Σαν μάννα εξ ουρανού περίμενε η κυβέρνηση την πρόταση της Κομισιόν προς το συμβούλιο για τον τερματισμό της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος. Ηταν μια ευκαιρία για κομπασμούς και βγήκε στο γυαλί ο ίδιος ο Καραμανλής για να πανηγυρίσει και να προβάλει το προφίλ του σοβαρού πολιτικού, ο οποίος δεν υπόσχεται «άκριτες παροχές» (έτσι τον συμβούλεψε ο Λούλης, έτσι έπραξε).
Ομως, τα μαντάτα από την Κομισιόν περισσότερο εξέθεσαν παρά βοήθησαν την κυβέρνηση. Και η Κομισιόν και ο αρμόδιος επίτροπος Χ. Αλμούνια ξεκαθάρισαν, αρκετά κομψά, όπως επιβάλλει το πολιτικό πρωτόκολλο όταν απευθύνεσαι σε μια κυβέρνηση που βαδίζει προς εκλογές, ότι ο όρος που τέθηκε στην κυβέρνηση Καραμανλή είναι η ανατροπή του Ασφαλιστικού. «Πρέπει να συνεχιστεί η προσπάθεια για τη μείωση του διαρθρωτικού ελλείμματος, το οποίο εξακολουθεί να είναι πάνω από το 3%, για τη μείωση του χρέους που εξακολουθεί να είναι πάνω από το 100% του ΑΕΠ και για τη βελτίωση της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας των δημόσιων οικονομικών που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο από την αναμενόμενη σημαντική αύξηση των δαπανών που συνδέονται με τη δημογραφική γήρανση», δήλωσε ο Αλμούνια. «Ο στόχος αυτός (σ.σ. η ισοσκέλιση του προϋπολογισμού μεσοπρόθεσμα) είναι υψίστης σημασίας για την ταχεία μείωση του δημόσιου χρέους και για τη βελτίωση της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας των δημόσιων οικονομικών της που διατρέχουν σήμερα υψηλό κίνδυνο από την αναμενόμενη αύξηση των συντάξεων και των λοιπών δαπανών που συνδέονται με τη δημογραφική γήρανση», τονίζει με έμφαση στην πρότασή της η Κομισιόν.
Απ’ αυτές τις δηλώσεις πιάστηκε η αντιπολίτευση για να καταγγείλει την κυβέρνηση ότι έχει «κρυφή ατζέντα» για το Ασφαλιστικό, έχοντας αναλάβει δεσμεύσεις ο μεν Καραμανλής έναντι του Μπαρόζο, ο δε Αλογοσκούφης έναντι του Αλμούνια. Ενισχυτικό στις καταγγελίες της αντιπολίτευσης είναι και το περιστατικό που έγινε προ καιρού με τον Αλμούνια (την περίοδο που ο Αλογοσκούφης παζάρευε μαζί του την έξοδο από την επιτήρηση), ο οποίος αποκάλυψε ότι συζήτησαν το Ασφαλιστικό και ο έλληνας υπουργός τού παρουσίασε κάποια μέτρα, τα οποία όμως θα εφαρμοστούν μετά τις εκλογές.
Ομως, μικρή σημασία έχει αν υπάρχει συμφωνία κάτω από το τραπέζι με τους Μπαρόζο και Αλμούνια. Το Ασφαλιστικό έχει ανοίξει, αλλά η κυβέρνηση δεν θέλει σε καμιά περίπτωση να απασχολήσει την προεκλογική περίοδο. Γι’ αυτό και παρακλήθηκε ο πρόεδρος της επιτροπής «σοφών» Ν. Αναλυτής να σταματήσει τις δημόσιες παρεμβάσεις του, ειδικά μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου των ομολόγων. Και βέβαια, δεν αξίζει τον κόπο να σχολιάσει κανείς τις παπαριές του Τσιτουρίδη, που «δεσμευόταν» ότι η κυβέρνηση δεν θα αυξήσει τα όρια ηλικίας και δεν θα μειώσει τις συντάξεις. Αν ήταν έτσι, τότε η κυβέρνηση δεν θα έπνιγε προεκλογικά το Ασφαλιστικό, αλλά θα πήγαινε στις εκλογές με σημαία της τις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις που θα είχε σχεδιάσει. Η Κομισιόν συνδέει ευθέως το Ασφαλιστικό με τη δημοσιονομική ισορροπία και θεωρεί πως αυτό θα προκαλέσει αύξηση του ελλείμματος. Επομένως, η κατεύθυνση είναι σαφής: μείωση των δαπανών, που σημαίνει αύξηση ορίων ηλικίας και μείωση συντάξεων. Αυτή θα είναι η βασική κατεύθυνση, ανεξάρτητα από το πώς θα εφαρμοστεί στις επιμέρους κατηγορίες ασφαλισμένων. Και πρέπει να θεωρείται βέβαιο, ότι δεσμεύσεις αναλήφθηκαν έναντι της Κομισιόν, προκειμένου η διαδικασία επιτήρησης να τερματιστεί σε περίοδο πολιτικά συμφέρουσα για την κυβέρνηση.
Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η κυβέρνηση Καραμανλή (αν η ΝΔ είναι και πάλι κυβέρνηση, προοπτική που είναι η πιο πιθανή) θα επιδιώξει την ανατροπή τον πρώτο κιόλας χρόνο της θητείας της, όταν θα αισθάνεται πιο δυνατή και επιπλέον για να αξιοποιήσει το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Οσο για το ΠΑΣΟΚ, που μιλά για «κρυφή ατζέντα» της κυβέρνησης, δημαγωγώντας εκ του ασφαλούς, γιατί δεν μας λέει τη δική του ατζέντα; Γιατί δεν μας λέει ευθέως, για ποιο λόγο το Ασφαλιστικό δεν λύθηκε το 2002, με το νόμο Ρέππα-Χριστοδουλάκη; Τόσο γρήγορα ξέχασαν τους κομπασμούς τους, ότι έλυσαν το Ασφαλιστικό για τα επόμενα 30 χρόνια; Αφού, λοιπόν, παραδέχονται ότι υπάρχει πρόβλημα, ας μας πουν πώς σκοπεύουν να το λύσουν (το ίδιο ισχύει και για τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που προσυπέγραψε εκείνο το νόμο).
Για την εργατική τάξη και όλους τους εργαζόμενους τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Από το 1990, με αλλεπάλληλες αντιασφαλιστικές ανατροπές, είδαν τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα να συρρικνώνονται. Εχασαν κατακτήσεις που είχαν προέλθει μέσα από πολυετείς σκληρούς αγώνες. Τώρα, βρίσκονται μπροστά σε μια νέα πρόκληση. Με μια ακόμη μάχη οπισθοφυλακών το μόνο που θα καταφέρουν είναι να χάσουν και άλλα δικαιώματα. Το Ασφαλιστικό πρέπει να τεθεί εξαρχής, σε μια ταξική διεκδικητική βάση: πλήρη ασφάλιση για όλους και πλήρη χρηματοδότησή της από τους καπιταλιστές και το κράτος
