Εβηξε ο Τσίπρας κρυολόγησε ο Ανδρουλάκης και όλοι οι κολλητοί του. Πλην του δημάρχου Δούκα, ο οποίος άλλωστε δεν συγκαταλέγεται στους κολλητούς του… κραταιού Νικόλα. Τι είπε ο Δούκας; Τίποτα το μεγαλοφυές. Εβαλε στη σειρά δυο-τρεις απλούς συλλογισμούς που τους κάνει κάθε πασοκοκιναλίτης (άλλο αν τις ομολογεί δημόσια). Ιδού:
Ηξερε, φυσικά, ότι θα γινόταν χαμός στη Χαριλάου Τρικούπη. Και είχε έτοιμο το follow up. Το οποίο, μάλιστα, διένειμε μέσω του Γραφείου Τύπου του δήμου Αθηναίων (το ίδιο κάνουν όσοι κατέχουν θεσμικά πόστα, όπως π.χ. οι υπουργοί του Μητσοτάκη):
«Θέσεις που σταθερά υποστηρίζω:
-
- Σεβασμός στην αυτόνομη πορεία του ΠΑΣΟΚ.
-
- Υποστήριξη της απόφασης του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, στην οποία υπήρξα και βασικός εισηγητής, για απόρριψη κάθε μορφής και σεναρίου συνεργασίας με τη ΝΔ.
-
- Στήριξη της απόφασης του Συνεδρίου για προοδευτική διακυβέρνηση.
Ας τα κάνουμε πράξη. Δίνοντας τη μάχη των εκλογών για το ΠΑΣΟΚ και ανοίγοντας διαύλους επικοινωνίας με τις προοδευτικές δυνάμεις για προγραμματικές συγκλίσεις.
Αυτός είναι ο δρόμος για την αλλαγή πολιτικών και την Πολιτική Αλλαγή».
Θα τον κατηγορήσουν ότι πάει κόντρα στη γραμμή. Γραμμένους τους έχει. Η δική του θέση είναι σαφής: θέλει να λειτουργήσει ως γέφυρα με το Τσιπραίικο. Αμα έρθει εκείνη η ώρα, ο Ανδρουλάκης θα χρεωθεί την ήττα και θα γίνει ένας απλός βουλευτής με καλή περιουσία, ο δε Δούκας θα πάρει το ΠΑΣΟΚ για να συγκυβερνήσει με τον Τσίπρα. Αυτό είναι το σχέδιό του. Το στηρίζει με λογικά επιχειρήματα και ταυτόχρονα δηλώνει ότι βρίσκεται απόλυτα μέσα στο πλαίσιο των συνεδριακών αποφάσεων. Μια λύση έχει ο Ανδρουλάκης: να τον διαγράψει. Χάρη θα του έκανε του Χάρη, αν προχωρούσε σε διαγραφή του.
Απαλλάχτηκε από το μαρτύριο η Πέτη
Η αναμενόμενη ανεξαρτητοποίηση των Χαρίτση, Αχτσιόγλου, Ηλιόπουλου, Τζανακόπουλου, Φωτίου, Ζεϊμπέκ, Τζούφη και η παρεπόμενη διάλυση της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝέΑρ υπήρξε ευεργετική για τουλάχιστον μία από τους εναπομείναντες/σες βουλευτές της ΝέΑρ: την Πέτη Πέρκα που την είχαν αναγκάσει να παριστάνει την πρόεδρο κοινοβουλευτικής ομάδας, ενώ εμφανώς δεν το είχε. Τρόμαζε να διαβάσει, εντελώς άχρωμα, μια ομιλία, χωρίς ούτε στιγμή να μπορεί να σηκώσει τα μάτια από το χαρτί. Κατά τα άλλα, απορούμε με τη Σία (Αναγνωστοπούλου), που δεν ανεξαρτητοποιήθηκε. Θέλει να φύγει μόνη της σε επόμενη φάση; Αλλαξε γνώμη και θα παραμείνει με τους Γαβριλοευκείδηδες; Πραγματικά δεν ξέρουμε (και βαριόμαστε να κάνουμε ρεπορτάζ).
Κατά τα άλλα, έχει την πλάκα της η διαρροή (γιατί όχι επίσημη ανακοίνωση;) που έκανε ο Γαβρίλος: «Η απόφασή τους δεν έρχεται ως αποτέλεσμα επιφοίτησης του Αγίου Πνεύματος. Συμπίπτει χρονικά με την ανακοίνωση και τη δημιουργία της ΕΛΑΣ. Οταν οι συγκεκριμένοι βουλευτές αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, μιλούσαν για την εναντίωσή τους σε προσωποπαγή κόμματα, στις συνέπειες του αρχηγισμού. Είναι απορίας άξιον γιατί τρία χρόνια μετά αποφασίζουν να προσεγγίσουν σε ένα τέτοιο. Οσοι πάρουν την απόφαση να διασπάσουν τη Νέα Αριστερά, να διαλύσουν την Κοινοβουλευτική της Ομάδα και να αποκλείσουν την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση μίας φωνής της Αριστεράς την περίοδο της υπερσυντηρητικής παλινόρθωσης θα κριθούν αυστηρά από τους αριστερούς και προοδευτικούς πολίτες». Αυτό το «θα κριθούν αυστηρά» έχει τη μεγάλη πλάκα. Γιατί κάποιοι από τους αποχωρήσαντες μπορεί να ξαναεκλεγούν βουλευτές με το μόρφωμα του Τσίπρα, όμως οι Γαβριλοευκλείδηδες αποκλείεται. Οπότε αν πάρουμε τοις μετρητοίς αυτά που λένε οι τελευταίοι, ποιοι «θα κριθούν αυστηρά»;
Μπουμπούκι
Δεν ήξερε ο Τσίπρας ότι ένας από την υπό την Κουφονικολάκου ομάδα ενημέρωσης του μορφώματός του, ονόματι Νίκος Νυφούδης έσερνε τα μύρια όσα στον ίδιο και τον ΣΥΡΙΖΑ, όταν ήταν στέλεχος του Ποταμιού;
Τα πάντα όλα ήξερε. Αυτούς που διάλεξαν για να βάλουν στην πρώτη γραμμή τους είχαν περάσει από σκληρό τσεκάπ (μέχρι… κωλονοσκόπηση). Τότε γιατί τον επέλεξε; Για να δείξει ότι φτιάχνει κάτι νέο, περνώντας γομολάστιχα πάνω από τα παλιά. Αλλωστε, αυτό έχει γίνει καθεστώς στην αστική πολιτική σκηνή. Κορυφαίο παράδειγμα ο ακροδεξιός-νεοφιλελεύθερος τηλεπλασιέ-τηλεμαϊντανός-υπουργός Μπουμπούκος, που όταν ήταν στο ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη είχε σούρει τόσα στη ΝΔ και με χαρακτηρισμούς που θα έκαναν ακόμα και οικοδόμο της δεκαετίας του ’60 να κοκκινήσει. Του τα θύμισαν μία, δύο, τρεις, σταμάτησαν πλέον ν’ ασχολούνται μ’ αυτό. Το ίδιος έχει γίνει και με άλλους, το ίδιο θα γίνει και με τον Νιφούδη, αν παραμείνει στην πρώτη γραμμή (αυτό κανένας δεν μπορεί να το προεξοφλήσει από τώρα).
Ομως, ο λόγος του Νιφούδη αποκαλύπτει ένα μείγμα ελιτίστικου κωλοπαιδισμού: καραγκιόζης ο Τσίπρας, καραγκιόζηδες κι αυτοί που τον ψήφισαν. Και ηλίθιοι όλοι οι υπουργοί και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν έχει να κάνει με τη σκληρότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης. Εχει να κάνει με το χαρακτήρα του ατόμου. Και είμαστε σίγουροι ότι ο χαρακτήρας του Νιφούδη δεν έχει αλλάξει καθόλου. Οπως δεν άλλαξε και ο αρριβισμός του. Προσπαθεί να καταφέρει τώρα ό,τι δεν κατάφερε με το Ποτάμι. Τέτοιους θέλει δίπλα του ο Τσίπρας. Οπως είχε παλιότερα τον Νίκο Παππά, που τον πέταξε σαν στυμμένη λεμονόκουπα, φορτώνοντάς του τις «γκέλες» που προέρχονταν από συναπόφασή τους.
Το γαρ πολύ της θλίψεως
Αυτός ο Δουδωνής, ο σπαθάριος του κραταιού Νικόλα, που το παίζει βαρύ πεπόνι (συνταγματολόγος, διδάκτορας της Οξφόρδης κτλ) αποδείχτηκε κανονικός φελός. Με το που ανακοινώθηκε το τσιπρόκομμα και άρχισε ο ντόρος και τα γκάλοπ που φέρνουν τον Τσίπρα χαλαρά δεύτερο και τον Ανδρουλάκη να παλεύει με τη ΜαρΚα για την τρίτη θέση, πήρε εκείνο το σοβαρό ύφος του δόκτορα και μας είπε ότι υπάρχει «μυστική συμφωνία» Τσίπρα και Μαξίμου! Τι να σχολιάσεις εν προκειμένω; Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά μαλάκυνση…
Ο κίνδυνος της γελοιοποίησης
Οχι πως μας νοιάζει αλλά στο μόρφωμα της ΜαρΚα μοιάζουν να μην έχουν καταλάβει τον ελλοχεύοντα κίνδυνο της γελοιποίησης. Βγαίνει η ΜαρΚα σε πρωινάδικο και δηλώνει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να συνεργαστεί με διεφθαρμένα συστημικά κόμματα αλλά διεκδικεί… την αυτοδυναμία! Ο έμπειρος Αυγερινός προσπαθεί να το συμμαζέψει, εξηγώντας πως ο λαός με την ψήφο του θα αποφασίσει αν θα συνεργαστούν ή όχι νέα και παλιά κόμματα. Κάτι μάς λέει, όμως, ότι η ΜαρΚα θα ξαναμιλήσει για αυτοδυναμία, γιατί δεν μπορεί να διαχειριστεί αυτό το θέμα όταν δεν της έχουν γράψει ομιλία. Κι αν το κάνει συχνά, θα επέλθει η γελοιοποίηση. Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, ας θυμηθούμε το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ. Σε καμιά περίπτωση δεν έχει μιλήσει για αυτοδυναμία. Λέει πως θέλει να είναι πρώτο κόμμα, έστω και με μια ψήφο διαφορά, ώστε να μπορέσει να φτιάξει «προοδευτική κυβέρνηση», με όσους συμφωνήσουν με το πρόγραμμά του.
Θα πάει σπίτι του;
Περνάει προσωπικό πολιτικό δράμα ο Φάμελλος ή όχι; Αν έχει κάνει παρασκηνιακή συμφωνία με τον Τσίπρα, ώστε να ενσωματωθεί ομαλά στο τσιπρόκομμα η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ (μαζί με την κομματική περιουσία), τότε δεν περνάει κανένα δράμα. Απλά διεκπεραιώνει μια δουλειά. Και μην τον υποτιμάτε καθόλου. Ο Φάμελλος είναι και ικανός και έμπειρος στην ίντριγκα. Αν όμως δεν έχει κάνει συμφωνία, τότε πραγματικά περνάει δράμα. Και η μόνη διέξοδος γι’ αυτόν είναι να πάει σπίτι του.
Κάτι μας λέει, όμως, ότι δεν τζογάρει, ότι υπάρχει ντιλ με τον Τσίπρα. Γι’ αυτό και η συμπεριφορά του Τσίπρα θυμίζει την Αρσεναλ του Αρτέτα: δεν παίζω μπάλα, αλλά αμύνομαι και προσπαθώ να χαλάσω τη μπάλα που παίζει το αριστούργημα του Λουίς Ενρίκε. Υποστηρίζει (ο Φάμελλος) ότι επιμένει στην ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων και πως μ’ αυτή την πρόταση θα πάει και στην αναμενόμενη ως πολύκροτη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ το ερχόμενο Σάββατο. Οταν τον ρωτάνε αν έχει Plan B, αν δεν ευοδοθεί η συνεργασία, κλοτσάει με δύναμη τη μπάλα να φύγει από την περιοχή του: «Οποιαδήποτε συζήτηση για εναλλακτικά plan B ή plan C δείχνει έλλειψη αφοσίωσης σε αυτό που έχεις επιλέξει»! Το ΠΑΣΟΚ δε θέλει συνεργασία κομμάτων, ο Τσίπρας δε θέλει συνεργασία κομμάτων, αλλά ο Φάμελλος θέλει! Επειδή δεν είναι βλάκας, γι’ αυτό νομίζουμε ότι το μόνο που κάνει είναι να καταστρέφει το παιχνίδι των Δουροπολακηδοπαππάδων. Κι αν τα καταφέρει, ασφαλώς θα «ανταμειφτεί».
Γίνονται τέτοια πράγματα;
Ο Πίτερ Μάρελ, πρώην γενικός διευθυντής του Εθνικού Κόμματος Σκωτίας (SNP) και πρώην σύζυγος της πρώην πρωθυπουργού της Σκωτίας Νίκολα Στέρτζιον δήλωσε ένοχος για κατάχρηση πόρων ενώπιον βρετανικού δικαστηρίου. Κάποιο ντιλ έχει κάνει, προφανώς, αναφορικά με το ύψος της ποινής που θα του επιβάλουν. Μιλάμε για υπεξαίρεση 400.000 λιρών (περίπου 463.000 ευρώ) από το ίδιο του το κόμμα! Του άρεσε, λέει, η μεγάλη ζωή. Αγόραζε το ένα αυτοκίνητο μετά το άλλο, ψώνιζε από πολυτελείς οίκους, τέτοια πράγματα. Ενώ οι άλλοι αστοί πολιτικοί είναι υποδείγματα… λιτότητας. Απλά, κάνουν τις δουλειές όμορφα και δεν αφήνουν ίχνη. Ενώ ο Μάρελ φέρθηκε σαν άπληστος βλάκας και χάλασε και την πολιτική καριέρα της συζύγου της, που συνελήφθη μαζί του, αλλά τελικά δεν της ασκήθηκε δίωξη για κανένα αδίκημα. Μετά τον χώρισε, όπως θα έκανε κάθε αστή πολιτικός αν είχε παντρευτεί έναν ανίκανο να κρύψει τις λαμογιές του(ς).
