«Δημοσιογράφος: Θα κάνουμε αυτό που κάνανε οι αρχηγοί και την προηγού-μενη φορά; Θα στείλουν γράμμα ο καθένας σε κάθε…
Ευ. Βενιζέλος: Ναι, ναι προφανώς. Θα υπάρξουν ενυπόγραφες δεσμεύσεις όλων. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα υπάρξουν δεσμεύσεις. Πέρα από την ψήφιση στην Βουλή, αν και η ψήφιση στην Βουλή είναι μείζον γεγονός, αλλά στην ψήφιση στην Βουλή θα φτάσουμε κάποια στιγμή. Σε ενδιάμεσα στάδια –που δεν θα έχει ψηφίσει ακόμα η Βουλή– πρέπει να υπάρχουν δεσμεύσεις των κομμάτων, διότι δεν θα πάμε κατευθείαν στην Βουλή. Στην Βουλή θα πάμε σίγουρα για την δανειακή σύμβαση που θα περικλείει το νέο πρόγραμμα, και άρα τους όρους του νέου προγράμματος, αλλά μπορεί να χρειαστεί να αναληφθούν δεσμεύσεις σε επίπεδο, ας το πούμε έτσι, χώρας και διεθνών οργανισμών, όχι κρατών μελών, να γίνει επιτελική συμφωνία, όπως λέγεται (staff agreement) το οποίο θέλει και αυτό πολιτικές δεσμεύσεις».
Ο παραπάνω διάλογος έγινε κατά τη συζήτηση που είχε ο Βενιζέλος με δημοσιογράφους στις Βρυξέλλες, μετά το τέλος του Eurogroup. Για μια ακόμη φορά ο Βενιζέλος εμφανίζεται… τροϊκανότερος των τροϊκανών. Για μια ακόμη φορά καταβάλλεται προσπάθεια να αναδειχτεί σε μείζον πολιτικό ζήτημα ένα θέμα που αφορά μόνο τις σχέσεις ανάμεσα στα αστικά κόμματα και τον προεκλογικό τους ανταγωνισμό.
Ο Βενιζέλος είν’ αυτός που είχε την ιδέα των γραπτών δεσμεύσεων των αρχηγών των κομμάτων έναντι της τρόικας. Ο λόγος είναι προφανής: μ’ αυτές τις γραπτές δεσμεύσεις μετατρέπει τον Σαμαρά σε συνένοχο. Δεν του επιτρέπει να διαφοροποιείται στην προπαγάνδα και να δείχνει με το δάχτυλο το ΠΑΣΟΚ. Την προηγούμενη φορά θυμόμαστε όλοι τι έγινε. Ο Σαμαράς πήγε να το παίξει μάγκας και ντούρος πατριώτης, είπε πολλά και διάφορα περί «εθνικής αξιοπρέπειας», κάποια στιγμή ο Γι-ούνκερ με τον Ρεν πήγαν να του κάνουν τη χάρη, δηλώνοντας ότι τους αρκούν οι δημόσιες τοποθετήσεις του Σαμαρά και η υπερψήφιση της συγκυβέρνησης Παπαδήμου, στη συνέχεια όμως υπαναχώρησαν (πιθανόν να έβαλε και ο Βενιζέλος το χεράκι του σ’ αυτό) και υποχρέωσαν τον Σαμαρά να κάνει γαργάρα τα νταηλίκια και να υπογράψει μια ταπεινωτική επιστολή.
Την ίδια ζέση δείχνει και τώρα ο Βενιζέλος. Δεν θέλει να χρεωθεί αυτός και το ΠΑΣΟΚ το νέο Μνημόνιο, θέλει να το χρεωθεί εξίσου και ο Σαμαράς (στον Καρατζαφέρη δε δίνει καμιά σημασία), για να μη μπορεί να δημαγωγεί προεκλογικά. Φαίνεται, όμως, ότι και πάλι έχει τις πλάτες των τροϊκανών. «Ασφαλώς, όλα τα ελληνικά κόμματα πρέπει να δεσμευτούν στα μέτρα και, πάνω από όλα, σε ένα νέο πρόγραμμα βοήθειας, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος των εκλογών», δήλωσε ο Σόιμπλε. «Είναι σαφές και ξεκάθαρο ότι χρειαζόμαστε σαφείς δεσμεύσεις από όλες τις πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα έτσι ώστε να υπάρχει σαφής στήριξη στο νέο πρόγραμμα. Αυτό αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να πετύχει το νέο ελληνικό πρόγραμμα», δήλωσε ο Ρεν. Και η υπουργός Οικονομικών της Αυστρίας Μαρία Φέκτερ: «Πριν ανάψει το πράσινο φως για το νέο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας, η ευρωζώνη απαιτεί απ’ όλα τα πολιτικά κόμματα της χώρας να δεσμευτούν εγγράφως σχετικά με την υλοποίηση των απαιτούμενων μεταρρυθμίσεων».
Στις ελληνικές εφημερίδες γίνεται ήδη λόγος για κάποιο προ-Μνημόνιο, που πρέπει να υπογραφεί απ’ όλα τα κόμματα της συγκυβέρνησης την επόμενη εβδομάδα, προκειμένου να προχωρήσουν οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα για τη νέα δανειακή σύμβαση. Είναι ακριβώς αυτό που υπαινίχτηκε ο Βενιζέλος, μιλώντας για «επιτελική συμφωνία με πολιτικές δεσμεύσεις».
Γιατί επιμένουν οι τροϊκανοί σ’ αυτό; Οχι γιατί θέλουν να εξυπηρετήσουν τον Βενιζέλο στις αρχηγικές του φιλοδοξίες. Ούτε γιατί τρέφουν κάποιο άχτι για τον Σαμαρά. Πολιτικά, άλλωστε, ο Σαμαράς ανήκει στη δική τους «οικογένεια», των ευρωπαίων συντηρητικών, ενώ ο Βενιζέλος στη σοσιαλδημοκρατία. Ολ’ αυτά ελάχιστη και μόνο παρεμπίπτουσα σημασία παίζουν στις αποφάσεις τους. Εκείνο που επιδιώκουν είναι να εμπεδώσουν ένα αποικιοκρατικό-κατοχικό κλίμα στην Ελλάδα, που θα σπείρει τον τρόμο στο λαό και θα παράξει παραλυτικά κοινωνικά φαινόμενα. Κάνουν επίδειξη δύναμης, υλοποιώντας εκείνο που πριν μερικούς μήνες είχε πει ο Σόιμπλε. Οτι πρέπει να εφαρμοστούν τέτοια μέτρα στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανόμενων και μέτρων πολιτικής επιτήρησης, ώστε να δημιουργηθεί τρόμος σε όλη την Ευρωζώνη και να γίνουν άκρως προσεκτικές οι κυβερνήσεις στην άσκηση της δημοσιονομικής πολιτικής.
Τι μέλλει γενέσθαι τις επόμενες μέρες; Θα έχουμε πάλι ένα σόου «δεν υπογράφω – υπογράφω» από τη μεριά του Σαμαρά; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Σημασία έχει πρώτον ότι στο τέλος θα υπογράψει ό,τι του ζητηθεί και δεύτερον ότι όλ’ αυτά δεν έχουν καμιά ουσιαστική σημασία. Ενα πολιτικάντικο παιχνίδι είναι, που ενδιαφέρει τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Αμφιβάλλει κανείς για την πολιτική που θα εφαρμοστεί μετά τις εκλογές, όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει (αυτοδύναμη της ΝΔ ή συγκυβέρνηση); Αμφιβάλλει κανείς ότι τα όσα θα ειπωθούν από τα προεκλογικά μπαλκόνια δεν θα έχουν καμιά σχέση μ’ αυτά που θα εφαρμοστούν μετεκλογικά; Οποιος αμφιβάλλει είναι ή απατεώνας ή εντελώς αφελής πολιτικά. Οποιος δεν αμφιβάλλει ας ενώσει τις προσπάθειές του με όσους καταγγέλλουμε αυτό το αποπροσανατολιστικό παιχνίδι.
