Μια από τις αγαπημένες φράσεις των αστών δημοσιολόγων και πολιτικών αναφέρεται στην «επικράτηση των αυτονόητων». Οπου αυτονόητα θεωρούνται όλα τα ιδεολογήματα που συγκροτούν την αστική ιδεολογία, βάσει της οποίας ασκείται η πολιτική διαχείρισης των εργαζόμενων και νεολαιίστικων μαζών.
Το βασικό «αυτονόητο» των ημερών είναι πως «ο λαός μίλησε». Ο,τι κάνει η νέα κυβέρνηση θα είναι με την έγκριση του λαού. Βέβαια, με απλή αριθμητική, η νέα κυβέρνηση έχει ψηφιστεί μόνο από το 31% του εκλογικού σώματος, οπότε ό,τι κάνει δεν έχει a priori την έγκριση του λαού. Ομως δεν θα μας απασχολήσει αυτή η πλευρά, διότι δεν θέλουμε να εγκλωβιστούμε στα «αυτονόητα» της αστικής ιδεολογίας, αλλά να αναζητήσουμε τα πραγματικά αυτονόητα.
Οι εκλογές φαινομενικά μόνο είναι μια διαδικασία «από τα κάτω». Στην πραγματικότητα είναι μια διαδικασία «από τα πάνω». Μετά την απομάκρυσνη εκ της κάλπης ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Το κόμμα που κέρδισε, με την πλειοψηφία των εδρών υπό μάλης, κάνει άλλα απ’ αυτά που υποσχέθηκε και λογαριασμό θα δώσει στις επόμενες εκλογές. Επομένως, οι εξαπατηθέντες ψηφοφόροι δυο λύσεις έχουν: ή θα περιμένουν τις επόμενες εκλογές, για να ψηφίσουν τον επόμενο που θα τους εξαπατήσει, ή θα διεκδικήσουν αυτά που αυτονόητα τους ανήκουν, ερχόμενοι σε συνεχή σύγκρουση με την κυβέρνηση, είτε την ψήφισαν είτε όχι.
«Αυτονόητο» δεύτερο οι αριθμοί. Τόσο η ανάπτυξη, τόσο το έλλειμμα, τόσο το χρέος. Πάπαλα οι λαϊκές ανάγκες. Δεν το επιτρέπουν οι αριθμοί. Πρέπει να παράξουμε πλούτο για να τον μοιράσουμε μετά δίκαια, επαναλάμβανε κατά την προεκλογική περίοδο ο νέος πρωθυπουργός. Οποιος, όμως, δεν τυφλώνεται από τα ιδεολογήματα βλέπει ότι πλούτος παράγεται και συσσωρεύεται διαρκώς. Μόνο που συσσωρεύεται σε λίγα χέρια. Οι πολλοί, αυτοί που με την εργασία τους δημιουργούν τον πλούτο, περιορίζονται σε μια παλινδρόμηση μεταξύ φτώχειας και εξαθλίωσης. Σε φάσεις ανάπτυξης είναι απλώς φτωχοί, ενώ σε φάσεις κρίσης μπορεί και να εξαθλιωθούν.
Το πραγματικό αυτονόητο λέει πως αν θέλουμε να μιλήσουμε για τα περιθώρια της οικονομίας, πρώτα πρέπει να μοιραστεί δίκαια ο υπάρχων και ο παραγόμενος πλούτος και μετά να μιλήσουμε για τα όποια περιθώρια. Αυτό, όμως, θεωρείται έγκλημα καθοσιώσεως, αφού το σύνταγμα προστατεύει την καπιταλιστική ιδιοκτησία. Κι όμως, οι εργαζόμενοι, εγκλωβισμένοι στα ιδεολογήματα που διδάσκονται από τη μέρα που θα γεννηθούν, υποκύπτουν στην τρομοκρατία των αριθμών, οι οποίοι με πεισματικό τρόπο είναι πάντοτε ενάντιά τους. Πάντοτε υπάρχουν κάποιοι αριθμοί που λένε να μη δοθούν πραγματικές αυξήσεις, να αυξηθούν οι φόροι, να μειωθούν οι κοινωνικές δαπάνες, να αφαιρεθούν ασφαλιστικά δικαιώματα, να καταργηθεί στην πράξη το οχτάωρο κ.λπ. κ.λπ.
Αν δεν συγκρουστούμε μ’ αυτή τη λογική, αν δεν αναδείξουμε τα πραγματικά αυτονόητα, τότε οι αστοί θα στήνουν πάρτι πάνω στις πλάτες μας. Με τους αριθμούς ας ασχοληθούν αυτοί που διαχειρίζονται το κράτος. Εμείς ας ασχοληθούμε με τις ανάγκες μας. Αυτές να γίνουν γνώμονας στη σκέψη μας και οδηγός στη δράση μας. Αν τους στριμώξουμε πραγματικά, τότε θα δούμε πως θα βρουν τρόπους για να ξεπεράσουν τα «εμπόδια» των αριθμών, στην προσπάθειά τους να σώσουν το μείζον: το σύστημα της μισθωτής σκλαβιάς. Αλλιώς, θα γελούν πίσω από την πλάτη μας.
Π.Γ.
