Τα στοιχεία που δημοσιεύτηκαν χθες στην εφημερίδα μας είναι εντυπωσιακά (μέσα στην τραγικότητά τους). Οι διασωληνωμένοι στην ηλικιακή ομάδα 40-64, δηλαδή άνθρωποι σε παραγωγική ηλικία, ξεπέρασαν τους διασωληνωμένους στην ηλικιακή ομάδα 65+. Η ψαλίδα έκλεινε σταδιακά από τις αρχές Νοέμβρη και πλέον ανοίγει αντίστροφα.
Ηταν μια πλευρά που δεν μας είχε απασχολήσει ως τώρα. Ετσι, «αλώνιζε» η γκεμπελίστικη προπαγάνδα (γκεμπελισμός ακόμα και σ’ αυτό το επίπεδο!) της κυβέρνησης Μητσοτάκη και των «ενσωματωμένων» επιστημόνων που στηρίζουν την πολιτική της: εκείνοι που κινδυνεύουν είναι κυρίως οι άνω των 65 ετών. Εξ ου και η επιβολή του υποχρεωτικού εμβολιασμού στους άνω των 60 ετών, σε μια προσπάθεια να δειχτεί ότι η κυβέρνηση εξαντλεί όλα τα μέσα, αφού η εκστρατεία πειθούς δεν αποδίδει άλλο.
Αφήνοντας προς στιγμή στην άκρη την κυβέρνηση Μητσοτάκη και τις εγκληματικές ευθύνες της στη διαχείριση της πανδημίας και του εμβολιασμού, απευθυνόμαστε στον «κύκλο μας». Στους ανθρώπους της δουλειάς, στους νέους, άνδρες και γυναίκες. Ρωτάμε: πού πάμε, συντρόφισσες και σύντροφοι; Ο κοροναϊός θερίζει τον συνάδελφο με τον οποίο δουλεύουμε δίπλα-δίπλα, τον γείτονα με τον οποίο λέμε καλημέρα και δυο κουβέντες στα όρθια, τον φίλο με τον οποίο βγαίνουμε για καφέ ή βρισκόμαστε στα σπίτια μας για φαγητό και κουβέντα, κι εμείς ακόμα συζητάμε για το αν είναι απαραίτητος ο εμβολιασμός όλων;
Η συντριπτική πλειοψηφία όσων ασθενούν βαριά και αναγκαστικά διασωληνώνονται είναι ανεμβολίαστοι. Κι όσο οι ανεμβολίαστοι παραμένουν πολλοί τόσο εκθέτουν σε κίνδυνο σοβαρής νόσησης και θανάτου και τους εμβολιασμένους που δεν τους «έπιασε» το εμβόλιο, είτε γιατί παίρνουν μόνιμα κάποιο φάρμακο και είναι ανοσοκατασταλμένοι, είτε γιατί πέρασαν μήνες από τότε που έκαναν τη δεύτερη δόση, είτε για κάποιον άλλο λόγο.
Ακόμα κι αν ο πενηντάρης έχει περισσότερες πιθανότητες από έναν εβδομηντάρη να αποσωληνωθεί (εφόσον, βέβαια, μεταφερθεί σε κρεβάτι ΜΕΘ και δεν παραμείνει διασωληνωμένος μ’ έναν φορητό αναπνευστήρα σε κάποιο ράντζο), θα έχει δει το χάρο με τα μάτια του, θα έχει υποστεί τεράστια ταλαιπωρία και θα πρέπει για πολύ καιρό ακόμα να παλέψει με τα «κουσούρια» που θα του αφήσει η βαριά νόσηση και η υπό μηχανική υποστήριξη της αναπνοής νοσηλεία σε ΜΕΘ. Ολο και κάτι έχουμε ακούσει όλοι και όλες γι’ αυτό που οι γιατροί ονομάζουν long covid, δηλαδή επί μακρόν συνέπειες της νόσησης.
Κι όλ’ αυτά γιατί; Γιατί κάποιων τους είπε ο «πνευματικός» τους ότι το εμβόλιο ισοδυναμεί με… συνουσία με τον σατανά, άλλοι διάβασαν στο Ιντερνετ ή άκουσαν ότι τα m-RNA εμβόλια «χαλάνε το DNA», άλλοι έχουν καταληφθεί από την ιδεοληψία ότι πρόκειται για μια παγκόσμια συνωμοσία των πολυεθνικών του φαρμάκου, στην οποία πρέπει να αντισταθούν μη εμβολιαζόμενοι, άλλοι συμβουλεύτηκαν κάτι σαρδανάπαλους της «ομοιοπαθητικής» ή της γιόγκα που τους συνέστησαν διάφορα ματζούνια «ενεργειακής απόδοσης», άλλοι είναι πεπεισμένοι πως άμα δεν καπνίζουν, δεν πίνουν και αγοράζουν μόνο προϊόντα που γράφουν ΒΙΟ (πού να ‘ξεραν τι είναι στην πλειοψηφία τους αυτά που χρυσοπληρώνουν…), δεν κινδυνεύουν από καμιά ιογενή λοίμωξη και άλλοι απλά γιατί ακόμα φοβούνται, αισθάνονται ανασφάλεια.
Τους τελευταίους είναι δικό μας καθήκον να τους πείσουμε να εμβολιαστούν. Και κάποιους από τις προηγούμενες κατηγορίες, αλλά σίγουρα τους φοβισμένους και ανασφαλείς. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και τα κνώδαλα που στηρίζουν την εγκληματική διαχείρισή της δεν μπορούν πλέον να πείσουν κανένα. Μόνο ζημιά κάνουν. Ενώ εμείς μπορούμε. Γιατί οι συνάδελφοί μας, οι γείτονές μας, οι φίλοι μας ξέρουν ότι δεν υπηρετούμε καμιά σκοπιμότητα.
Εχει περάσει ένας χρόνος από τότε που ξεκίνησε ο αντι-covid εμβολιασμός, εκατομμύρια επί εκατομμυρίων άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν εμβολιαστεί, τα αποτελέσματα έχουν φανεί. Τα θετικά και τα αρνητικά. Το να πείσουμε τους ανασφαλείς είναι καθήκον. Ατομικό και συλλογικό. Σε συλλογικό επίπεδο μπορούν να επιτευχθούν πολύ περισσότερα από το ατομικό. Δε χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί.
Χρειάζεται, όμως, να εκφράσουμε και πάλι την οργή μας που δεν το βλέπουμε να γίνεται. Που διαβάζουμε πολιτικά και συνδικαλιστικά κείμενα στα οποία η ανάγκη του καθολικού εμβολιασμού θυμίζει «ξεπέτα». Λέμε δυο κουβέντες, ίσα-ίσα για να βγούμε από την υποχρέωση, και μάλιστα αυτές τις κουβέντες τις βάζουμε σε ίση μοίρα με την υπεράσπιση του «ατομικού δικαιώματος» στο μη εμβολιασμό.
Ε, όχι, εμείς δεν μπορούμε να το δεχτούμε αυτό. Από πότε η αντικοινωνική συμπεριφορά (όποια κι αν είναι τα αίτιά της) μπαίνει πάνω από το συλλογικό δικαίωμα της εργατικής τάξης στη ζωή και στην υγεία και τα καθήκοντα που απορρέουν απ’ αυτό το δικαίωμα; Ουδείς δικαιούται να πατάει σε δυο βάρκες, αν θέλει να λέγεται ταξικός άνθρωπος. Κι είναι καιρός να εγκαταλειφθεί η διγλωσσία και ο ισαποστακισμός και να αναπτυχθεί ένα ταξικό κίνημα υπεράσπισης του καθολικού εμβολιασμού.
Επάνοδος στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία χθες ανακοίνωσε «μέτρα». Μας κοροϊδεύει «μες στα μούτρα μας» φυσικά. Σχολιάσαμε το περιεχόμενο αυτών των μη-μέτρων και δε θα επαναλάβουμε το σχόλιο. Θα πούμε, όμως, πως το αίτημα για ένα πραγματικά καθολικό λοκντάουν είναι πλέον υπερώριμο. Μόνο τυφλοί δεν το βλέπουν. Ούτε άγνοια δικαιολογείται, διότι πλέον έχουμε πείρα. Τέσσερα μέχρι στιγμής κύματα της πανδημίας έχουμε περάσει.
Η υγειονομική αναγκαιότητα είναι δεδομένη. Τι αντιπαρατίθεται σ’ αυτήν; Η οικονομία. Δηλαδή οι ανάγκες των καπιταλιστών και του κράτους τους. Θυσιάζουν τους εργαζόμενους, τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, στο βωμό του συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.
Στις 28 Μάρτη του 2020, όταν ξεκινούσε το πρώτο μισο- ή ψευτο-λοκντάουν δημοσιεύσαμε ένα εκτενές άρθρο με τίτλο: Να ανασταλεί άμεσα κάθε παραγωγική, εμπορική και οικονομική δραστηριότητα, εκτός απ’ ό,τι αφορά είδη πρώτης ανάγκης και κοινή ωφέλεια. Μολονότι βρισκόμαστε 21 μήνες αργότερα, ο πυρήνας του παραμένει και σήμερα επίκαιρος. Σας καλούμε να το ξαναδιαβάσετε. Εδώ θα περιοριστούμε στην παράθεση μιας αφισέτας που περιλαμβάνει τις βασικές κατευθύνσεις.
