Το μισό υπουργικό συμβούλιο (Παπακωνσταντίνου, Κατσέλη, Μπιρμπίλη, Διαμαντοπούλου, Σαχινίδης, Κουτρουμάνης) μαζεύτηκε για ν’ ακούσει το νέο προκλητικό μανιφέστο των μεγαλοκαπιταλιστών του ΣΕΒ.
Βγαίνοντας από τη συνάντηση, ο Δασκαλόπουλος σημείωσε με νόημα για τους υπουργούς: «Νομίζω ότι μιλούμε την ίδια γλώσσα».
Ποια είναι αυτή η γλώσσα; Επειδή οι υπουργοί δεν μας διαφώτισαν, φρόντισε να το κάνει ο ΣΕΒ με δελτίο Τύπου – μανιφέστο, που έδωσε στη δημοσιότητα πριν τη συνάντηση. Αρκεί ένα μικρό απόσπασμα για να μας διαφωτίσει:
«Μια ορισμένη ρητορεία αναφέρεται συχνά στον “εργασιακό μεσαίωνα” που δήθεν επικρατεί στη χώρα μας. Αντίθετα, με τα Ευρωπαϊκά δεδομένα, στην Ελλάδα επικρατεί… επιχειρηματικός μεσαίωνας. Η επιχειρηματικότητα στον τόπο μας υφίσταται την ταλαιπωρία της γραφειοκρατίας, τα βάρη της υπερφορολόγησης, τον λαβύρινθο της πολυνομίας, τον ζηλότυπο κρατικό παρεμβατισμό –κι επιπλέον αντιμετωπίζει ένα ιδιότυπο κυνήγι μαγισσών που δαιμονοποιεί το κέρδος και αντιμετωπίζει αφοριστικά τον επιχειρηματία ως ασύδοτο κερδοσκόπο, εκμεταλλευτή του λαϊκού μόχθου, καταπατητή του δημόσιου χρήματος»!
Τι ζητά ο ΣΕΒ; Τίποτα περισσότερο από ό,τι προβλέπει το Μνημόνιο: «Ενα ολοκληρωμένο, πολύπλευρο και πλήρες πρόγραμμα δράσης –στο πλαίσιο και στα χρονοδιαγράμματα που ορίζει το Μνημόνιο», ώστε «να διαμορφωθεί ένα νέο τοπίο φιλικό για την επιχειρηματικότητα και ελκυστικό για τις επενδύσεις», όπως δήλωσε ο Δασκαλόπουλος.
Η τάξη που απομυζά κάθε παραγωγική ικμάδα αυτού του τόπου, η τάξη που έχει μετατρέψει τις επιχειρήσεις της σε εργασιακά γκέτο, η τάξη που καταληστεύ-ει συστηματικά τον κρατικό κορβανά, εισπράττοντας δωρεάν ζεστό χρήμα και προκλητικές φοροαπαλλαγές και στήνοντας τις πιο απίθανες κομπίνες με τις προμήθειες και τις εργολαβίες, βρίσκει τώρα την ευκαιρία να εξαφανίσει κάθε ίχνος κοινωνικής πολιτικής και κάθε ίχνος εργασιακής προστασίας.
Πραγματικά γυαλίζει το μάτι τους από την απληστία, καθώς προσπαθούν να ολοκληρώσουν μια στρατηγική νίκη πάνω στην εργατική τάξη. Φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης. Μιλούν ακόμη και για «μείωση της υπέρμετρης φορολογίας», την ίδια στιγμή που οι συνεχείς αυξήσεις των έμμεσων φόρων εξανεμίζουν το ισχνό εργατικό εισόδημα.
Η ιταμή αυτή παρέμβαση του ΣΕΒ και η «κοινή γλώσσα» με τους υπουργούς της κυβέρνησης Παπανδρέου, η οχύρωση και των δύο πόλων –καπιταλιστών και κυβέρνησης– πίσω από την οικονομική κατοχή από την τρόικα, μας αποκαλύπτει με τον πιο παραστατικό τρόπο την ουσία της πολιτικής που ακολουθείται από τις αρχές αυτής της χρονιάς (χωρίς ορατό ορίζοντα λήξης). Δεν πρόκειται για εθνική, αλλά για σκληρά ταξική πολιτική. Στα πάρε-δώσε της με τον ΣΕΒ εξανεμίζεται όλη η εθνική ρητορεία της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.
Ταξική πρέπει να είναι και η απάντηση. Οσοι αναζητούν «θετικές λύσεις», προτείνοντας στην κυβέρνηση είτε αναδιαπραγμάτευση του χρέους είτε άλλες «ριζοσπαστικές» λύσεις προσφέρουν κάκιστη υπηρεσία στους εργαζόμενους, γιατί καλλιεργούν –άλλοι σκόπιμα και άλλοι λόγω οπορτουνιστικής ροπής– την αντίληψη ότι είναι δυνατόν να υπάρξει άλλη διέξοδος, χωρίς να γκρεμιστούν τα θεμέλια του καπιταλισμού, χωρίς να καταργηθεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Π.Γ.
