Ας μην αμφιβάλλει κανείς πως αν οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ δεν ήθελαν να ακυρώσουν κάθε ενδεχόμενο για εξαπόλυση πολέμου στο Ιράν από την κυβέρνηση Μπους, πριν τη (θεωρούμενη ως σίγουρη) νίκη του Ομπάμα στις εκλογές και την ανάληψη απ’ αυτόν της προεδρίας, δε θα μαθαίναμε τίποτα για την κοινή ισραηλο-ελληνική αεροπορική άσκηση. Η έντυπη ναυαρχίδα των Δημοκρατικών, οι Νew York Times, ήταν αυτή που έβγαλε την είδηση, τροφοδοτώντας μια έντονη διπλωματική κινητικότητα, με δηλώσεις και αντιδηλώσεις, που κατέληξαν στη δημόσια δήλωση Μπους, ότι δε μελετά στρατιωτική επιδρομή στο Ιράν, αλλά προκρίνει τη διπλωματική λύση.
Κι όμως, εδώ στην Ελλάδα κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε τι έγινε. Αρκούμαστε στη δήλωση του επιτετραμμένου της πρεσβείας του Ιράν, μετά την επίσκεψή του στο Πεντάγωνο, ο οποίος είπε πως έμεινε ικανοποιημένος από τις ελληνικές εξηγήσεις, ότι η άσκηση δεν προσομοίωνε επιδρομή στο Ιράν. Κάνουμε πως δεν ξέρουμε ότι αυτό επιτάσσει η διπλωματική συμπεριφορά και πως η είδηση δεν βρίσκεται στην τυπική δήλωση του ιρανού διπλωμάτη, αλλά στο γεγονός ότι έκανε διάβημα. Γεγονός που σημαίνει ότι η κυβέρνηση του Ιράν δεν πέρασε στο ντούκου την άσκηση και τη φιλολογία που τη διαδέχτηκε.
Ολοι οι σοβαροί στρατιωτικοί παρατηρητές, ακόμα και αυτοί που συνδέονται με την κυβέρνηση, σχολίασαν πως η συγκεκριμένη άσκηση ήταν προσομοίωση στρατιωτικής επίθεσης των Ισραηλινών στο Ιράν. Ηταν τεράστιος ο αριθμός των σιωνιστικών αεροσκαφών (130), έγινε άσκηση εφοδιασμού στον αέρα, καθώς και επιχειρήσεις έρευνας-διάσωσης χειριστών, τα αεροπλάνα των οποίων καταρρίφθηκαν. Η Ελλάδα προσφερόταν για πολλούς τεχνικούς λόγους: απόσταση από το Ισραήλ ίση σχεδόν με το Ιράν, εκπαιδευμένα πληρώματα για τις εικονικές αερομαχίες κ.λπ. Και για έναν ακόμη πιο σπουδαίο λόγο: είναι η μόνη δυτική χώρα που διαθέτει ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα (TOR-M1 και S-300), όπως το Ιράν. Περιττεύει, βέβαια, να σημειώσουμε πως οι διαψεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης δεν πείθουν και δεν έπεισαν κανένα. Εκτός αν θεωρήσουμε πως όλη αυτή η διεθνής φιλολογία τροφοδοτήθηκε από μια μπούρδα.
Ελάχιστοι είναι αυτοί που αντέδρασαν στην Ελλάδα. Από το κοινοβουλευτικό φάσμα μόνο το ΚΚΕ (χωρίς, όμως, να προκαλέσει μεγάλο θόρυβο) και κάποιες εφημερίδες. Σημειώθηκε, πως με την κίνηση αυτή δυσκολεύονται οι ελληνορωσικές σχέσεις (έγινε λόγος για έντονη παρασκηνιακή διαμαρτυρία της Ρωσίας και ίσως μ’ αυτή να σχετίζεται η αποστολή του Σιούφα στη Μόσχα και η εκτός προγράμματος συνάντησή του με τον Πούτιν). Σημειώθηκε, ακόμη, πως μπαίνουν σε κίνδυνο οι ελληνικές μπίζνες στη Μέση Ανατολή. Και οι δυο αυτές (υπαρκτές) συνέπειες αφορούν την ελληνική κεφαλαιοκρατία ή κάποιες μερίδες της.
Τον ελληνικό λαό άλλο (θα έπρεπε να) τον αφορά. Το ότι με τέτοιες κινήσεις η χώρα μας μετατρέπεται σε στόχο του ισλαμικού ριζοσπαστισμού και των πολεμικών αντιποίνων του. Νέα Υόρκη – Λονδίνο – Μαδρίτη έχουν πληρώσει ήδη ακριβά. Η Ισπανία αναγκάστηκε να φύγει από το Ιράκ μετά το χτύπημα στο σταθμό Ατόσα της Μαδρίτης, που στοίχισε τόσες ζωές. Η κυβέρνηση Καραμανλή έχει βαλθεί να βάλει και κάποια από τις μεγάλες ελληνικές πόλεις στη λίστα της Αλ-Κάιντα και των άλλων κινημάτων. Αν δεν τη σταματήσουμε, εμείς θα είμαστε που ενδεχομένως θα πληρώσουμε το τίμημα. Ας το συνειδητοποιήσουμε από τώρα, για να μην κλαψουρίζουμε μετά.
Π.Γ.
