Ολλανδός ακτιβιστής ταξιδεύει στο Μαρόκο για την υλοποίηση ενός προγράμματος διατροφής υποσιτισμένων παιδιών και συλλαμβάνεται από μια ομάδα ισλαμιστών «τρομοκρατών». Στην προσπάθειά του να σωθεί, παγιδεύεται σε ένα παιχνίδι γάτας και ποντικού με τους απαγωγείς του, οι οποίοι ζητούν να μάθουν τα πάντα γι’ αυτόν και τις δραστηριότητές τους. Σασπένς, γρίφοι και συνεχείς ανατροπές θα οδηγήσουν σε ένα απρόβλεπτο φινάλε.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι που μιλά το Χόλιγουντ για την τρομοκρατία. Με θάρρος (V for Vendetta), με συγκατάβαση (Συριάνα), με ηλιθιότητα (The Siege). Βέβαια, οι περισσότερες ταινίες είναι πραγματικά εμετικές, όμως το Five Fingers δεν ανήκει σ’ αυτές. Είναι απλώς πονηρό, απλουστευτικό και εξυπνακίστικο. Στη λογική του όλοι είναι τρομοκράτες: θύτες και διώκτες, εξεγερμένοι και μυστικές υπηρεσίες. Κανένα βάθος, κανένας προβληματισμός. Καθένας έχει το δίκιο του και όλα επιτρέπονται στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Η δουλειά να γίνεται κι όσο λιγότερο σκεφτόμαστε επί της ουσίας τόσο καλύτερα για την εξουσία.
Ελένη Σταματίου
