Ο Νίκος Κορνήλιος («Μητριαρχία») μας παρουσιάζει μια «ποιητική αλληγορία», μια ταινία -αντιγράφουμε από το ΔΤ της ταινίας- «ποιητικού κινηματογράφου με την έννοια ότι τα πρόσωπα, οι εικόνες, οι ήχοι, η μουσική, καθώς και το off κείμενο συμπράττουν, ώστε να δημιουργηθεί ο ανοικτός εκείνος συναισθηματικός χώρος μιας “γλυκιάς μελαγχολίας της ύπαρξης”».
Στην πραγματικότητα, βλέπουμε ταλαίπωρους ηθοποιούς να πηγαίνουν πάνω κάτω, σε μια αέναη προσπάθεια να δημιουργήσουν εικόνες σε σχέση με ένα κείμενο που ακούγεται παράλληλα. Το αποτέλεσμα κυμαίνεται στα όρια του γκροτέσκου. Ο Κορνήλιος αντιλαμβάνεται την έννοια της ποίησης αποκλειστικά ως μια ατέρμονη πορεία στις μεταφυσικές και υπαρξιακές εσώτερες (αυτό ακριβώς συμβολίζει και το κυπαρίσσι του βυθού άλλωστε) αγωνίες του ανθρώπου. Δυστυχώς δεν είναι ο μόνος.
Ελένη Π.
