Ο ίδιος ο σκηνοθέτης (και η οικογένειά του σε ρόλους ηθοποιών) υποδύεται το διαχειριστή μιας πολυκατοικίας και μέσω αυτής της ιδιότητας, με επίκεντρο την οικογένεια, επιχειρεί μια ανατομία καθημερινών καταστάσεων και χαρακτήρων, που ο καθένας από μας συναντά συχνά.
Το ερώτημα είναι για ποιο λόγο ένας θεατής θα πρέπει, επιλέγοντας αυτή την ταινία, να δει κοινότυπες καταστάσεις, πράγματα που ήδη γνωρίζει και που δεν πρόκειται να τον πάνε ούτε ένα βήμα παραπέρα; Καλές οι προθέσεις αλλά δεν αρκούν. Η ταινία του Χούρσογλου είναι ασφαλώς καλύτερη από άλλες φετινές ελληνικές ταινίες, όμως αυτό δεν αρκεί. Εμείς τουλάχιστον το σημαντικότερο που είδαμε σ` αυτή την ταινία ήταν οι ερμηνείες του Κώστα Βουτσά και του Νίκου Γεωργάκη και τίποτα περισσότερο.
Ελένη Σταματίου
