«Από το Βερολίνο εκτοξεύτηκε χτες η προεκλογική κορώνα της κυρίας Μέρκελ. Οτι, δήθεν, η τήρηση του Μνημονίου είναι προϋπόθεση για τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Πού το βρήκε αυτό γραμμένο; Ποιο άρθρο των ευρωπαϊκών Συνθηκών θέτει ως προϋπόθεση για τη συμμετοχή στην Ευρωζώνη τα Μνημόνια της λιτότητας;». Αναψε και κόρωσε και πάλι, από το προεκλογικό μπαλκόνι της Καβάλας αυτή τη φορά (9.6.12), ο Αλ. Τσίπρας, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά πόσο αδίστακτοι απατεώνες είναι οι ΣΥΡΙΖΑίοι.
Η Μέρκελ, βέβαια, δεν θα του απαντήσει. Απαντήσαμε εμείς, αναλυτικότατα, στο προηγούμενο φύλλο. Απαντάμε για μια ακόμη φορά, συνοπτικά, προσθέτοντας μερικά επιπλέον στοιχεία. Ακόμη και αν ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγείλει τη δανειακή σύμβαση, που πάει πακέτο με το Μνημόνιο (που δε θα τα καταγγείλει, βέβαια), το Μνημόνιο θα παραμείνει, γιατί έχει ενσωματωθεί αυτούσιο σε Αποφάσεις του Συμβουλίου της ΕΕ.
Αυτό αναφερόταν ήδη στην αιτιολογική έκθεση του νομοσχέδιου, με το οποίο εγκρίθηκαν δανειακή σύμβαση και Μνημόνιο-2 (ψηφίστηκε και αποτελεί το νόμο 4046/ 2012), αλλά οι ΣΥΡΙΖΑίοι αποκρύπτουν αυτό το γεγονός. Ανέφερε η αιτιολογική έκθεση:
«Ολα τα εξαιρετικού χαρακτήρα μέτρα που λαμβάνει η χώρα στο πλαίσιο αυτό ενσωματώνονται σε αποφάσεις του Συμβουλίου της ΕΕ, οι οποίες εκδίδονται στο πλαίσιο της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος της ΕΕ, διαδικασία στην οποία ενταχθήκαμε τον Απρίλιο του 2009. Οι αποφάσεις αυτές του Συμβουλίου της ΕΕ, καθόσον μας αφορά, βρίσκουν διπλό έρεισμα στη Συνθήκη για τη Λειτουργία της ΕΕ (ΣΛΕΕ):
– Αφενός στο άρθρο 126 παρ. 9 της ΣΛΕΕ, που αφορά σε μέτρα που καλείται να λάβει η χώρα μας στο πλαίσιο της διαδικασίας μείωσης του υπερβολικού ελλείμματός της…
– Αφετέρου στο άρθρο 136 παράγραφος 1 στοιχείο α) της ΣΛΕΕ, που προβλέπει τη δυνατότητα θέσπισης ειδικών μέτρων μόνο για τα κράτη μέλη με νόμισμα το ευρώ, προκειμένου να ενισχυθεί ο συντονισμός και η εποπτεία της δημοσιονομικής τους πειθαρχίας (…).
Συμπερασματικά, οι αποφάσεις του Συμβουλίου της ΕΕ, που προσδίδουν ενωσιακή νομιμότητα στα μέτρα που λαμβάνει η χώρα μας στο πλαίσιο της δημοσιονομικής προσαρμογής της, τροποποιούνται και επικαιροποιούνται κατόπιν της αξιολόγησης της πορείας εφαρμογής του προγράμματός μας από την Τρόικα ενόψει της εκταμίευσης κάθε νέας δόσης από το πρόγραμμα χρηματοδότησης της οικονομίας μας.
Κατά συνέπεια, και τα νέα μέτρα (σ.σ. το Μνημόνιο-2) που η κυβέρνηση συμφώνησε να ληφθούν με τους εταίρους μας και το ΔΝΤ, στο πλαίσιο του νέου οικονομικού προγράμματος της χώρας, το οποίο θα χρηματοδοτηθεί με το ποσό των 130 δισ. ευρώ περίπου, θα ενσωματωθούν σε νέα απόφαση του Συμβουλίου της ΕΕ, η οποία θα εκδοθεί στη βάση ακριβώς των άρθρων 126 παρ. 9 και 136 παρ. 1 α) της ΣΛΕΕ, καθιστώντας την νομιμότητα των μέτρων αυτών αδιαμφισβήτητη από την άποψη του ευρωπαϊκού δικαίου».
Οπως αποκαλύψαμε στο προηγούμενο φύλλο, το Μνημόνιο με όλες τις επικαιροποιήσεις του, έχουν περάσει σε Αποφάσεις του Συμβουλίου της ΕΕ, οι οποίες είναι οι 2010/320/ΕΕ (8.6.2010), 2010/486/ΕΕ (7.9.2010), 2011/57/ΕΕ (20.12.2010), 2011/257/ ΕΕ (7.3.2011), 2011/734/ ΕΕ (12.7.2011) και 2011/791/ΕΕ (8.11.2011). Το Μνημόνιο-2 έχει ενσωματωθεί ολόκληρο στην Απόφαση 2012/211/ΕΕ (13.3.2012) του Συμβουλίου.
Ολες αυτές οι αποφάσεις έχουν ληφθεί στο πλαίσιο της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος, όπως λέγεται, στην οποία έχει υπαχθεί η Ελλάδα από το 2009. Δηλαδή, το Μνημόνιο δεν αποτελεί μόνο όρο μιας δανειακής σύμβασης, αλλά αποτελεί και κοινοτική υποχρέωση της Ελλάδας, βάσει της Συνθήκης Λειτουργίας της ΕΕ, επειδή το έλλειμμα είναι πάνω από το 3% του ΑΕΠ. Θυμίσαμε, επίσης, στο προηγούμενο φύλλο, ότι μόλις στις 30 Μάη, το Συμβούλιο της ΕΕ απηύθυνε προς την Ελλάδα την υπ’ αριθμ. SWD(2012)307 «Σύσταση σχετικά με το εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της Ελλάδας του 2012», η οποία, αφού θυμίσει τα σχετικά με την καινούργια δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο-2, καταλήγει: «Το ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΕ ΣΥΝΙΣΤΑ στην Ελλάδα: Να εφαρμόσει τα μέτρα που θεσπίζονται στην απόφαση 2011/734/ΕΕ του Συμβουλίου της 12ης Ιουλίου 2011, όπως τροποποιήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2011 και στις 13 Μαρτίου 2012, και στο Μνημόνιο συνεννόησης για τους ειδικούς όρους της οικονομικής πολιτικής, το οποίο υπεγράφη στις 14 Μαρτίου 2012».
Επειδή ο Τσίπρας χτυπιέται από τα προεκλογικά μπαλκόνια και ρωτάει τη Μέρκελ «πού το βρήκε γραμμένο;», να του πούμε εμείς πού είναι γραμμένο. Οχι πως δεν το ξέρουν οι ΣΥΡΙΖΑίοι, αλλά καμώνονται πως δεν το ξέρουν. Σε βάρος της Ελλάδας εφαρμόζεται το άρθρο 126 παράγραφος 9 της ΣΛΕΕ (Συνθήκη Λειτουργίας Ευρωπαϊκής Ενωσης), που προβλέπει:
«9. Εάν ένα κράτος μέλος επιμένει να μην εφαρμόζει τις συστάσεις του Συμβουλίου, τότε το Συμβούλιο μπορεί να αποφασίσει να ειδοποιήσει το κράτος μέλος να λάβει, εντός συγκεκριμένης προθεσμίας, μέτρα για τη μείωση του ελλείμματος την οποία το Συμβούλιο κρίνει αναγκαία για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση αυτή. Σε αυτή την περίπτωση, το Συμβούλιο μπορεί να ζητήσει από το κράτος μέλος αυτό, να υποβάλλει εκθέσεις σύμφωνα με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, για να εξετάσει τις προσπάθειες προσαρμογής που καταβάλλει αυτό το κράτος μέλος».
Σ’ αυτή τη διαδικασία βρίσκεται η Ελλάδα από το 2009, όταν το έλλειμμα ξεπέρασε το 3% του ΑΕΠ. Τα μέτρα που βάσει των Αποφάσεων του Συμβούλιου, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 126 παράγραφος 9 της ΣΛΕΕ, πρέπει να λάβει η Ελλάδα είναι αυτά που προβλέπονται στο Μνημόνιο-1 (και τις επικαιροποιήσεις του) και στο Μνημόνιο-2. Ολα, δίχως καμιά εξαίρεση. Και αυτό το κρύβουν όλοι. Κρύβουν, δηλαδή, ότι το Μνημόνιο είναι «ντουμπλφάς»: και όρος της δανειακής σύμβασης και σύνολο μέτρων που επιβάλλονται από το Συμβούλιο στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος.
Ναι, αλλά δεν υπάρχει κανένα άρθρο που να επιτρέπει να διώξουν την Ελλάδα από το ευρώ, λένε κάποιοι ΣΥΡΙΖΑίοι. Σωστά. Στη ΣΛΕΕ δεν προβλέπεται διαδικασία αποπομπής κράτους-μέλους. Προβλέπεται, όμως, διαδικασία με την οποία μπορούν να σε αναγκάσουν όχι απλά να φύγεις μόνος σου, αλλά κυριολεκτικά να το βάλεις στα πόδια. Ας δούμε τι προβλέπει το ίδιο άρθρο (άρθρο 126 ΣΛΕΕ), στην παράγραφο 11:
«11. Το Συμβούλιο, εφόσον ένα κράτος μέλος δεν συμμορφώνεται με απόφαση που έχει ληφθεί σύμφωνα με την παράγραφο 9, μπορεί να αποφασίσει να εφαρμόσει ή να ενισχύσει ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα μέτρα:
– να απαιτήσει να δημοσιεύει το εν λόγω κράτος μέλος πρόσθετες πληροφορίες τις οποίες ορίζει το Συμβούλιο, προτού εκδώσει ομολογίες και χρεόγραφα,
– να καλέσει την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων να αναθεωρήσει την πολιτική δανεισμού που ασκεί έναντι του εν λόγω κράτους μέλους,
– να απαιτήσει από το εν λόγω κράτος μέλος να καταθέσει ατόκως στην Ενωση ποσό κατάλληλου ύψους, έως ότου, κατά τη γνώμη του Συμβουλίου, διορθωθεί το υπερβολικό έλλειμμα,
– να επιβάλει πρόστιμα εύλογου ύψους».
Αν, λοιπόν, μια χώρα επιπέδου Ελλάδας «τους κουνηθεί», κατά το κοινώς λεγόμενο, μπορούν να τη στραγγαλίσουν, κλείνοντας τις κάνουλες και επιβάλλοντάς της πρόστιμα. Αυτό δεν συνέβη ποτέ μέχρι τώρα, γιατί καμιά χώρα δεν τόλμησε να «κουνηθεί» στο ιμπεριαλιστικό διευθυντήριο. Αν, όμως, τολμήσει να το κάνει, με τον τρόπο που το λέει ο Τσίπρας από τα μπαλκόνια, αν τολμήσει να αγνοήσει σειρά Αποφάσεων του Συμβούλιου (δηλαδή το Μνημόνιο), τότε ο πέλεκυς θα πέσει βαρύς και αυτή η χώρα δε θα μπορεί ν’ αντέξει χωρίς δικιά της νομισματική πολιτική, χωρίς τη δυνατότητα, δηλαδή, να κόψει πληθωριστικό χρήμα.
Και κάτι ακόμα. Αρθρο 126, παράγραφος 13 της ΣΛΕΕ: «Το Συμβούλιο, όταν θεσπίζει τα μέτρα που αναφέρονται στις παραγράφους 6 έως 9, 11 και 12, αποφασίζει χωρίς να λαμβάνει υπόψη τη ψήφο του μέλους του Συμβουλίου που εκπροσωπεί το εν λόγω κράτος μέλος».Σε όλες αυτές τις αποφάσεις, η Ελλάδα δε θα έχει ούτε δικαίωμα ψήφου! Θα αποφασίζουν να επιβάλουν δέσμευση ποσού ατόκως ή και πρόστιμο και η Ελλάδα δε θα έχει δικαίωμα ψήφου. Λέτε να έχουν κανένα δισταγμό να το κάνουν; ‘Η θα σεβαστούν τη δημοκρατία και τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, όπως λέει ο Τσίπρας; ‘Η μήπως φυσάει κανένας «νέος άνεμος» και εμείς δεν τον πήραμε χαμπάρι; «Νέος άνεμος» βαφτίστηκαν οι θέσεις του Ολάντ, όμως και ο Ολάντ και ο Μοσκοβισί και ο Φιγιόν έχουν πει περισσότερες από μία φορές: «Η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της». Και ο νοών νοείτω…
Οι ιμπεριαλιστές δανειστές φρόντισαν τη διασφάλισή τους. Περιέλαβαν το Μνημόνιο ως όρο της δανειακής σύμβασης, αλλά για να διασφαλιστούν έναντι κάποιου ενδεχόμενου μελλοντικής καταγγελίας αυτής της σύμβασης από μια ελληνική αστική κυβέρνηση (σε συνθήκες βαθιάς κρίσης πολλά μπορεί να συμβούν), κατοχύρωσαν το Μνημόνιο και με τη μορφή κοινοτικού δικαίου, στο πλαίσιο της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος. Ετσι, είναι πλήρως καλυμμένοι, νομικά και πολιτικά, έχοντας αλυσοδέσει με διπλές αλυσίδες την καπιταλιστική Ελλάδα και κάθε αστική κυβέρνηση που θ’ αναλάβει την εξουσία.
Γιατί, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει στο διπλό ψέμα; Από τη μια να ισχυρίζεται ότι μπορεί να ακυρώσει το Μνημόνιο και να κρατήσει τη δανειακή σύμβαση, την οποία θεωρεί απαραίτητη, και από την άλλη να υποστηρίζει ότι το Μνημόνιο δεν έχει καμιά σχέση με τη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος, την οποία συνεχώς αναφέρει ότι αναγνωρίζει ως κοινοτική υποχρέωση της Ελλάδας; Δεν είναι μόνο λόγοι ψηφοθηρίας. Είναι και η προετοιμασία για τη μεγάλη κωλοτούμπα, έτσι και βρεθεί στην κυβέρνηση. Το κλίμα που έχει δημιουργηθεί, με την αμέριστη βοήθεια και του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πως με τίποτα δεν πρέπει να κινδυνέψει η θέση της Ελλάδας στο ευρώ. Πρέπει η χώρα να παραμείνει στο ευρώ «πάση θυσία», όπως έχουν διατυμπανίσει ο Δραγασάκης και ο Σταθάκης, υπεύθυνοι για την οικονομική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ (αυτοί εκφράζουν αυθεντικά τη γραμμή στα οικονομικά ζητήματα, δήλωσε τη Δευτέρα ο Σκουρλέτης). Αρα, εφόσον διακυβεύεται η θέση της χώρας στο ευρώ… ας μείνει και το Μνημόνιο, με κάποια ψιλορετουσαρίσματα ίσως. Κάποια στιγμή ο Βούτσης είπε ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα γίνει δημοψήφισμα για ν’ αποφασίσει ο λαός τι θέλει, όμως έσπευσαν αμέσως και τον μάζεψαν μαζί με τη δήλωσή του. Ο δε Δραγασάκης το ξεκαθάρισε: εγώ σε δημοψήφισμα με ερώτημα «μέσα ή έξω από το ευρώ» δεν συμμετέχω! Κι όταν τους κάρφωσε (για τους δικούς του λόγους) ο Αλαβάνος, έκαναν πως δεν κατάλαβαν.
Βέβαια, κανένας δεν πρόκειται να τους πιστέψει τότε, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα αισθάνονται ότι τους κορόιδεψαν αισχρά και θα τους γυρίσουν την πλάτη, όμως αυτή είναι η μοίρα των εξουσιαστών. Σε συνθήκες κρίσης δεν μπορούν και εξουσία να θέλουν και πολιτική μακροημέρευση. Ο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ πλήρωσαν σκληρά αυτό το τίμημα, ο Σαμαράς και η ΝΔ το ίδιο (με μόλις μερικούς μήνες συγκυβέρνηση), τώρα πλησιάζει η ώρα και του ΣΥΡΙΖΑ (εκτός κι αν τους έρθουν όλα βολικά και μείνουν εκτός κυβέρνησης).
Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και εμείς δεν έχουμε παρά να επαναλάβουμε την κατακλείδα της ανάλυσης που δημοσιεύτηκε στο προηγούμενο φύλλο της «Κ»: Μέσα στην ΕΕ, μέσα στον καπιταλισμό, δεν υπάρχει λύση για την εργαζόμενη κοινωνία και τη νεολαία της. Η λύση ή θα είναι ανατρεπτική ή δε θα υπάρξει.
ΥΓ: Ο δεξιός εθνικιστής της Ουγγαρίας, Βίκτορ Ορμπαν, όταν ανήλθε στην εξουσία, πήγε να «κουνηθεί» στο ΔΝΤ, στο οποίο είχε προσφύγει η Ουγγαρία. Το ΔΝΤ σηκώθηκε και έφυγε. Τότε, ο Τσίπρας έφερνε τον Ορμπαν ως παράδειγμα. Ελεγε στο «Βήμα της Κυριακής», στις 20 Φλεβάρη του 2011: «Η Ουγγαρία που ξεμπέρδεψε με το μνημόνιο, και μάλιστα με μια κυβέρνηση κάθε άλλο παρά αριστερή, δεν φαίνεται να έχει πάθει κάποια τραγική ζημιά». Και σε ραδιοφωνική του συνέντευξη στον «Βήμα 99,5», στις 4 Απρίλη του 2011: «Υπάρχουν πολλές εναλλακτικές προοπτικές τις οποίες μπορεί να ψάξει κανείς. Είδα ότι οι Ούγγροι έφυγαν από το μνημόνιο και δεν χύθηκε αίμα στη Βουδαπέστη ή στην Ουγγαρία».Πού βρίσκεται σήμερα η Ουγγαρία; Ο «αγέρωχος» Ορμπαν προσκύνησε το ΔΝΤ και την ΕΕ και ήδη από τον περασμένο Γενάρη βρίσκονται σε διαπραγματεύσεις για τη λήψη από την Ουγγαρία νέου δανείου, με ακόμη πιο σκληρούς «μνημονιακούς» όρους, όπως έχουν καταστήσει σαφές Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον.
