Δεν ξέρουμε αν το προσέξατε, αλλά εδώ και καμιά δεκαριά μέρες δεν ακούμε δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών, ούτε διαβάζουμε «στρατευμένα» δημοσιεύματα για την αποκλιμάκωση των επιτοκίων των ελληνικών ομολόγων, που ήρθε ως αποτέλεσμα της εκλογικής νίκης της ΝΔ και του σχηματισμού της κυβέρνησης Μητσοτάκη, την οποία εμπιστεύονται οι επενδυτές. Ούτε για τη ραγδαία βελτίωση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας ακούμε και διαβάζουμε.
Ξέρετε γιατί; Γιατί το σκηνικό έχει αλλάξει άρδην. Κι όποιος εξετάσει λίγο τις εξελίξεις θα καταλάβει ότι και το ευοίωνο σκηνικό της καλοκαιρινής περιόδου και το δυσοίωνο σκηνικό που άρχισε να διαμορφώνεται δεν είχαν καμιά σχέση με την κυβερνητική αλλαγή. Ηταν αποτέλεσμα συγκυριακών παραγόντων που έχουν να κάνουν με τη σπεκουλάτσια των «μεγάλων παικτών» στα διεθνή χρηματιστήρια και τις χρηματαγορές. Μια σπεκουλάτσια που κάνει τους δικούς της κύκλους.
Πριν από μερικές μέρες, η ελβετική UBS εξέδωσε σύσταση προς τους επενδυτές πελάτες της να αποφεύγουν τους ελληνικούς τίτλους, κυρίως αυτούς που λήγουν μετά το 2021, όταν –όπως εκτιμούν οι αναλυτές της UBS- θα πάψει να ισχύει η ασφάλεια της μνημονιακής ρύθμισης για περίοδο χάριτος και το ελληνικό κράτος θα πρέπει να πληρώνει ετησίως πολύ αυξημένα ποσά για τοκοχρεολύσια.
Στο καπάκι ήλθε η γαλλική Societe Generale να χαρακτηρίσει «υπερβολικές» τις αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων, δίνοντας στην ουσία σήμα για «ξεφόρτωμα» (ρευστοποίηση) από τους κατόχους τέτοιων ομολόγων.
Ο οίκος Moody’s από την πλευρά του προέβλεψε την περασμένη Δευτέρα ότι οι προοπτικές για τα ομόλογα παγκοσμίως είναι «αρνητικές» (στην προηγούμενη αναφορά της τις χαρακτήριζε «ουδέτερες»).
Η αγορά «γυρίζει», όπως λέγεται στη χρηματιστηριακή αργκό. Οι σπεκουλάντες αποσύρουν κεφάλαια από τα ομόλογα και τα μεταφέρουν στις μετοχές. Η μαζική μεταφορά κεφαλαίων στα ομόλογα, που οδήγησε στην αποκλιμάκωση των επιτοκίων (από την οποία επωφελήθηκε και το ελληνικό κράτος), οφειλόταν στην ένταση του εμπορικού πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας και μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ. Οπως συμβαίνει πάντοτε στον καπιταλισμό, ο οποίος χαρακτηρίζεται από οικονομική αναρχία, η αγορά ομολόγων «έπηξε» και οι αποδόσεις άρχισαν να γίνονται ακόμα και αρνητικές. Αρχισε, λοιπόν, το αντίστροφο δρομολόγιο (από τα κρατικά ομόλογα σε μετοχές επιχειρήσεων), το οποίο ενθαρρύνεται και από το γεγονός ότι διαφαίνονται κάποιοι συμβιβασμοί στον εμπορικό πόλεμο ανάμεσα στα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πρόλαβε να κάνει μια έκδοση δεκαετούς ομολόγου με επιτόκιο 1,5%. Αυτό δεν πρόκειται να το ξαναδεί βραχυ-μεσοπρόθεσμα. Και βέβαια, δεν τη συμφέρει πολιτικά να εξηγήσει τι ακριβώς συμβαίνει. Γιατί θα αποκαλυφθεί ότι η αποκλιμάκωση των επιτοκίων των ομολόγων τους προηγούμενους μήνες ήταν συγκυριακή, αποτέλεσμα της διεθνούς σπέκουλας των κάθε είδους σπεκουλαντών και ραντιέρηδων, και δεν οφειλόταν στα… ρίγη συγκίνησης που ξεσηκώθηκαν στους «επενδυτές» μόλις είδαν τον Κούλη να γίνεται πρωθυπουργός. Το «νταβατζιλίκι», βέβαια, το πληρώνει σε κάθε περίπτωση, στην άνοδο και στην πτώση, ο ελληνικός λαός.
