Συντάκτης: Eksegersi.gr

Ο κόσμος καίγεται και ο Κιλτίδης χτενίζεται αναγγέλλοντας και υπογράφοντας προγραμματικές συμβάσεις με δήμους και κοινότητες. Μέσα σε μια ημέρα (8.7.2008), υπέγραψε τέσσερις προγραμματικές συμβάσεις με δήμους και μία με κοινότητα «για την μελέτη και υλοποίηση δημοσίων δασοτεχνικών έργων δασικής αναψυχής, ανάδειξης και προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος σε δημόσια δάση και δασικές εκτάσεις». Οι προγραμματικές συμβάσεις είναι μια δουλειά  ρουτίνας, υπογράφονται εδώ και χρόνια, γιατί για οποιοδήποτε έργο σε δάση και δασικές εκτάσεις πρέπει να υπάρχει έγκριση από το υπουργείο Γεωργίας. Μιλάμε για έργα όπως μερικοί πάγκοι και τραπέζια, που τα προμηθεύονται οι δήμοι από το κρατικό εργοστάσιο σε πολύ χαμηλές τιμές και τα τοποθετούν για να παίρνουν καμία ψήφο από τη φτωχολογιά. Και οι πρώην υπουργοί ή υφυπουργοί Γεωργίας υπέγραφαν προγραμματικές συμβάσεις με τους δήμους, αλλά δεν τις ενέτασσαν στο προπαγανδιστικό τους παιχνίδι, όπως κάνει τώρα ο Κ. Κιλτίδης, για τον οποίο αποτελούν είδηση ακόμη και οι κινήσεις αυτοεξυπηρέτησης…

Πολύ κατώτερος των κυβερνητικών αναγκών εμφανίζεται ο Α. Κοντός στην πρώτη νομοθετική του δουλειά ως υπουργού Γεωργίας, την οποία παρέδωσε στις 8 Ιούλη στον πρόεδρο της Βουλής Δ. Σιούφα για να συζητηθεί και ψηφιστεί στο Α’ Θερινό Τμήμα. Η μακρόχρονη επεξεργασία του νομοσχεδίου για την κτηνοτροφία  και οι «φιλότιμες προσπάθειες» των συνεργατών του δεν απέδωσαν τίποτα. Δεν κατάφερε να παρουσιάσει ένα νομοσχέδιο με συνεκτικό ιστό και φιλοσοφία, που να δημιουργεί την  ψευδαίσθηση στους γεωργοκτηνοτρόφους, ότι με τις ρυθμίσεις του προωθεί έστω μερικά από τα πάγια αιτήματά τους. Οι γεωργοκτηνοτρόφοι στις συνθήκες που ζουν και εργάζονται στερούνται μια σειρά πραγμάτων και έτσι αντικειμενικά δεν έχουν τη δυνατότητα να αναλύσουν ολόπλευρα την κυβερνητική πολιτική στον αγροτικό και στους άλλους τομείς. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι θα καταπιούν ό,τι τους σερβίρει η κυβερνητική προπαγάνδα, ότι δεν είναι σε θέση να εκτιμήσουν ότι οι ρυθμίσεις του νομοσχέδιου ανήκουν στην κατηγορία των ψίχουλων και ότι…

Ας μην αμφιβάλλει κανείς πως αν οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ δεν ήθελαν να ακυρώσουν κάθε ενδεχόμενο για εξαπόλυση πολέμου στο Ιράν από την κυβέρνηση Μπους, πριν τη (θεωρούμενη ως σίγουρη) νίκη του Ομπάμα στις εκλογές και την ανάληψη απ’ αυτόν της προεδρίας, δε θα μαθαίναμε τίποτα για την κοινή ισραηλο-ελληνική αεροπορική άσκηση. Η έντυπη ναυαρχίδα των Δημοκρατικών, οι Νew York Times, ήταν αυτή που έβγαλε την είδηση, τροφοδοτώντας μια έντονη διπλωματική κινητικότητα, με δηλώσεις και αντιδηλώσεις, που κατέληξαν στη δημόσια δήλωση Μπους, ότι δε μελετά στρατιωτική επιδρομή στο Ιράν, αλλά προκρίνει τη διπλωματική λύση. Κι όμως, εδώ στην Ελλάδα κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε τι έγινε. Αρκούμαστε στη δήλωση του επιτετραμμένου της πρεσβείας του Ιράν, μετά την επίσκεψή του στο Πεντάγωνο, ο οποίος είπε πως έμεινε ικανοποιημένος από τις ελληνικές εξηγήσεις, ότι η άσκηση δεν προσομοίωνε επιδρομή στο Ιράν. Κάνουμε πως δεν ξέρουμε ότι αυτό επιτάσσει η διπλωματική συμπεριφορά και πως…

♦ Με τη ριζοσπαστική αριστερά ανατρέπουμε τα δεδομένα. Ελα μαζί μας. (Συνασπισμός) Η δύναμη της αφίσας, που λένε. Οταν η αφίσα πιάνει το σφυγμό… Τι τα θέλετε, εκεί στον Συνασπισμό είναι πολύ προχωρημένοι. Δηλαδή…πάρα πολύ. Αφού να φανταστείτε με το που είδα την αφίσα με το παιδάκι στρουμπουλό-ροδαλό να φοράει μια ωραιότατη σύγχρονη τραγιάσκα και να φωνάζει με το χωνί, έτρεξα στα πρώτα γραφεία του Συνασπισμού που βρήκα μπροστά μου να προμηθευτώ και το φυλλαδιάκι με το ίδιο θέμα. Εδώ που τα λέμε, αν περίμενα να μου το φέρουν, μάλλον θα ήμουν μακριά νυχτωμένος. Τέλος πάντων. Αδυναμίες ανάπτυξης. Το παίρνω που λέτε και αρχίζω να διαβάζω. Από τις πρώτες γραμμές τρελάθηκα. Και λέω να σας τρελάνω και σας. Θα ήθελα βέβαια να το βάλω όλο στην «Κόντρα», για να τα παίξετε τελείως –τι νομίζετε, βαρέα και ανθυγιεινά έπρεπε να κολλάω, με τη στήλη που διάλεξα– αλλά μη σας χάσουμε και…

Πίσω από τις λέξεις (δεν κρύβεται  πλέον) ο Αλέξης Θεόφιλε-Θεόφιλε/ η εταιρία όφειλε Το Ιράν τηράν οι τυράν’ Τα ποιήματά μας είναι χωρίς χρώμα/ χωρίς γεύση… χωρίς φωνή/ αν δεν μεταφέρουν το φώς από σπίτι σε σπίτι./ Αν δεν καταλάβουν οι «απλοί» τις έννοιές τους/ καλύτερα να τα σκορπίσουμε/ ν’ αφεθούμε κι εμείς… στη σιωπή./ (Μαχμούντ Νταρουΐς: Για την Ποίηση) ♦ Καλού-κακού ο Τάσος/ την έκανε για το Μπακού. ♦ «Ωστόσο, η αντικαπιταλιστική και επαναστατική αριστερά, οι δυνάμεις της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης πρέπει να βαδίσουν από εδώ και πέρα με βάση το ισχυρό ενδεχόμενο εκλογών ακόμη και τον Σεπτέμβρη» (ΠΡΙΝ, 29-6-08). Ποια ακρίβεια, ποιο μεροκάματο, ποια κρατική τρομοκρατία… Είναι ασθένεια ο κοινοβουλευτισμός – είν’ αρρώστεια που δε γίνεται καλά… ♦ Τελικά, οι Ναξαλίτες στην Ινδία «επηρεάζουν» μεγάλο τμήμα της χώρας (βλ. χάρτη στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 15-6-08). ♦ «Θα ήταν αδιανόητο πριν από 40 χρόνια να αναφερθεί ότι ένας πολιτικός έχει ειδική σχέση…

Θα γίνει κα’να πολιτιστικό αντάρτικο που θα «χτυπάει» στα ίσα τους ξεφτιλισμένους; Οχι μωρή, δεν είναι σπίτι ο Θωμάς, το Χριστοφοράκο σου. Η Λίνα όμως είναι, πριν φύγει για Τήλο, να στη δώσω; Να πάτε Χαβάη, χαϊβάνι, τώρα που εμφανίζεται η βλαχομαντόνα Τσικόνε στη (μπουρδε)Λούρδη! Χαράς ευαγγέλια, Ευαγγελία. Είπα μαντόνα και θυμήθηκα: Προσέξατε συντρόφια ότι δεν δακρύζουν πια οι εικόνες στις εκκλησιές; What exactly happened? Αυτά τα Α.Β.Γ.Α. (Ανεξέλεγκτα Βρωμερά Γλοιώδη Ανθρωπάρια), τα αβγά του φιδιού που εκκολάπτονται στις σακατεμένες και κατ’ επανάληψη βιασμένες κοινωνικές μήτρες, πρέπει να σπάσουν ένα προς ένα. Η καλή ομελέτα (καλομελέτα) πρέπει να γεμίσει τους ΧΥΤΑ, τους ΧΥΤΥ και τις χαβούζες, τους μεγάλους σκουπιδοτενεκέδες όπου ανήκουν όλοι οι εχθροί του ανθρώπου, όλα αυτά τα τυχάρπαστα καθάρματα. Και μην κάνετε πως δεν ξέρετε ποια είναι… «Η Αθήνα και η Ολυμπία (ποια Δουκάκη ρε;) χαιρετίζουν το Πεκίνο» –πολύ γουάου εκδήλωση– κι εγώ χαιρετώ τον πλάτανο στο ιστορικό…

Νάτες πάλι οι ηχηρές λέξεις: «ηθική αναγέννηση», «έλεγχος του πολιτικού χρήματος», «θεσμική θωράκιση του πολιτικού συστήματος», «έξω τα λαμόγια από την πολιτική», «δε μπορεί να μας παίρνει όλους η μπάλα, έντιμους και διεφθαρμένους» κτλ. κτλ. Πόσες φορές δεν το ‘χουμε δει το έργο; Πόσες φορές δεν εναλλάχτηκαν κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις σε ρόλους κατηγόρων και κατηγορούμενων; Κι όμως, τα σκάνδαλα επιμένουν να μας θυμίζουν με το περιοδικό ξέσπασμά τους, ότι η διαφθορά, ο χρηματισμός, οι μίζες, η ευνοιοκρατία, σε μικρή και μεγάλη κλίμακα, σε όλα τα επίπεδα, ποτέ δεν εξαφανίζονται. Κάθε φορά που ξεσπά ένα σκάνδαλο (δηλαδή, κάθε φορά που αποκαλύπτεται κάποια πτυχή αυτού που γίνεται συνεχώς), μπαίνουν μπροστά οι διαδικασίες της «κάθαρσης» (ποινικές και πολιτικές), κάποιοι παραμερίζονται , για να δώσουν τη θέση τους σε κάποιους άλλους. Τι να συζητάμε τώρα; Αρκεί να αναλογιστούμε ότι το πολιτικό σύστημα έχει θωρακιστεί με τον περιβόητο «νόμο περί ευθύνης υπουργών», που εξασφαλίζει ποινική…

♦ Ζορίζεται ο Καραμανλής Ρούμπος Γιωργάκη επί Καραμανλή στη Βουλή. Πράγμα σπανιότατο, αλλά συνέβη και μάλιστα τη στιγμή που η Τσουκατειάδα κάνει θραύση. Μπορείτε να διαβεβαιώσετε ότι κανένας υπουργός σας δεν τα ‘χει πάρει; ρωτάει ο Γιωργάκης στην πρωτομιλία του. Μούγκα ο Καραμανλής, έκανε πως δεν άκουσε. Το πιάνει ο Γιωργάκης και επανέρχεται στη δευτερομιλία του: «Και σας ρωτώ ξανά, διότι δεν μου απαντήσατε. Δεν μου απαντήσατε: μπορείτε να βεβαιώσετε και να δεσμευτείτε εδώ, ενώπιον της Βουλής, ότι κανένας εν ενεργεία υπουργός σας, δηλαδή κανένας ο οποίος να ασκεί σήμερα εξουσία και ασκώντας εξουσία να μπορεί να επηρεάσει, δεν έχει σχέση με την υπόθεση αυτή; Είστε έτοιμος να βεβαιώσετε ότι ο “κύκλος των χαμένων χρηματιστών” και οι ίδιοι του ’99, οι ίδιοι με τα ομόλογα, οι ίδιοι σήμερα δεν έχουν σχέση με τη Νέα Δημοκρατία; Δεν θα σας το συμβούλευα. Δεν απαντήσατε και δεν απαντάτε». Ξανά μούγκα ο Καραμανλής! Το…

Το χειρότερο δεν είναι το χοντροκομμένο κουκούλωμα ενός ακόμη σκανδάλου (Siemens), με εντολή της κυβέρνησης και εκτελεστικό όργανο την πάντα πειθαρχημένη αστική Δικαιοσύνη. Αυτό το έργο το έχουμε δει πολλές φορές, και παλιότερα και πρόσφατα. Το χειρότερο είναι πως και αυτή τη φορά παρακολουθούμε τα γεγονότα από τον καναπέ. Λες και πρόκειται για τηλεοπτική υπερπαραγωγή τύπου «The Tudors». Πάθη, ίντριγκες, αντροπαρέες της άρχουσας τάξης, χτυπήματα κάτω από τη μέση. Αν το σίριαλ είχε και λίγο σεξ, δε θα του έλειπε τίποτα (μερικές απατημένες πρώην γραμματείς-ερωμένες δε σώζουν την κατάσταση, πόσο μάλλον που δεν έχουμε καν λεπτομέρειες τύπου Ζαχόπουλου). Το χειρότερο είναι πως τα ξεπερνάμε όλα μ’ ένα μεγαλοπρεπέστατο «το ξέρουμε, όλοι το ίδιο είναι» και ξαναγυρνάμε στη μικρή οθόνη, μη τυχόν και χάσουμε καμιά λεπτομέρεια για το ταξίδι του νυν υπουργού και τις βόλτες στη Μύκονο του τέως στρατηγού. Το χειρότερο είναι πως δεν αντιλαμβανόμαστε (ή κάνουμε πως δεν αντιλαμβανόμαστε),…

►Τι είναι οι Τσουκάτοι των δύο μεγάλων κομμάτων; Μονομάχοι είναι. Προσωρινοί αστέρες της πολιτικής αρένας. Υφιστάμενοι του θεαματικού παιχνιδιού της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Είναι κυρίως μελλοντικά περιφερόμενα πτώματα.Ο Καίσαρας έχει την ευθύνη. Αυτός οργανώνει τις μονομαχίες. Γιώργος Βέλτσος ►Δεν χρειαζόταν το σκάνδαλο για να μάθουμε ότι οι μεγάλες εταιρίες, και ειδικά όσες απ’ αυτές κάνουν δουλειά με το κράτος, χρηματοδοτούν κόμματα και «λαδώνουν» πολιτικούς και υπηρεσιακούς παράγοντες. Για τους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» είναι κοινός τόπος ότι τα ταμεία των κομμάτων και των μεγαλοπαραγόντων της πολιτικής είναι από τους μεγαλύτερους διακινητές μαύρου χρήματος. Σταύρος Λυγερός (ΚτΕ) ►Επί πολλές δεκαετίες, εισπράττουν εισφορές αμφότερα από μεγάλους επιχειρηματίες και εταιρίες, διότι αυτή είναι η πολιτική πραγματικότητα χρηματοδότησης των κομμάτων στη χώρα μας. Δ. Γκούσκος (Alpha Radio) ►Ασχολήθηκα αποκλειστικά με τη στερέωση της προεδρίας του Κώστα Σημίτη και με την ανάπτυξη του κόμματος, την εμπιστοσύνη των οποίων ουδέποτε πρόδωσα, παρ’ ότι προδόθηκα από δειλές και υποκριτικές…

Δεν υπήρξε ούτε «βιαστικό κλείσιμο» της υπόθεσης, ούτε «αιφνιδιαστική απόφαση της Προανάκρισης», ούτε βεβαίως ουδεμία διάθεση συγκάλυψης ευθυνών και στοιχείων, δεδομένου ότι η Δικαστική Ερευνα θα συνεχισθεί από Τακτικό Ανακριτή, ο οποίος ήδη ορίστηκε και αναλαμβάνει τα καθήκοντά του. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί την καλύτερη απάντηση σε όλους τους παραπάνω ανεύθυνους ισχυρισμούς. Είναι βέβαιο ότι με τους ίδιους ταχείς ρυθμούς που κινήθηκε η προκαταρκτική εξέταση, θα κινηθεί και η ανάκριση. Σωτήρης Χατζηγάκης

♦ «Ο λαός χρειάζεται να συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να αντεπιτεθεί, να μην πέσει στη σκανδαλολογία, αλλά να κάνει αυτός κάθαρση πραγματική. Που σημαίνει, ότι το λαϊκό κίνημα πρέπει να νικήσει», δήλωσε η Αλ. Παπαρήγα. Τι ακριβώς εννοεί η… ποιήτρια, όταν λέει ότι ο λαός πρέπει να νικήσει; Μήπως να αυξήσει το ποσοστό του Περισσού στις εκλογές; Επειδή και η ίδια ήταν μεγαλοστέλεχος του κόμματός της το 1989-90, μήπως μπορεί να μας πει τι απέγινε με εκείνη την περιβόητη «κάθαρση», χάριν της οποίας σχημάτισαν κυβέρνηση με τη ΝΔ του Μητσοτάκη; Επειδή δεν έχει δα περάσει κάνας αιώνας από τότε, καλό θα είναι ο λαός να θυμάται. Γιατί λαός χωρίς μνήμη είναι λαός χωρίς μέλλον. ♦ «Στήριξα το κόμμα και την προεδρία Σημίτη, αφιέρωσα τριάντα χρόνια στην υπόθεση του κόμματος και ουδέποτε πρόδωσα. Προδόθηκα όμως από δειλές και υποκριτικές συμπεριφορές». Ο πιστός σκύλος δαγκώνει τ’ αφεντικό που τον εγκατέλειψε. Κάθε λέξη και…

● «Οδικό χάρτη» ενάντια στη διαφθορά, πρότεινε ο Γιωργάκης ●●● Ασε, μεγάλε, μην κουράζεσαι, μας τα ‘παν κι άλλοι ●●● Αλλωστε, οι οδικοί χάρτες είναι για να διευκολύνουν τη διέλευση ●●● Μια χαρά θα προσανατολιστούν, μιζάροντες και μιζαριζόμενοι ●●● Από την άλλη, όμως, τον καταλαβαίνουμε, κάτι έπρεπε να πει κι αυτός, για να βγάλει την ουρά του απέξω ●●● Ο γιος του Μολυβιάτη χρηματιστής, ο γιος του Τζαννετάκη στη Siemens, η γυναίκα του Αλογοσκούφη χοντρομεσίτρια, αλλά πάνω απ’ όλα αδιάφθοροι όλοι τους ●●● Ο Σημίτης πρωθυπουργός, ο Τσουκάτος αντ’ αυτού και εξ απορρήτων, η ακεραιότητα και εντιμότητα του Σημίτη δεν αμφισβητείται από κανέναν ●●● Ρε, μπας και πρέπει να ξαναμάθουμε ελληνικά; ●●● Εχουμε και μεις να προτείνουμε έναν «οδικό χάρτη» ●●● Αφού τα παίρνουν απ’ όλες τις μπάντες, ας καταργηθεί τουλάχιστον η κρατική χρηματοδότηση στα κόμματα ●●● Τόσα λεφτά τσεπώνουν κάθε χρόνο, ας δοθούν για κάνα σχολείο, κάνα νοσοκομείο, κάνα…

5/7: Αλγερία-Βενεζουέλα: Ημέρα ανεξαρτησίας (1962-1811), Ρουάντα: Ημέρα ειρήνης-εθνικής ενότητας 5/7/1994: Επιστροφή Αραφάτ στη Δυτική Οχθη μετά από 27ετή εξορία 5/7/1932: Εγκαθίδρυση δικτατορίας Σάλαζαρ (Πορτογαλία) 5/7/1919: Ελληνες στρατιώτες εκτελούν αμάχους και βιάζουν γυναίκες μπροστά στους άντρες τους (σιδηροδρομικός σταθμός Aziziye) 5/7/1909: Γέννηση Andrei Gromyko 6/7: Μαλάουι: Ημέρα ανεξαρτησίας (1964) – δημοκρατίας (1966) 6/7/1874: Προφυλάκιση Τρικούπη για το αντιβασιλικό άρθρο «Τις πταίει;» 6/7/1935: Γέννηση Δαλάι Λάμα (Τενζίν Γκιάτσο) 6/7/1967: Εκρηξη βόμβας στην πλατεία Συντάγματος (ΔΕΑ) 6/7/1971: Εκρηξη βόμβας στην είσοδο οικονομικών υπηρεσιών υπουργείου Προεδρίας («20 Οκτώβρη») 7/7/1894: Γέννηση Vladimir Mayakovsky 7/7/ 1941: Ο Churchill καθιερώνει το σήμα της νίκης (V) με τα δάχτυλα 7/7/1949: Ανεξαρτησία Λάος 7/7/1821: Καταστροφή Ιερού Λόχου (Δραγατσάνι) 7/7/1939: Ο Ανδρέας Παπανδρέου υπογράφει δήλωση μετανοίας ενώπιον του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου 7/7/1967: Συλλαμβάνονται πέντε κομμουνιστές νέοι που έγραφαν αντιδικτατορικά συνθήματα (Θεσσαλονίκη) 7/7/1979: Βόμβα στην αποθήκη εργοστασίου Πετζετάκι (Καλλιθέα) 8/7: Ημέρα κατά αλλεργίας 8/7/1949: Εκτέλεση φοιτητή Π. Παπαμερκούριου («Χρυσός αετός»)…

Δύο επανεκδόσεις ταινιών ξεχωρίζουν και αυτή τη βδομάδα. Η μία είναι η «Γυναίκα στους αμμόλοφους» του Χιρόσι  Τεσιγκαχάρα. Η ανήσυχη και δημιουργική δεκαετία του `60 βρίσκει την έκφραση της και στο  γιαπωνέζικο κινηματογράφο, στη συγκεκριμένη περίπτωση με μια ταινία αλληγορική του αρχέγονου αγώνα για επιβίωση, όπου η συνεργασία με τις δυνάμεις της φύσης και η σχέση των δύο φύλων γίνονται όροι εκ των ων ουκ άνευ για τη συνέχιση της ζωής. Την ίδια στιγμή, παράλληλα με τη συνεχή εσωτερική πλην επιτόπια δράση, η απόγνωση, ο θυμός, η λύπηση, η τρέλα και η ευγνωμοσύνη, παίρνουν τη θέση τους σ` αυτό το υπαρξιακό δράμα, που θυμίζει το μύθο του Σισύφου και την αρχαία τραγωδία. «Ο σιωπηλός μάρτυρας» είναι η παρουσία του Αλφρεντ Χίτσκοκ στο φετινό καλοκαίρι. Ο Τζέιμς Στιούαρτ υποδύεται έναν ανήσυχο φωτορεπόρτερ που καθηλωμένος προσωρινά σε αναπηρική καρέκλα παρακολουθεί με κιάλια τους απέναντι ενοίκους του μέχρι που γίνεται μάρτυρας ενός φόνου.…

Το θέατρο είναι ένας πολιτικός χώρος. Υπερασπίζεται τις ιδέες του και στρατεύεται στον αγώνα κατά της αδικίας που εκδηλώνεται απροκάλυπτα. Το θέατρο εκτίθεται στο σκάνδαλο, γιατί δεν έχει γνώμη επί παντός του επιστητού, ενώ θέλει να γνωρίσει περισσότερα. Είναι ένας χώρος έκπληξης. Οποιος προσέρχεται δε γνωρίζει τι τον περιμένει και αιφνιδιάζεται, γιατί δεν περίμενε ότι θα δει αυτό που διαισθανόταν και που δε μπορούσε ποτέ να το εκφράσει με λέξεις. Ματίας Λάνγκχοφ Ο Χάινερ Μίλερ είναι αυτός που έδωσε σάρκα και οστά στο σχέδιο του Μπρεχτ για «αποδόμηση» των κλασικών κειμένων και «δόμηση», με βάση το μυθολογικό τους υπόστρωμα, έργων σύγχρονων, που όχι απλά να διαλέγονται με την Ιστορία σύμφωνα με το χεγκελιανό σχήμα (η Ιστορία ως ανάμνηση), αλλά να διαλέγονται με την Ιστορία σύμφωνα με το μαρξικό σχήμα (ιστορικός υλισμός). Ο Ματίας Λάνγκχοφ, παιδί κι αυτός της μεγάλης του «Μπερλίνερ Ανσάμπλ» σχολής, στενός συνεργάτης και φίλος για πολλά χρόνια…

«Πριν από 3-4 χρόνια ήρθε σε επαφή μαζί μου ο κ. Αλέξανδρος Λέτσας, ο οποίος με ερώτησε εάν είχα γνωστούς οι οποίοι διαθέτουν κεφάλαια στην ημεδαπή και θα ήθελαν να τα λάβουν στην αλλοδαπή, διότι είχε ανάγκη χρημάτων για διάφορες επενδύσεις του στην Ελλάδα… Προκειμένου να εξυπηρετήσω τον κ. Λέτσα ανεζήτησα ανθρώπους οι οποίοι θα ήθελαν χρήματα στο εξωτερικό έναντι καταβολής στην Ελλάδα του ισόποσού των. Πράγματι αποτάθηκα στον κοινωνικώς γνωστό μου κ. Τυρογαλά, αλλά και στον επαγγελματικώς γνωστό μου κ. Ράμμο. Αυτοί μου έδωσαν τους λογαριασμούς τους στο εξωτερικό… Αυτό που εγνώριζα ήταν ότι τα χρήματα ανήκαν στον κ. Λέτσα, ο οποίος τα εισήγαγε τμηματικώς για προσωπικές του επενδύσεις». Απόσπασμα από υπόμνημα του χρηματιστή Σάββα Γιαννακάκη προς τον εισαγγελέα Π. Αθανασίου (25.6.08) Προσέξτε πόσο απλά και κυνικά περιγράφει τα πράγματα ένας από τους γνωστότερους χρηματιστές που έχουν εμπλακεί στη διαδικασία «ξεπλύματος» του χρήματος που διοχετευόταν για μίζες από τη…

Το «δόγμα Τζέκου» προσαρμόζει στην πολιτική η κυβέρνηση Καραμανλή. Κατά το «ντοπαρισμένος είναι μόνο όποιος πιάνεται», έχουμε πλέον, διατυπωμένο πολλάκις διά στόματος Ρουσόπουλου, το δόγμα «δεν υπάρχουν μίζες, αφού ο εισαγγελέας δεν βρήκε υπουργούς παραλήπτες». Οτιδήποτε άλλο λέγεται είναι, κατά τον κυβερνητικό εκπρόσωπο,επιστροφή στο Μεσαίωνα και παραβίαση του τεκμηρίου αθωότητας! Επειδή, όμως, η πολιτική δεν είναι ποινικό δικαστήριο, δύο τινά πρέπει να συμβαίνουν. ‘Η τα στελέχη της Siemens, με επικεφαλής τον περιβόητο Χριστοφοράκο, έστησαν μια τεράστια κομπίνα, με την οποία «μάσησαν» δεκάδες εκατομμύρια ευρώ από το μονοπωλιακό κολοσσό (τους έπιασαν μαλάκες, δηλαδή) ή οι μίζες δίνονταν κανονικότατα και επί «νέας διακυβέρνησης». Πράγμα απολύτως λογικό, βέβαια, για κάθε άνθρωπο που δεν είναι «στημένος» ή ηλίθιος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, δεν έχουμε μόνο λογικές σκέψεις – κι αυτό είναι το σημαντικό. Εχουμε στοιχεία. Και τα στοιχεία έρχονται από τα όσα έχουν καταθέσει τα στελέχη της Siemens στη Γερμανία και έχει «συλλέξει» η…

«Το γεγονός της είσπραξης χρηματικών ποσών άνω του επιτρεπόμενου -τότε- ορίου των 10.000.000 δραχμών από ιδιώτη, ήταν καθιερωμένη πρακτική από πολλές δεκαετίες, την οποία βρήκα στο κόμμα και συνεχίστηκε μετά από εμέ κι αυτό δεν χαρακτήριζε μόνο το ΠΑΣΟΚ [ας θυμηθούμε μεταξύ πολλών και την περίπτωση χρηματοδότησης της Ν. Δημοκρατίας (’93) του ενός εκατομμυρίου δολαρίων, για την οποία η Δικαιοσύνη εξέδωσε απαλλακτική διάταξη]». Απολογητικό Υπόμνημα Θεόδωρου Τσουκάτου «Στα μεγάλα κόμματα συμβαίνει αυτό, γιατί τα μεγάλα κόμματα ασκούν εξουσία». Αννα Ψαρούδα-Μπενάκη («Αθήνα 9,84») «Για να μην πάμε σε μια μαζική υποκρισία, όλο αυτό το θέμα της χρηματοδότησης των κομμάτων είναι μια ιστορία η οποία θεωρούνταν κάτι σαν ένα δεδομένο, το οποίο όμως ποτέ δεν συζητιότανε με τον τρόπο και την ένταση που συζητιέται σήμερα λόγω των συγκεκριμένων γεγονότων». Αννα Διαμαντοπούλου («Φλας»)   Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε ένα ατέλειωτο κατεβατό από ανάλογου περιεχόμενου δηλώσεις. Και μάλιστα, όχι μόνο της τελευταίας περιόδου, αλλά…

Φυσικά και θα δικαιωνόταν ο Σανιδάς. Και ο Χατζηγάκης, βεβαίως, βεβαίως. Για να μην πούμε για τον Λυκουρέζο (που δεν είναι υπόδικος, αλλά κατηγορούμενος σε βαθμό κακουργήματος – αφού του αρέσει η νομική ακριβολογία). Το είχαν πει οι άνθρωποι: δεν προκύπτουν ευθύνες για πολιτικά πρόσωπα. Μπορούσε να τους διαψεύσει ο εισαγγελέας Αθανασίου; Με μια προκαταρκτική εξέταση, που έκανε κομμάτια και θρύψαλλα το ισχύον δικονομικό δίκαιο διαρκώντας 18 συναπτούς μήνες (4 και για εξαιρετικούς λόγους άλλους 4 προβλέπει ο νόμος), ο εν λόγω εισαγγελέας έστρωσε το χαλί για να υπάρξει η ίδια κρίση και σε επίπεδο ουσίας. Δε μπορούμε να γνωρίζουμε ποια θα είναι η εξέλιξη της καριέρας του, αν δηλαδή θα φτάσει μέχρι το ύπατο εισαγγελικό αξίωμα, που αποτελεί το διακαή πόθο κάθε εισαγγελέα καριέρας, αυτός πάντως έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να βγάλει κάθε αγκάθι από το δρόμο του. Είμαστε δε σίγουροι ότι θα συνεχίσει να…