Η ελληνική δεξιά έπασχε πάντοτε στις σχέσεις της με τον κόσμο της τέχνης. Εκφραστές της ήταν πάντοτε μερικά μπάζα (να μην αρχίσουμε τώρα να παραθέτουμε ονόματα), ενώ κάποια «βαριά» ονόματα, που ήταν δεξιοί, απέφευγαν να πάρουν ενεργό μέρος στην πολιτική. Από την εποχή που χάραξε τη «στρατηγική του μεσαίου χώρου» ο Καραμανλής, άρχισε τις προσπάθειες και για τη δημιουργία ενός καλλιτεχνικού «λόμπι», διεμβολίζοντας τον ευρύτερο χώρο της «αριστεράς». Δημιούργησε μια προσωπική «αυλή», με τη βοήθεια του Λούλη και του Ρουσόπουλου, η οποία κρατήθηκε σε ρόλο εφεδρείας, χωρίς να «καεί» με συμμετοχή της στην πρώτη γραμμή του πολιτικού γίγνεσθαι.
Αυτή η «αυλή» έκανε την εμφάνισή της στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας, όταν ο Καραμανλής συναντήθηκε με τους υπουργούς Πολιτισμού και Παιδείας και τις επιτροπές σύνταξης του νομοσχέδιου για την «Ακαδημία Τεχνών», που θα αποτελέσει ένα από τα προεκλογικά χαρτιά της κυβέρνησης. Δεν είναι τυχαίο που στο εγχείρημα δεν έχουν κληθεί ούτε καν να πουν το λόγο τους τα διάφορα καλλιτεχνικά σωματεία, αλλά μόνο μεμονωμένα πρόσωπα που αποτελούν την «αυλή» του Καραμανλή και του Βουλγαράκη και στα οποία προφανώς θα εκχωρηθεί η «Ακαδημία Τεχνών», για να τη λειτουργήσουν ως ένα χρυσοφόρο μαγαζάκι που παράλληλα θα εξυπηρετεί και τις προσωπικές τους φιλοδοξίες. Τι θα προσφέρουν αυτοί στον Καραμανλή; Την αύρα του «ανθρώπου της τέχνης», ο οποίος εμπιστεύεται τόσο σημαντικούς θεσμούς σε «αριστερούς».
Τα πράγματα όσον αφορά το χαρακτήρα της «Ακαδημίας Τεχνών», του τρόπου εισαγωγής των σπουδαστών, του εκπαιδευτικού και νομικού της καθεστώτος, των πηγών χρηματοδότησης και του κόστους σπουδών (δίδακτρα) παραμένουν ακόμα σκοτεινά. Το μόνο που δηλώθηκε είναι ότι δεν θα ανήκει σε καμιά εκπαιδευτική βαθμίδα. Θα είναι δηλαδή ένα μαγαζί που θα ελέγχει η κυβέρνηση, μέσω της καλλιτεχνικής «αυλής» του Καραμανλή, για να ‘ρθει η επόμενη κυβέρνηση και να εγκαταστήσει εκεί τη δική της «αυλή».
