Ανέκαθεν η οργανωμένη θρησκεία, δηλαδή η εκκλησία, υπήρξε ο πιο πιστός και αφοσιωμένος, ο πιο φανατικός, ο πιο επίμονος σύμμαχος της εξουσίας ενάντια στο λαό. Πρώτα της φεουδαρχίας κι έπειτα της αστικής τάξης.
Τούτο το ρόλο της αναγνωρίζει το αστικό κράτος γι αυτό και την προικίζει πλουσιοπάροχα, της εξασφαλίζει προνόμια και φτιάχνει νόμους στα μέτρα της.
Αποτελεί κομμάτι της πνευματικής αντίδρασης και έχει σημαντικό μερίδιο στην προσπάθεια που γίνεται για ν’ αποτραπεί το ξύπνημα των σκλάβων.
Και αν στα άλλα κράτη του καπιταλισμού, τον καιρό που οι αστοί εξορμούσαν για την κατάκτηση της εξουσίας, την εκκλησία τη βρήκαν αντιμέτωπη και σύμμαχο της φεουδαρχίας, γι αυτό και πήραν δραστήρια μέτρα ενάντιά της που περιόριζαν την κυριαρχία της και την ανάμειξή της στις κρατικές υποθέσεις, στην Ελλαδίτσα, με την αργή και βασανιστική στο ξεκίνημά της καπιταλιστική ανάπτυξη, την έντονα δεμένη και εξαρτημένη απ’ τον ξένο παράγοντα και τα μισοφεουδαρχικά υπολείμματα, το ιερατείο διατήρησε τη δύναμη και την επιρροή του.
Η σημειολογία δεν είναι τυχαία. Το υπουργείο που έχει την ευθύνη της Παιδείας ονομάζεται Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Το μάθημα των Θρησκευτικών, ο αγιασμός στην αρχή της σχολικής χρονιάς, η υποχρεωτική προσευχή στο προαύλιο όλου του σχολείου με την έναρξη των μαθημάτων, ο τακτικός εκκλησιασμός των μαθητών, ο γιορτασμός στα πλαίσια του σχολείου των θρησκευτικών γιορτών της Ορθοδοξίας, οι πύρινοι λόγοι του Χριστόδουλου κατά τις επισκέψεις του στα σχολεία, η απαίτηση της εκκλησίας να ιδρύσει και λειτουργήσει ιδιωτικό πανεπιστήμιο, κ.λπ. είναι μέρος της δράσης που έχει αναλάβει το ιερατείο, με την υποστήριξη του αστικού κράτους για την παραπλάνηση της νεολαίας.
Στο σχολείο, εκεί που είναι το φυτώριο των νέων ψυχών, πρέπει να πέσει σημαντικό βάρος.
Βρίθουν τα σχολικά βιβλία από ιδεαλιστικές παπάρες και ιστορικές ανακρίβειες. Εκατοντάδες διδακτικές ώρες αναλώνονται για να αναμασήσουν τα παιδιά ξανά και ξανά τις τελετουργίες, τα άμφια του ιερατείου, να αισθανθούν το φόβο και την υποταγή απέναντι στο «θείο» και τελικά απέναντι σε κάθε τι ισχυρό και υψηλά ιστάμενο, να νιώσουν ένοχα γιατί είναι άνθρωποι, να αποκοιμηθούν με ψευτιές, ντυμένες με γλυκά συναισθήματα κοινωνικής ειρήνης και ταξικής συνεργασίας.
Και οι δάσκαλοι γίνονται συνένοχοι σε τούτο το λιβάνισμα. Τουλάχιστον στις μέρες μας δε βλέπουμε καμιά τους προσπάθεια, κανένα τους αίτημα να διαχυθεί στο λαό η γνώση των φυσικών επιστημών, να καταργηθούν τα θρησκευτικά σαν μάθημα, να γίνει γνωστή η ιστορία των θρησκειών, να καταργηθούν στο σχολείο όλες οι εκδηλώσεις προσηλυτισμού. Δεν βλέπουμε κανέναν αγώνα τους να κατανοηθεί ο σημερινός κοινωνικός ρόλος του οργανωμένου ιερατείου. Και αυτό είναι πολύ λυπηρό.
Ένα τέτοιο μέτωπο -που φυσικά απαιτείται ν’ ανοιχτεί με προσοχή ώστε να μη φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα, λόγω του βαθio΄y και μακρόχρονα ριζωμένου θρησκευτικού συναισθήματος- έχει τη σημασία του, ιδιαίτερα σήμερα που η αντίδραση έχει αποθρασυνθεί και εξαπολύσει όλα της τα όπλα ενάντια στο λαό. Σήμερα που μοιάζουν να έχουν ξεθωριάσει οι αξίες της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης ανάμεσα στα προλεταριακά στρώματα, το όραμα ενός καλύτερου κόσμου, που έχει υποχωρήσει η ταξική συνείδηση.
Αφορμή για το σημείωμα αυτό ήταν η επιστολή ενός φίλου αναγνώστη απ’ τη Χαλκιδική. Που αρνιέται να δει το παιδί του να γίνεται έρμαιο της πιο αντιδραστικής και φασιστικής προπαγάνδας, μέσα από το μάθημα των θρησκευτικών και μάλιστα σε μια ευαίσθητη ειδικά ηλικία (Ε΄Δημοτικού), εκεί που αρχίζει να καταλαβαίνει τον εαυτό του και τον κόσμο.
Και είναι προς τιμή του που δίνει τις δικές του μάχες αυτός ο σύντροφος, έστω και μόνος εκεί στη μακρινή και πολλές φορές ξεχασμένη επαρχία.
Μας ενημερώνει ο σύντροφος αναγνώστης για το περιεχόμενο του συγκεκριμένου μαθήματος του σχολικού βιβλίου των θρησκευτικών, που έχει τον τίτλο «Διώξεις της ορθοδοξίας στην εποχή μας», όπου δίκην ιστορικής αναφοράς στα «αθεϊστικά» κράτη της Αλβανίας και της Ρωσίας, μετά την επανάσταση του 1917, γίνεται φασιστική προπαγάνδα στα παιδιά του Δημοτικού.
Και παρατηρεί εύστοχα, σε επιστολή που απέστειλε στο δάσκαλο του παιδιού του, στο διευθυντή του σχολείου και στην εφημερίδα μας πως «η συγκεκριμένη ενότητα έχει πολιτική τοποθέτηση, κάνει προσηλυτισμό του χειρίστου είδους σε νεαρά άτομα που δεν έχουν ακόμα διαμορφώσει πολιτική συνείδηση, ενώ θυμίζει σχολικά βιβλία άλλων εποχών που τόσο τραυμάτισαν την κοινωνία μας, χωρίζοντάς την σε «εθνικόφρονες» και «μιάσματα»».
Σήμερα, λοιπόν, που περισσεύουν η υποκρισία, η απραξία και η παραίτηση από κάθε ταξικό συμφέρον και διεκδίκηση, τέτοιες ενέργειες είναι πάντα καλοδεχούμενες.
