Το περιβόητο PSI, οι νέες δανειακές συμβάσεις και πάνω απ’ όλα το Μνημόνιο-2 επενδύονται προπαγανδιστικά μ’ ένα στόχο: το 2020, το ελληνικό κρατικό χρέος να είναι ίσο με το 120% του ΑΕΠ (τελικά, το «υπολόγισαν» στο 120,5%, μετά και τη μικρή αύξηση του κουρέματος που συμφώνησαν τα χαράματα της περασμένης Τρίτης στις Βρυξέλλες). Εκείνο που πρέπει, καταρχάς, να επισημανθεί είναι πως πρόκειται για χρέος ψηλότερο απ’ αυτό που είχε το ελληνικό κράτος το 2009, λίγο πριν εξαπολυθεί η λαίλαπα των Μνημονίων. Ομως, πέρα απ’ αυτό, πρέπει να επισημανθεί ότι πρόκειται για στόχο εντελώς αυθαίρετο, που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα.
Από πού προέκυψε αυτός ο στόχος; Από μελέτη του ΔΝΤ, η οποία στη συνέχεια επικαιροποιήθηκε και εξ αυτής της επικαιροποίησης προέκυψε η αύξηση του ποσοστού του «κουρέματος». Βρήκε, λένε, το ΔΝΤ ότι με το αρχικό σχέδιο το χρέος δεν θα έπεφτε στο 120% αλλά στο 128% και ζήτησε πρόσθετο «κούρεμα». Εχουν, όμως, καμιά αξία αυτές οι μελέτες;
Αν είχαμε αυτή τη μελέτη του ΔΝΤ στη διάθεσή μας, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε συγκεκριμένα. Επειδή, όμως, δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα, είμαστε αναγκασμένοι να μιλήσουμε γενικά, θεωρητικά. Ολες αυτές οι μελέτες στηρίζονται σε ορισμένες παραδοχές. Η πιο βασική παραδοχή αφορά την πορεία του ΑΕΠ, από την οποία εξαρτάται η δημοσιονομική πολιτική. Γιατί από την πορεία του ΑΕΠ εξαρτώνται τα φορολογικά έσοδα. Πώς, όμως, ξέρουν πώς θα κινηθεί το ΑΕΠ τα επόμενα 8 χρόνια; Απλούστατα, δεν ξέρουν. Κάνουν κάποιες αυθαίρετες παραδοχές, οι οποίες βολεύουν τον τελικό στόχο που θέτουν (το χρέος ίσο με το 120% του ΑΕΠ).
Για την αξία αυτών των προβλέψεων δεν έχουμε παρά να δούμε τις προβλέψεις της τελευταίας διετίας, από τότε που συνήφθη το Μνημόνιο-1. Μπορεί να ήταν ο Παπακωνσταντίνου αυτός που έβγαινε και ανακοίνωνε τις αισιόδοξες προβλέψεις, όμως ήταν η τρόικα που τις έκανε και τις έγραφε στις αναθεωρήσεις του Μνημόνιου. Οταν, λοιπόν, μέχρι σήμερα δεν τους έχει βγει τίποτα, όταν αναθεωρούν κάθε εξάμηνο την προηγούμενη πρόβλεψή τους και την τοποθετούν στον επόμενο χρόνο, γιατί θα πρέπει να θεωρήσουμε θέσφατα τις προβλέψεις τους για την επόμενη δεκαετία;
Ενας δεύτερος παράγοντας που θα επηρεάσει την πορεία του χρέους είναι οι ιδιωτικοποιήσεις. Τι έχει γίνει μέχρι τώρα; Καμία πρόβλεψή τους δεν έχει πραγματοποιηθεί. Ακόμα και σε τιμές ξεφτίλας δεν καταφέρνουν να πουλήσουν περιουσιακά στοιχεία του κράτους, γιατί δεν βρίσκονται αγοραστές. Οι κεφαλαιούχοι του εξωτερικού θεωρούν ότι η κατάσταση είναι ακόμα ρευστή και γι’ αυτό δεν κάνουν κινήσεις. Ετσι, όμως, οι τιμές πέφτουν συνεχώς και στο τέλος τα λεφτά που θα μαζέψουν θα είναι πολύ μειωμένα σε σχέση με τις παραδοχές τους.
Τι μένει, λοιπόν; Μένει η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους έτσι που να είναι «βιώσιμο». Τι σημαίνει «βιώσιμο»; Να έχει τη δυνατότητα να αποπληρώνει τις δόσεις το ελληνικό κράτος. Ετσι, οι τοκογλύφοι του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου θα εισπράττουν τα τοκοχρεολύσια και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα μπορεί να απορροφά τους κραδασμούς. Αυτή είναι η περιβόητη «ελεγχόμενη χρεοκοπία», για την οποία μιλούν εδώ και πάνω από ένα χρόνο και την οποία συμφώνησαν τελικά τα χαράματα της περασμένης Τρίτης. Ταυτόχρονα, η κίνηση του χρέους θ’ αποτελεί ένα μόνιμο εργαλείο αντεργατικών και αντιλαϊκών ανατροπών.
Και τι θα γίνει με τα νούμερα που δεν θα βγαίνουν; Η λογική των κυρίαρχων κέντρων του παγκόσμιου καπιταλισμού είναι «βλέποντας και κάνοντας». Από το 2008, που ξέσπασε η κρίση, αυτό γίνεται συνέχεια. Τριάμισι χρόνια από τότε, οι ιμπεριαλιστές ηγέτες δεν έχουν καταφέρει να φτάσουν σε μια συμφωνία που θα τους έδινε τη δυνατότητα να διαχειριστούν την κρίση. Δε θα μπορούσε να γίνει τίποτα διαφορετικό για την περίπτωση της Ελλάδας. Ο,τι λέγεται, λοιπόν, είναι σκέτη προπαγάνδα. Και την προπαγάνδα αυτή υπηρε- τούν στόχοι όπως «το χρέος 120% του ΑΕΠ το 2020». Το μόνο απτό είναι τα αντιλαϊκά μέτρα και η «κινεζοποίηση» της εργατικής τάξης.
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι εντελώς στα ψιλά πέρασε από τον ελληνικό Τύπο (εν αντιθέσει με τον ξένο και ιδιαίτερα τον αγγλοσαξονικό Τύπο) η προαναφερθείσα μελέτη του ΔΝΤ, η οποία περιλαμβάνει διάφορα σενάρια. Υπάρχει το βασικό σενάριο (αυτό που υιοθετήθηκε από το Eurogroup), που στηρίζεται στις εξωφρενικές παραδοχές ότι η καπιταλιστική ύφεση θα είναι 4,3% το 2012 (!!!!), θα μηδενιστεί το 2013 και θα μετατραπεί σε ανάπτυξη κατά 2,3% το 2014. Αλλη εξωπραγματική παραδοχή αυτού του σενάριου είναι ότι θα υπάρξουν πρωτογενή πλεονάσματα ίσα με 1,8% του ΑΕΠ το 2013 και πάνω από 4% για καθέναν από τους επόμενους χρόνους!
Ομως, ακόμη και με βάση αυτό το εντελώς εξωπραγματικό σενάριο, το ΔΝΤ εκτιμά ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί νέο πακέτο χρηματοδότησης ύψους 50 δισ. ευρώ για το διάστημα 2015-2020!
Τα υπόλοιπα σενάρια τα αγνόησε και το Eurogroup, αφού κάνουν λόγο για χρέος μεταξύ 135% και 159% του ΑΕΠ το 2020! Κι όμως, αυτά τα σενάρια είναι πολύ πιο κοντά σε μια ρεαλιστική προεκτίμηση των εξελίξεων σε σχέση με αυτό που επιλέχτηκε. Και γιατί τα πέταξε στα αζήτητα το Eurogroup; Γιατί, απλούστατα, εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι η διαχείριση και η εργαλειοποίηση του χρέους και όχι κάποια τελική λύση. Αυτή τη στιγμή καθιστούν το χρέος διαχειρίσιμο, βαθαίνουν την αποικιοποίηση της Ελλάδας, συνεχίζουν την «κινεζοποίηση», άρα είναι ευτυχείς.
