Oλα τα δεδομένα δείχνουν ότι η ιρανική πρόκληση επιβάλλει ένα σαφές όριο στην ικανότητα του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών να δράσουν. Κάθε επιπλέον γύρος αναδεικνύει την ικανότητα του Ιράν να πλήττει άμεσα το Ισραήλ, αυξάνοντας το κόστος που αυτό καταβάλλει, ενώ ταυτόχρονα εγείρει ερωτήματα σχετικά με τη δυνατότητα επίτευξης στρατηγικών επιτευγμάτων στο μέλλον, γράφει ο Ντάνι Σεϊτερόβιτς στη σιωνιστική Haaretz.
Το λογικό συμπέρασμα – επισημαίνει ο αρθρογράφος – είναι ότι το Ισραήλ πρέπει να επιστρέψει στο «σχεδιαστήριο» και να επανεξετάσει τη στρατηγική του απέναντι στο Ιράν. Η αποκλειστική εξάρτηση από άμεσες στρατιωτικές ενέργειες, οι οποίες έχουν περιορισμένη αποτελεσματικότητα και υψηλό κόστος, δεν προσφέρει επαρκή λύση σε αυτή την πρόκληση. Το Ισραήλ δεν μπορεί να αντέξει να παρασυρθεί σε επαναλαμβανόμενους γύρους με το Ιράν χωρίς σαφή στρατηγικό ορίζοντα.
Και συνεχίζει: Είναι καιρός να διαμορφωθεί μια διαφορετική, ρεαλιστική, συνολική και μακροπρόθεσμη προσέγγιση, βασισμένη στην αναγνώριση ότι η προσήλωση αποκλειστικά στη στρατιωτική ισχύ δεν εξυπηρετεί τα ισραηλινά συμφέροντα.
Το απόθεμα ουρανίου του Ιράν, εμπλουτισμένου περίπου στο 60%, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού. Πρόκειται για ένα στρατηγικό απόκτημα που βρίσκεται ήδη στα χέρια της σκληροπυρηνικής ηγεσίας στην Τεχεράνη και είναι σαφές ότι ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος για να απομακρυνθεί από το ιρανικό έδαφος είναι μέσω μιας πολιτικής διευθέτησης, ενώ η στρατιωτική επιλογή θα μπορούσε να αποδυναμώσει τις πιθανότητες επίτευξης αυτού του στόχου και ενδέχεται ακόμη και να επιταχύνει την ετοιμότητα του Ιράν να το χρησιμοποιήσει για να προχωρήσει προς την απόκτηση πυρηνικού όπλου.
Σε άλλο άρθρο της η ίδια εφημερίδα σημείωσε:
Ο Νετανιάχου παραπλανά την ισραηλινή κοινή γνώμη. Η κατάπαυση του πυρός αποτέλεσε το τέλος μιας στρατηγικής ήττας για τον Νετανιάχου και τον Τραμπ, παρά τις τακτικές στρατιωτικές επιτυχίες στο πεδίο.
Η στρατιωτική υπεροχή δεν μετατράπηκε σε αποφασιστική νίκη, σε ένα σαφές παράδειγμα αποτυχίας των μεγάλων δυνάμεων σε ασύμμετρους πολέμους.
Το Ιράν υιοθέτησε πόλεμο φθοράς και επέκτεινε τη σύγκρουση μέσω συμμάχων του και με τη χρήση πυραύλων και drones, μειώνοντας το πλεονέκτημα των αντιπάλων του. Οι δύο βασικοί στόχοι του πολέμου δεν επιτεύχθηκαν: ούτε η ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος ούτε ο τερματισμός του πυρηνικού του προγράμματος ή των πυραυλικών του δυνατοτήτων. Η «νίκη» του Ιράν συνίσταται στην επιβίωσή του και στην ενίσχυση της θέσης του μέσω επιστροφής στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων από ισχυρότερη θέση.
Ο Νετανιάχου φέρει ευθύνη για την αποτυχία της διπλωματικής διαδικασίας, συμπεριλαμβανομένης της ώθησης της κυβέρνησης Τραμπ στην αποχώρηση από τη συμφωνία του 2015. Τα αποτελέσματα του πολέμου ενδέχεται να οδηγήσουν σε κούρσα πυρηνικών εξοπλισμών στη Μέση Ανατολή, με αυξανόμενο ρόλο των Φρουρών της Επανάστασης στο εσωτερικό του Ιράν.
Ο πόλεμος αναδιαμόρφωσε τις περιφερειακές ισορροπίες, με άνοδο του ρόλου του Ιράν και της Ρωσίας και υποχώρηση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Οι χώρες του Κόλπου ενδέχεται να επανεξετάσουν την εξάρτησή τους από την αμερικανική προστασία, λόγω της ευαλωτότητας της ασφάλειάς τους απέναντι στις απειλές.
Η αγνόηση του παλαιστινιακού ζητήματος αποτέλεσε βασικό παράγοντα για το ξέσπασμα του πολέμου, και η σύγκρουση αποτελεί στην ουσία συνέχεια όσων ξεκίνησαν στις 7 Οκτώβρη.
Το Ισραήλ δεν θα αποκαταστήσει τη συνοχή ή τη θέση του χωρίς λογοδοσία του Νετανιάχου, ο οποίος προώθησε ψευδαισθήσεις και οδήγησε τη χώρα σε στρατηγική κρίση.
Είναι πλειοψηφικές αυτές οι απόψεις στο σιωνιστικό πολιτικό σύστημα; Σίγουρα όχι.
Είναι πλειοψηφικές στη λεγόμενη κοινή γνώμη; Και πάλι όχι. Ο σιωνιστικός όχλος είναι διαποτισμένος με το αντι-αραβικό και αντι-ιρανικό όπιο.
Αυτές οι μειοψηφικές απόψεις, όμως, της λεγόμενης «σιωνιστικής αριστεράς», από τη μια αποκαλύπτουν το στρατηγικό αδιέξοδο του σιωνιστικού μορφώματος και από την άλλη θέτουν ένα όριο: πόσο μπορούν ν’ αντέξουν σε έναν επί της ουσίας πόλεμο διάρκειας, με επαναλαμβανόμενους κύκλους, πότε στη Γάζα, πότε στον νότιο Λίβανο, πότε με την Υεμένη και πότε με το Ιράν;
Το δόγμα Μπεν Γκουριόν, με το οποίο ιδρύθηκε και αναπτύχτηκε το σιωνιστικό μόρφωμα, προέβλεπε σύντομους πολέμους και μεγάλες ανάπαυλες (με ένταση φυσικά). Ακόμα και στην εισβολή στον Λίβανο το 2006, οι σιωνιστές ακολούθησαν το δόγμα Μπεν Γκουριόν, κλείνοντας σύντομα συμφωνία ανακωχής, όταν διαπίστωσαν ότι δεν μπορούν να νικήσουν στρατιωτικά τη Χεζμπολά, ακόμα κι αν ισοπέδωναν τον Λίβανο.
Η 7η Οκτώβρη του 2023 και ο Κατακλυσμός του Αλ-Ακσα ήταν η καμπή. Το σιωνιστικό μόρφωμα έκτοτε βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο. Πέρα από τις απώλειες σε έμψυχο δυναμικό και σε υλικό πολέμου και το νέκρωμα της οικονομίας σε σημαντικό βαθμό, ο πόλεμος που εξαπέλυσε ενάντια στο Ιράν στις 28 Φλεβάρη έφερε, για πρώτη φορά στην ιστορία του μορφώματος, τεράστια καταστροφή από πολεμικά πλήγματα στο εσωτερικό, σε στρατιωτικές, πολιτικές και βιομηχανικές εγκαταστάσεις.
Οι «έξυπνοι» σιωνιστές επαναφέρουν επί της ουσίας το δόγμα Μπεν Γκουριόν, ζητώντας να υπάρξει μια άλλη στρατηγική. Οι σιωναζιστές τύπου Νετανιάχου απαντούν στους προηγούμενους με το επιχείρημα ότι το σιωνιστικό μόρφωμα αντιμετωπίζει πλέον υπαρξιακή απειλή. Μόνο που η έμπρακτη απάντησή τους δεν είναι πειστική. Ισοπέδωσαν τη Γάζα, αλλά δεν νίκησαν ούτε το μαχητικό πνεύμα των Παλαιστίνιων ούτε την ένοπλη Παλαιστινιακή Αντίσταση. Προκάλεσαν τεράστιες καταστροφές στον μισό Λίβανο, αλλά δεν νίκησαν τη Χεζμπολά. Οσο για την επίθεσή τους στο Ιράν, έφερε το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.
Το αδιέξοδο του σιωνιστικού μορφώματος είναι πλήρες
