«Κάνετε λάθος αν νομίσατε ότι ξεμπερδέψατε με τη δική μου γενιά. Την τελευταία λέξη δεν την έχετε ακούσει», φώναζε ο Αλαβάνος από το βήμα της Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν η ατραξιόν της μάζωξης, καθώς πιστοποίησε και επίσημα την επιστροφή του, ως «μέλος του ΣΥΡΙΖΑ» και εκφραστής της «βάσης». Μπορεί η «ανανεωτική πτέρυγα» να δήλωσε δηκτικά ότι «ο Αλέκος Αλαβάνος, αρκετά αργά βέβαια, περνάει την παιδική αρρώστια του κομμουνισμού: τον αριστερισμό», εμάς όμως περισσότερο μας θύμισε γέρικο πεισματάρικο μουλάρι, παρά πληγωμένο θηρίο. Γιατί θηρίο χωρίς τη βάση του ΣΥΝ δε γίνεσαι. Και όλες τις «συνιστώσες» να μαζέψεις και όλους τους «ανένταχτους» πάλι δε γίνεσαι θηρίο. Αν ήταν έτσι, ο Αλαβάνος ήδη θα είχε δημιουργήσει νέο κόμμα.
Στο παρασκήνιο της Σύσκεψης κυκλοφόρησαν και τέτοιες φήμες (αναφερόταν μάλιστα και το όνομα… ΡΙΖΑ), όμως προς το παρόν τίποτα δεν έχει επιβεβαιωθεί. Διότι ουδείς έχει πλέον εμπιστοσύνη στον Αλαβάνο, αφού οι πάντες γνωρίζουν ότι τα κίνητρά του είναι καθαρά προσωπικά. Οταν εμφανίζεσαι «αντιευρωπαϊστής» και «αντιμααστριχτικός» με καθυστέρηση τόσων ετών, ούτε τα παιδιά σου δε μπορείς να πείσεις για την ειλικρίνεια των προθέσεών σου. Ο Αλαβάνος έχει χάσει κάθε υποστήριξη στο «αριστερό ρεύμα» του ΣΥΝ, ενώ και όσες «συνιστώσες» συνασπίζονται πίσω του το κάνουν καθαρά οπορτουνιστικά, προκειμένου να στηρίξουν το παζάρι που κάνουν με τον ΣΥΝ στο «συμβούλιο των 11 συνιστωσών».
Αυτό το παρασκηνιακό παζάρι ήταν κυρίαρχο και στην ίδια την Πανελλαδική Σύσκεψη που υποτίθεται ότι είναι το ανώτερο όργανο (το οποίο, όμως, δε μπορεί να πάρει αποφάσεις ερήμην των «συνιστωσών»!), με αποτέλεσμα να ακουστούν φωνές για καπελώματα. Οι αντιπρόσωποι ψήφισαν μια εισήγηση που μιλούσε για «ενιαίο μητρώο μελών – τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ εφοδιάζονται με κάρτα μέλους με ευθύνη της αντίστοιχης τοπικής ή νομαρχιακής επιτροπής» και στο τέλος άκουσαν μια απόφαση που μιλούσε για «ενιαίο μητρώο μελών που περιλαμβάνει τα μέλη των συνιστωσών και τους ανένταχτους». Ψήφισαν μια εισήγηση που μιλούσε για λήψη οριστικών αποφάσεων στην 4η Πανελλαδική την προσεχή άνοιξη και άκουσαν μια απόφαση από την οποία η αναφορά σε οριστικές αποφάσεις είχε εξαφανιστεί. Ολες αυτές οι αλλαγές είχαν αποφασιστεί από τη Γραμματεία, δηλαδή από το παζάρι των «συνιστωσών».
Ενώ το πρωί της Παρασκευής όλοι διαβεβαίωναν ότι οι γωνίες είχαν λειανθεί και πως θα είχαν ένα πανελλαδικό όργανο με ουσιαστική συζήτηση σε πνεύμα ενότητας, από το βράδυ του Σαββάτου ξαναβρέθηκαν όλοι εναντίον όλων. Με πρώτη και καλύτερη την «ανανεωτική πτέρυγα», που διαφωνεί ακόμα και με την κάρτα μέλους και καλεί τα μέλη της να μη παραλάβουν. Ομως, είτε παραλάβουν κάρτες μέλους είτε όχι, τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. Ο Τσίπρας προσπαθεί να σταθεί στη μέση, ανάμεσα στο «αριστερό ρεύμα» και την «ανανεωτική πτέρυγα» του ΣΥΝ, η οποία όμως έχει ξεσαλώσει, διότι γνωρίζει ότι αυτή αποτελεί τον εγγυητή της ενότητας του ΣΥΝ. Μπροστά στην επίθεση Αλαβάνου, και οι δυο βασικές τάσεις του ΣΥΝ είναι υποχρεωμένες να μείνουν ενωμένες. Εχουν, όμως, και το δικό τους καυγά για την εξουσία στο ΣΥΝ, οπότε το παιχνίδι γίνεται πολυπαραγοντικό και για δυνατούς λύτες.
Αν σ’ όλα τούτα ψάχνετε ιδεολογικές και πολιτικές συγκρούσεις, τζάμπα κουράζεστε. Αλλωστε, πολιτικά τα πάντα έχουν ρυθμιστεί στο πλαίσιο της κοινοβουλευτικής ομάδας, που κατέληξε ομόφωνα στη συνασπισμική γραμμή της «προγραμματικής αντιπολίτευσης». Μπορεί κάποιες «συνιστώσες» να μι- λούν για δεξιά στροφή, αλλά ο ελληνικός λαός αυτό εισπράττει. Μπορεί ο Αλαβάνος να μιλάει για υποταγή στα συγκροτήματα των ΜΜΕ και για «λάιφ στάιλ» (αλήθεια, αυτός επέλεξε και προώθησε τον Τσίπρα με… ιδεολογικοπολιτικά κριτήρια και όχι με κριτήρια ΜΜΕ και λάιφ στάιλ), όμως είναι ο ΣΥΝ που έχει και το πεπόνι και το μαχαίρι. Οποιου δεν του αρέσει μπορεί να φύγει από την παράγκα. Αλλωστε, ο καυγάς γίνεται για οργανωτίστικα θέματα και όχι για θέματα ιδεολογίας και πολιτικής. Αυτά απλώς χρησιμοποιούνται σαν καρυκεύματα. Για να δείχνουν ότι δεν είναι, βρε αδερφέ, σαν το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, αλλά παλεύουν για αρχές!
