Δίνουν και παίρνουν και πάλι οι κατάρες κατά του «πελατειακού κράτους», το οποίο χαρακτηρίζεται υπεύθυνο για την κρίση. Ακόμα και οι ΣΥΡΙΖΑίοι μιλούν για τα ρουσφέτια και υπόσχονται να μη κάνουν μεν απολύσεις εργαζόμενων στο δημόσιο, ούτε όμως και προσλήψεις, αλλά «αναδιάταξη» του προσωπικού. Πρόκειται, βέβαια, για πρόκληση. Ειδικά όταν αυτά ακούγονται από το στόμα των καπιταλιστών (Δασκαλόπουλος και σία). Διότι αυτοί ήταν, είναι και θα εξακολουθήσουν να είναι οι μεγαλύτεροι «πελάτες» του αστικού κράτους. Ο εργαζόμενος στο δημόσιο παίρνει ένα μισθό, όμως οι καπιταλιστές παίρνουν δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων. Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για το πλιάτσικο της Ολυμπιάδας του 2004.
Αρκεί να μιλήσουμε για τους περιβόητους «αναπτυξιακούς» νόμους, με τους οποίους όχι μόνο εξασφαλίζουν δωρεάν χρήμα για τις επιχειρήσεις τους, αλλά γεμίζουν και τους προσωπικούς τους λογαριασμούς στις ελβετικές τράπεζες. Ποιος δεν ξέρει τη μέθοδο των υπερτιμολογήσεων, μέσω της οποίας οι καπιταλιστές-διαχειριστές των επιχειρήσεων δεν κλέβουν μόνο το δημόσιο, αλλά και τους μικρομετόχους που δεν έχουν καμιά δυνατότητα ελέγχου στη διαχείριση μιας επιχείρησης;
