Να καλωσορίσουμε κι εμείς με τη σειρά μας τον άσχημα κηλιδωμένο (speck – hard) Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων -μη φοβάστε καλέ- και να περάσουμε στην άκυρη και άκαιρη ενημέρωση, κατ’ αντιδιαστολήν με την έγκυρη και έγκαιρη όλων των άλλων (τόσο πολύ τους άρεσε πια αυτή η παραφθορά;). Για τα ΜΜΕ (Masturbation Media Emesis) μιλάω.
Προσπαθούμε λοιπόν ν’ ανεβάσουμε το πρεστίζ (press tease, δηλαδή δια τύπου πείραγμα), αλλά συχνά μας τη δίνει. Και ξαναρωτάμε: Τώρα που μαζεύονται και υπογραφές, τι θα γίνει με τον Σάββα ρεεεεε;
Ο φόβος ζώνει, α, να, τα Ζωνιανά, ζώνη κατοχής στην περήφανη –στ’ αφτιά– κι αδούλωτη χώρα. Ερχονται μέρες προϋπολογισμού, προϋπολογισμένες, την ώρα που η ΓΣΕΕ ζητάει δέκα τα εκατό, για να πάρουμε τελικά –όπως πάντα– τρία (τα εκατό ή μη). Εκτός από την καραμέλα των «θεσμικών και οικονομικών αιτημάτων», δεν βλέπω να κυκλοφορεί καμιά σε νέα, επαναστατική γεύση. Ξέρω, δεν είναι ώριμες οι συνθήκες…
Εβο – Πυρκαλ Μοράλες, τον θυμήθηκα συνειρμικά (πού να εξηγώ τώρα, θα με πάρετε για τρελή). Πολύ μου άρεσε το «one solution: revolution», αυτό το trendy και γουάου συνθηματάκι που φώναζαν μερικοί ορκισμένοι φονταμενταλιστές μαχητές στην πορεία του Πολυτεχνείου, στη συμβασιλεύουσα. Βέβαια, όταν έπεσαν κάτι ψηλές στα ΕΛΤΑ, τάχυναν τον βηματισμό μη γίνει καμιά στραβή και δακρύσουν τα ματάκια τους. Οχι τίποτε άλλο, αλλά θα ξεβάψει η μάσκαρα, το ρουζ και το λιπ κλωσσ(α). Ασε που έπρεπε να τρέξουν να προλάβουν την επανάσταση, που φυσικά δεν μπορεί να ξεκινήσει από μια οδό που λέγεται εθνικής αμύνης. Και μιας και το θυμήθηκα: Τα παλιόπαιδα που γέμισαν τσόφλια από σπόρια την Τσιμισκή όταν έπιασε η βροχή, να πάνε να τα μαζέψουν. Δεν είναι δούλος σας ο μπουρτζόβλαχος, άντε μπράβο.
Χάθηκε κι αυτή η ευκαιρία ν’ αρθρωθεί αντιεξουσιαστικός κι αντικρατικός λόγος στη βουλή. Ζητήθηκε από την Δαμανάκη –αυτή ντε που αγωνίστηκε για τη λαοκρατία, την τιμωρία της χούντας, έξω το ΝΑΤΟ κλπ– να πει δυο λόγια για το Πολυτεχνείο, αλλά αρνήθηκε. Θα θυμήθηκε το προηγούμενο σκαλοπάτι της καριέρας της, όπου εδώ κι εννιά δεκαετίες επιμένουν ότι δεν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες. Ισως πάλι να θυμήθηκε την Πανσπουδαστική Νο 8 που ούτε κι αυτή έχει ωριμάσει εδώ και 34 χρόνια (του χρόνου κλείνει 35ετία, αλλά με την αύξηση των ορίων και των οργίων, δε βλέπω φως). Τέλος, μπορεί να θυμήθηκε τα «αδέρφια μας καραβανάδες» για τα οποία τόσα έκανε το νυν κόμμα της (πριν πάει), αλλά και το πρώην (μόλις έφυγε).
Και τι λέτε να κάνουμε με τα Ζωνιανά και την Κρήτη εν γένει, mr Αλαβέινος; Γιατί δεν αντελήβην καλώς τις προθέσεις (και τους συνδέσμους) σας.
Οσοι σύντροφοι δεν έχουν χρόνο να οργανώσουν τυχόν αρχεία που έχουν, να δοκιμάσουν να τα διαβάζουν τηλεφωνικά. Παιδιά, θα πάθετε πλάκα! Φοβερή δουλειά, ταξινομημένη, χωρίς κούραση και οι δημόσιες δαπάνες σας να πιάνουν τόπο! Βγάζει κάτι άσχημα σκρατς στο αφτί, πιθανόν από απειρία των χοιριστών (τι λεξικό ρε;), αλλά γίνεται δουλειά.
Ολο γιορτές είναι αυτή η τοπική εαυτοδιοίκηση. Τη μια συνέδρια στα καμένα, την άλλη έκθεση στα χαμένα (polis ή police, κάπως έτσι λέγεται), μετά Καποδίστριας 2, πρέπει να περιμένουν πολλά λεφτά από το ΕΣΠΑ! Εσπάστηκα. Βέβαια ο καθηγητής Προκόπης τους ετοιμάζει το χάρτη του θησαυρού και θα ‘χουμε γέλια, διότι το χρήμα δεν πρέπει να πολυβγαίνει από τα όρια του κέντρου, γιατί χάνεται και δεν ξαναγυρίζει.
Μπορεί η αγάπη του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα να λουζόταν στον Γκουανταλκιβίρ, όμως οι μούσες λουζόταν και στον Ασωπό κι έτσι εξηγούνται πολλά.
Πήγε ο Παπαχρήστος (ο γνωστός) στην Ξάνθη –όπου είχε «καλοπεράσει» το ’73, λίγο πριν το Πολυτεχνείο, με ξύλο και φυλακή– την υπερσυντηρητική πόλη όπου άπαντα είναι γαλάζια, υποταγμένα κι ακίνητα και άρχισε το μπινελίκωμα για τους αγώνες που δεν δίνονται, για τους συμβιβασμένους, τη δικτατορία της ανάγκης κι άλλα τέτοια όμορφα. Πού φωνάζεις ρε Παπαχρήστοοοο; Να σου θυμίσω την μαντινάδα: “το βράδυ κλείνει η αγορά και τα μπαράκια ανοίγουν, κράτα τους καταναλωτές μην τύχει και ξεφύγουν”.
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
ΥΓ: Ο δικός μας Χριστόδουλος είναι κόκκινος και καλύτερος από τον δικό σας, τον μαύρο
