ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΚΡΗΞΗΣ ΣΤΟ ΡΕΝΤΗ (ΚΗΦΙΣΟΥ)
Η δίκη συνεχίστηκε με την υπόθεση του χτυπήματος με εκρηκτικό μηχανισμό, στις 24.4.1987, πούλμαν που μετέφερε Αμερικάνους στρατιωτικούς στον Κηφισό, στο ύψος του Ρέντη. Πρώτος μάρτυρας κατέθεσε ο Κ. Πλατάρας, αστυνομικός, οδηγός τυχαία διερχόμενου αυτοκίνητου, που τραυματίστηκε από την έκρηξη. Ο μάρτυρας, προφανώς λόγω και της ιδιότητάς του, προσπάθησε κάπως να φουσκώσει το γεγονός και του δικού του τραυματισμού και της πρόθεσης που είχε η έκρηξη. Το δικαστήριο, όμως, ενοχλήθηκε από άλλο. Ο Πλατάρας συνεχώς ανέφερε πως εκείνο που τον εξόργισε ήταν που η 17Ν δεν πρόσεξε να μη τραυματιστεί ο ίδιος. Εμμέσως πλην σαφώς, επανάλαμβανε συνεχώς ότι δεν τον ενδιέφερε αν χτυπούσαν τους Αμερικάνους, ενώ κάποια στιγμή του ξέφυγε ότι αθώο θύμα ήταν μόνο αυτός και όχι οι Αμερικάνοι, που ήταν ο στόχος.
Μετά το τέλος της κατάθεσης του μάρτυρα, ο Δ. Κουφοντίνας έκανε μια δήλωση. Εν θέλω –είπε- να αμφισβητήσω την κατάθεση του μάρτυρα, ούτε τη βαρύτητα του τραυματισμού του. Η οργάνωση πάντα φρόντιζε να μην υπάρχουν αθώα θύματα στις ενέργειές της. Κάποια στιγμή έγιναν λάθη. Γι’ αυτά εκφράζουμε τη λύπη μας.
Η εισαγγελέας, με την ευκαιρία αυτής της δήλωσης, ρώτησε τον Κουφοντίνα αν σκοπός της ενέργειας ήταν να σκοτώσουν τους Αμερικανούς, που κατά την οργάνωση ήταν ένοχοι. Εδωσε έτσι την ευκαιρία στον Δ. Κουφοντίνα να ξεκαθαρίσει και πάλι ένα ζήτημα πάνω στο οποίο γίνεται μεγάλη σπέκουλα. Βασική αρχή της οργάνωσης –είπε- ήταν η ελαχιστοποίηση της βίας. Να επιτευχθούν, δηλαδή, τα πολιτικά αποτελέσματα με την ελάχιστη βία. Αν σκοπός ήταν η εξολόθρευση όλων των Αμερικανών, η οργάνωση θα το πετύχαινε. Υπάρχουν τεχνικές γι’ αυτό, όπως έχει εξηγηθεί. Οι Αμερικανοί αυτοί δεν ήταν τουρίστες στην Ελλάδα. Ηταν στρατιωτικοί, πιλότοι, ήταν απ’ αυτούς που σκοτώνουν από τα 5.000 μέτρα, δολοφονούν αθώους, δολοφονούν άμαχο πληθυσμό, έχοντας καταργήσει αυτή την κλασική διάκριση του δικαίου μεταξύ αμάχων και μαχίμων. Είναι δολοφόνοι. Επιπλέον, αυτοί αποτελούν το στρατιωτικό προσωπικό εδώ, το οποίο είχε δηλώσει η οργάνωση ότι θα το χτυπάει, εκτός από το κατώτερο ελληνικό και αμερικανικό προσωπικό. Αυτοί συντελούν στην εύρυθμη λειτουργία των βάσεων, είναι μέλη του στρατού κατοχής στη χώρα μας και υπεύθυνοι για όλα τα εγκλήματα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη χώρα μας, από τον εμφύλιο μέχρι σήμερα, από τη δικτατορία και την προδοσία της Κύπρου, την κυπριακή τραγωδία, μέχρι και τα εγκλήματα κατά των λαών της περιοχής.
Στη συνέχεια, προέκυψε εμπλοκή διότι το δικαστήριο θέλησε να διαβάσει καταθέσεις Αμερικανών που ήταν στο λεωφορείο και δεν προσήλθαν αυτοπροσώπως στο δικαστήριο. Μολονότι οι καταθέσεις τους δεν λένε τίποτα επί της ουσίας, η υπεράσπιση (Γ. Κούρτοβικ και Α. Κωνσταντάκης) αντιτάχθηκε στην ανάγνωση, διότι δεν μπορούν να θεωρηθούν αγνώστου διαμονής άνθρωποι οι οποίοι έχουν δηλώσει παράσταση πολιτικής αγωγής και έχουν διορίσει συνήγορο (Αναγνωστόπουλος). Το δικαστήριο, αφού αποσύρθηκε σε διάσκεψη, έκανε δεκτή την ένσταση της υπεράσπισης. Αναγνώστηκε μόνο η κατάθεση μιας Αμερικανίδας, η οποία είχε δηλώσει διεύθυνση στην Αθήνα, στην οποία αναζητήθηκε και δεν βρέθηκε. Οι καταθέσεις των υπόλοιπων, που είχαν δηλώσει διευθύνσεις στο εξωτερικό, όπου και τους στάλθηκαν οι κλήσεις, δεν αναγνώστηκαν.
Αφού αναγνώστηκαν και τα υπόλοιπα έγγραφα της δικογραφίας για τη συγκεκριμένη υπόθεση (ιατροδικαστικές εκθέσεις, πραγματογνωμοσύνες, προκήρυξη της 17Ν), ο Δ. Κουφοντίνας ζήτησε το λόγο και έκανε την παρακάτω δήλωση:
«Ο Τζορτζ Μπους, κατά την ορκωμοσία του, μεταξύ των άλλων, είπε και τα εξής: “Από γενιά σε γενιά, διακηρύξαμε την αδήριτη ανάγκη της αυτοδιαχείρισης. Το να υλοποιήσουμε αυτό το ιδανικό είναι η αποστολή που δημιούργησε το έθνος μας. Ο στόχος μας είναι να βοηθήσουμε τους άλλους να βρουν τη δική τους φωνή, να αποκτήσουν την ελευθερία τους και να βρουν το δικό τους δρόμο. Σας προτρέπω να υπηρετήσετε σκοπούς και αξίες μεγαλύτερης σημασίας από τη ζωή σας”. Θα σας καταθέσω μια λίστα με τις αξίες των Ηνωμένων Πολιτειών. Ζητώ από τον κ.Παπαδόπουλο που με εκπροσωπεί αυτή τη στιγμή να σας τα παραδώσει να τα δείτε ή, όπως λέτε στη γλώσσα σας, να αναγνωστούν και να επισκοπηθούν από το δικαστήριό σας».
Τι ήταν αυτή η λίστα; Ηταν μια σειρά φωτογραφιών από τα φρικτά βασανιστήρια του Αμπού Γκράιμπ και των άλλων κολαστηρίων που διατηρούν οι Αμερικανοί στο Ιράκ. Οι δικαστές πήραν το πακέτο με τις φωτογραφίες, έριξαν μια ματιά, τις πέρασαν ο ένας στον άλλο και δεν είπαν λέξη. Τι να πουν, άλλωστε; Λέξη δεν είπε, επίσης, ο παριστάμενος εκπρόσωπος των Αμερικανοβρετανών στη δίκη, που αρέσκεται συχνά να δημαγωγεί για τα «αθώα θύματα» και τους «χαμηλόβαθμους στρατιωτικούς» που έχει πλήξει η 17Ν. Γιατί σ’ αυτές τις φωτογραφίες εμφανίζονται μόνο χαμηλόβαθμοι να ποζάρουν καμαρωτοί μπροστά στους κατασπαραγμένους από τους ίδιους και από τα λυκόσκυλά τους Ιρακινούς κρατούμενους.
ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΚΡΗΞΗΣ ΣΤΟ ΚΑΒΟΥΡΙ
Ουδείς από τους Αμερικανούς αεροπόρους, το λεωφορείο των οποίων χτυπήθηκε στο Καβούρι, ήταν παρών. Ετσι, διαβάστηκε μόνο η κατάθεση του έλληνα οδηγού του λεωφορείου, ο οποίος έχει πεθάνει. Μόλις ολοκληρώθηκε η ανάγνωση των υπόλοιπων εγγράφων και πριν διαβαστεί η προκήρυξη της 17Ν, ο Δ. Κουφοντίνας ζήτησε και πάλι το λόγο και είπε τα εξής:
«Θα σας διαβάσω μερικούς στίχους του Πάμπλο Νερούντα, που τους παραθέτει ο Χάρολντ Πίντερ, ο οποίος λέει ότι δεν έχει διαβάσει στη σύγχρονη ποίηση πιο συγκλονιστική και αληθινή περιγραφή του βομβαρδισμού αμάχων. Σας θυμίζω ότι οι κύριοι αυτοί ήταν οι ήρωες πιλότοι στρατιωτικών αεροσκαφών, απ’ αυτούς που βομβαρδίζανε από την ασφάλεια των 5.000 μέτρων αμάχους στο Ιράκ.
Κι ένα πρωί όλ’ αυτά καίγονταν
Κι ένα πρωί φωτιές βγαίναν από τη γη κατατρώγοντας τα όντα
Κι από τότε φωτιά και μπαρούτι από τότε
Κι από τότε αίμα
Κακούργοι μ’ αεροπλάνα και Μαυριτάνους
Κακούργοι με δαχτυλίδια και ρουκέτες
Κακούργοι που τους ευλογούσαν μαύροι καλόγεροι
Ερχονταν απ’ τον ουρανό να σκοτώσουν παιδάκια
Και μες στους δρόμους το παιδικό το αίμα έτρεχε
έτσι απλά σαν αίμα παιδικό
Τσακάλια που και το τσακάλι τα’ αποκρούει
Πέτρες που το ξεράγκαθο θα δάγκωνε φτύνοντας
Οχιές που και οι οχιές θα μισούσαν
Είδα μπροστά σας το αίμα της Ισπανίας να ορθώνεται
Για να σας πνίξει σ’ ένα μόνο κύμα περηφάνειας και μαχαιριών
Στρατηγοί προδότες κοιτάτε το νεκρό μου σπίτι
Κοιτάτε τη ρημαγμένη Ισπανία
Ομως από κάθε νεκρό σπίτι βγαίνει πυρωμένο μέταλλο αντί λουλούδια
Ομως από κάθε λάκκο της Ισπανίας βγαίνει η Ισπανία
Κι από κάθε νεκρό παιδί βγαίνει ένα ντουφέκι με μάτια
Κι από κάθε έγκλημα γεννιούνται σφαίρες
που κάποια μέρα θα σας βρούνε ίσια στην καρδιά.
Θα ρωτήσετε, γιατί η ποίησή του δεν μας μιλάει για τ’ όνειρο, για τα μεγάλα ηφαίστεια της γενέθλιας γης του; Ελάτε να δείτε το αίμα στους δρόμους. Ελάτε να δείτε το αίμα στους δρόμους. Ελάτε να δείτε το αίμα στους δρόμους».
Ο Γ. Γκουντούνας κατέθεσε εφημερίδες της εποχής που έδειχναν το αντιαμερικάνικο κλίμα, αναφερόμενες σε σειρά αντιαμερικάνικων εκδηλώσεων. Επίσης, ζήτησε να κληθούν να καταθέσουν αυτόπτες μάρτυρες, που περιέγραψαν εξωτερικά χαρακτηριστικά των δραστών, βάσει των οποίων ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης Α. Δροσογιάννης ενημέρωσε τον πρωθυπουργό ότι οι δράστες ήταν μετρίου αναστήματος. Ο Η. Αναγνωστόπουλος ζήτησε να μη κληθούν οι μάρτυρες, γιατί δεν περιγράφουν τα πρόσωπα των δραστών. Ο Χρ. Ξηρός, απαντώντας στον Αναγνωστόπουλο, ζήτησε να σταματήσει την τακτική να καταθέτει αυτός αντί για τους μάρτυρες. Εμείς –είπε- θέλουμε να έρθουν οι μάρτυρες να καταθέσουν τι είδαν. Το δικαστήριο αποσύρθηκε και όταν επέστρεψε ο πρόεδρος ανακοίνωσε ότι το δικαστήριο δεν κρίνει αναγκαία την κλήτευση των προταθέντων μαρτύρων, διότι δεν δίνουν περιγραφές της σωματοδομής. Ο Γ. Γκουντούνας απάντησε ότι γι’ αυτό ακριβώς ζητά την κλήτευσή τους, για να ερωτηθούν στο δικαστήριο για πράγματα που δεν αναφέρουν στην κατάθεσή τους, δεδομένου ότι ο υπουργός μίλησε για άτομα μετρίου αναστήματος. «Εμμένει το δικαστήριο στην απόφασή του», απάντησε ξερά ο πρόεδρος. Η ίδια ιστορία. Αρνούνται την κλήτευση αυτοπτών μαρτύρων, για να μείνουν στο τέλος οι στημένες ομολογίες.
