας» (τουρνικέ, κάμερες, κ.λπ.) , που δεν θέλησαν να αυτοκτονήσουν ομαδικά, αποδεχόμενοι να γίνουν συνένοχοι της άγριας καταστολής των φοιτητών (με εξαίρεση τον προθυμότατο πρώην πρύτανη του ΑΠΘ Παπαΐωάννου και στη συνέχεια υφυπουργό Παιδείας).
Η πορεία αυτού του κατασταλτικού μέτρου ήταν προδιαγεγραμμένη, καθώς ο τράχηλος του φοιτητικού κινήματος ζυγόν δεν υπομένει (τουλάχιστον επί μακρόν). Μόνο ο αδίστακτος νεοφιλελεύθερος Μητσοτάκης, που δεν έχει περάσει ούτε απέξω από ένα ελληνικό δημόσιο Πανεπιστήμιο, αυτό δεν το καταλάβαινε.
Γιούλα Γκεσούλη
