Το 2012, η ΒΙΟ.ΜΕ, εργοστάσιο κατασκευής οικοδομικών υλικών στη Θεσσαλονίκη, κλείνει. Ορισμένοι από τους εργάτες, φοβούμενοι τη χρόνια ανεργία, αποφασίζουν να καταλάβουν το εργοστάσιο και να το λειτουργήσουν «με βάση το μοντέλο της αυτοδιαχείρισης και τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας». Το εγχείρημά τους θα προκαλέσει πάμπολλες συζητήσεις.
Ο Καρακάσης βρίσκεται με την κάμερά του στο πλευρό των εργατών από την αρχή. Επιλέγει να παρουσιάσει όλα τα στάδια, τις δυσκολίες, τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα με τα οποία ήρθαν αντιμέτωποι. Αντιμετωπίζει την περίπτωση ΒΙΟ.ΜΕ με σεβασμό και επίγνωση της πειραματικής της φύσης και δεν παρασύρεται από εκείνες τις φωνές που θριαμβολογούν και βλέπουν στα πρόσωπα αυτών των εργατών την αρχή της επανάστασης…
Πρόκειται για μια μετρημένη προσπάθεια, της οποίας η αξία έγκειται κυρίως στην καταγραφή ορισμένων πλευρών αυτού του εγχειρήματος.
Ελένη Π.
