Συντάκτης: Eksegersi.gr

Την ώρα που μπαφιασμένοι οι πολιτικοσύμβουλοι του ΠΑΣΟΚ μάζευαν τα χαρτιά τους, αργά το απόγευμα της Παρασκευής 4 Ιούλη, για να αναχωρήσουν για Μύκονο και άλλα κατάλληλα μέρη, άκουσαν το Γιωργάκη να πετάει μια ρουκέτα: «Και να ξέρετε ότι τις επόμενες μέρες περιμένω να ενταθούν οι επιθέσεις στο πρόσωπό μου. Θα είναι το τίμημα για το ηθικό πλεονέκτημα που έχω στην υπόθεση αυτή». Πρωτάρης δεν είναι κανένας τους. Ολοι κατάλαβαν πως ο Γιωργάκης κάτι φοβάται. Και για να φοβάται σημαίνει πως δεν είναι και τόσο καθαρός. Ακόμα και η ιστορία με τον Τρεπεκλή, μολονότι δεν υπήρχε άμεση εμπλοκή με την υπόθεση Siemens, άφηνε σκιές. Το ίδιο και η αποκάλυψη για την τοποθέτηση του Νίκου Παπανδρέου στο ΔΣ της «Λάμψα ΑΕ», εταιρίες του Λασκαρίδη, στην οποία έχει προσληφθεί και ο Χριστοφοράκος, μετά την απομάκρυνσή του από τη Siemens. Γιατί δε μπορεί το ΠΑΣΟΚ να κατηγορεί το Λιάπη για τις παρέες του…

Οσοι δεν γνωρίζουν τις νομικές διαδικασίες νομίζουν –παρασυρμένοι από την κυβερνητική προπαγάνδα– ότι το σκάνδαλο  Siemens έχει περάσει τώρα στην τακτική ανάκριση, με τον ορισμό ειδικού ανακριτή. Στην πραγματικότητα, όμως, μας δουλεύουν και μάλιστα χοντρά. Η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει εσπευσμένα την προκαταρκτική εξέταση, που κράτησε 18 μήνες αντί για μάξιμουμ 8 (4 και 4 για εξαιρετικούς λόγους) που προβλέπει ο νόμος. Το αποφάσισε, όταν άρχισαν να σφίγγουν τα γάλατα με την υπόθεση Λιάπη. Ηταν τόσο κοφτή η εντολή «κλείστε την προκαταρκτική», που ο εισαγγελέας δεν έγραψε ούτε πόρισμα με τα συμπεράσματά του, που συνηθίζεται ακόμα και σε μικρότερης σημασίας υποθέσεις. Επρεπε, λοιπόν, να περάσει η υπόθεση σε τακτικό ανακριτή. Διάλεξαν έναν και του την έδωσαν. Αυτός ο τακτικός ανακριτής, όμως, έχει ημερομηνία λήξης. Διότι η υπόθεση θα ανατεθεί σε εφέτη ειδικό ανακριτή, όπως γίνεται με όλες τις σοβαρές υποθέσεις. Αν δεν το κάνουν, θα ρισκάρουν να κατηγορηθούν άλλη μια…

Θα ήταν υποτιμητικό για τη νοημοσύνη των αναγνωστών μας να ασχοληθούμε με τις απίθανες δικαιολογίες που επιστρατεύ-ει ο Λιάπης, με την κλαψούρα τύπου Βασιλάκη Καΐλα («έλεος πια»!, «ωσάν να μεταφέρω στις πλάτες μου τις αμαρτίες όλου του κόσμου»!) και με τη συνωμοσιολογία που πήγε να λανσάρει με τον πιο χοντροκομμένο τρόπο (υπόψη, ότι ο Ρουσόπουλος, που εκφράζει τη γραμμή Μαξίμου, ουδέποτε τόλμησε να υπαινιχτεί κάτι τέτοιο). Ο πρωθυπουργικός ξάδερφος έχει περάσει πια στη δικαιοδοσία των χρονογράφων και των επιθεωρησιογράφων. Ομως, παραμένει υπουργός, στηρίζεται (έστω και με κάποιες αποστάσεις ασφάλειας) από τον Καραμανλή (ο οποίος κρύβεται, κατά την πάγια τακτική που ακολουθεί, σύμφωνα με τις εισηγήσεις των «επικοινωνιολόγων» του) και αυτό συνιστά πολιτικό θέμα. Οι περιπτώσεις Λιάπη, Κυριάκου, Ντόρας, Ακη, που έχουν δει το φως της δημοσιότητας ως τώρα και αφορούν μικρά ή μεγαλύτερα «δωράκια» από τη Siemens, δεν αφορούν τα χοντρά ποσά, τις μίζες με άμεση αντιπαροχή συμβάσεις της Siemens,…

Το Νοέμβρη του 2007, το Συμβούλιο των υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών της ΕΕ (Ecofin) προέβλεπε ότι ο ρυθμός ανάπτυξης στην Ευρωένωση θα είναι 2,2% το 2008 και 2,1% το 2009. Το Φλεβάρη κατέβασαν την εκτίμησή τους και τον Απρίλη την ξανακατέβασαν, προβλέποντας 1,7% για το 2008 και 1,5% για το 2009. Το πρώτο τρίμηνο του 2008 έκλεισε με ρυθμό ανάπτυξης κοντά στο μηδέν. Μόλις 0,8%. Ο αρμόδιος επίτροπος, ο περιβόητος Χοακίν Αλμούνια, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας νέας προς τα κάτω αναθεώρησης. Ο,τι και να λέει ο Αλμούνια, όμως, τα πάντα δείχνουν πως ο ρυθμός ανάπτυξης θα μηδενιστεί και ενδεχομένως θα γίνει αρνητικός, μέσα στο 2008. Το Νοέμβρη του 2007, το Ecofin προέβλεπε μέσο πληθωρισμό στην Ευρωένωση 2% για το 2008 και 1,9% για το 2009. Το Φλεβάρη οι προβλέψεις ανέβηκαν: 3,2% για το 2008 και 2,2% για το 2009. Τα στοιχεία του Ιούνη έδειξαν ότι ο μέσος πληθωρισμός «τρέχει»…

Πέρασαν δύο τουλάχιστον εβδομάδες από την ημέρα που οι αρμόδιοι υπηρεσιακοί παράγοντες του υπουργείου Γεωργίας ενημέρωσαν γραπτά  τον αρμόδιο για τα δάση υφυπουργό Κ. Κιλτίδη, ότι ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ Γ. Σουφλιάς εξέδωσε παράνομα υπουργική απόφαση με την οποία δίνει το δικαίωμα  σε ιδιωτική εταιρία να νομοθετεί, καθορίζοντας τις Τεχνικές Προδιαγραφές με τις οποίες θα  αποτυπωθούν σε χάρτες τα δάση και οι δασικές εκτάσεις. Πέρασε μια εβδομάδα από την ημέρα που δημοσιεύθηκε στην «Κ» ολοσέλιδο άρθρο με το οποίο καταγγέλλεται η παρανομία  αυτή. Στις αρχές της βδομάδας συναντηθήκαμε με τον δασολόγο σύμβουλο του Κ. Κιλτίδη, Α. Ρέππα, του δώσαμε την απόφαση Σουφλιά και του ζητήσαμε να μεταφέρει στον υφυπουργό το αυτονόητο αίτημα να απαιτήσει από τον Γ. Σουφλιά να πάρει πίσω την παράνομη αυτή απόφαση. Σε νεότερη ενόχλησή μας ο σύμβουλος μας ενημέρωσε ότι πρόλαβε να θέσει το ζήτημα  μόνο στο Γενικό Διευθυντή Ανάπτυξης και Προστασίας Δασών και Φυσικού Περιβάλλοντος (ΓΔΑΠΔΦΠ)…

Βραβεία επιχειρηματικότητας μοίρασε και φέτος, για 13η χρονιά, το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αθήνας και γέλασε λίγο το χειλάκι μας. Πρώτο, διότι είναι τόσο χεσμένοι ο Μίχαλος (γιος του περιβόητου υπουργού της χούντας) και η παρέα του που δεν τόλμησαν να δώσουν ένα από τα τόσα βραβεία στη Siemens. Δεύτερο, διότι το βραβείο «κοινωνικής ευθύνης» δόθηκε στην Εθνική Τράπεζα, προφανώς επειδή πρωταγωνίστησε στον τσαμπουκά των τραπεζιτών που δεν υπογράφουν κλαδική συλλογική σύμβαση εργασίας. Τρίτο, διότι ο Καραμανλής (ήταν εκεί, μαζί με τον Παπούλια που ως τσολιαδάκι κοσμεί κάθε εκδήλωση της μπουρζουαζίας) εκφώνησε έναν από τους πιο θλιβερούς δεκάρικους της πρωθυπουργικής του θητείας: «Οι πολίτες δικαίως αγανακτούν έναντι της αισχροκέρδειας. Δικαίως αγανακτούν έναντι προσπαθειών στρέβλωσης της αγοράς και υπονόμευσης του ανταγωνισμού. Και ολοένα και περισσότερο, δείχνουν πως είναι πρόθυμοι να τιμωρήσουν τις επιχειρήσεις που δεν σέβονται τα δικαιώματά τους. Σ’ αυτή τη δίκαιη απαίτηση των πολιτών, είμαστε αποφασισμένοι να ανταποκριθούμε, λαμβάνοντας…

Την ώρα που η ΕΣΥΕ έδινε στη δημοσιότητα τα στοιχεία για τον πληθωρισμό του Ιούνη, ο οποίος επιμένει να στέκεται στο ύψος ρεκόρ της τελευταίας δεκαετίας (4,9%, με το προηγούμενο ψηλότερο επίπεδο να καταγράφεται το 1998 και να είναι 4,7%), ο «μαντηλάκιας» Χρ. Φώλιας αποφαινόταν ότι «οι τιμές στα ράφια των σούπερ μάρκετ έχουν καταγράψει μείωση»! Ο Φώλιας, βέβαια, με τις κατά καιρούς δηλώσεις του (πότε βλέπει την ακρίβεια «μόνο στα δελτία των 8», πότε είναι έτοιμος «να φάει πολύ ηλιέλαιο» με βαλβολίνες και πότε σείει τη χατζάρα για να «κόψει τα χέρια των κερδοσκόπων») έχει κερδίσει επάξια μια θέση στην πινακοθήκη των γραφικών που με τη γραφικότητά τους προκαλούν οργή, γι’ αυτό και ουδείς τον παίρνει στα σοβαρά. Αν ο Καραμανλής δεν είχε τη συνήθεια να μην προβαίνει σε συχνούς ανασχηματισμούς, ο Φώλιας τώρα θα ήταν απλός βουλευτής. Και τι να πεις, όμως, για τον «σοβαρό καθηγητή» Μανώλη Κοντοπυράκη,…

Οι γραπτές επιδόσεις των αποφοίτων του Β΄ κύκλου των ΤΕΕ στις ειδικές εισαγωγικές εξετάσεις επιβεβαίωσαν (με όλη τη σχετικότητα που χαρακτηρίζει αυτού του είδους τα συμπεράσματα, αφού οι εξετάσεις σε κάθε περίπτωση δεν αποτελούν ισχυρό κριτήριο της αξιοσύνης των μαθητών και του επιπέδου τους) για μια ακόμη φορά την αδυναμία των υποψηφίων αυτής της κατηγορίας. Επιβεβαίωσαν το γεγονός ότι η τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση αποτελεί, στην ουσία, μια χωματερή για τα πρόωρα κατεστραμμένα όνειρα των παιδιών των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, που απαρτίζουν στη συντριπτική τους πλειοψηφία τον μαθητικό πληθυσμό των ΤΕΕ. Τα παιδιά έγραψαν κάτω από τη βάση στη συντριπτική τους πλειοψηφία στα δυο μαθήματα γενικής παιδείας (Μαθηματικά και Νέα Ελληνικά) και στα 14 από τα 17 μαθήματα ειδικότητας. Στα Μαθηματικά έγραψε κάτω από τη βάση το 67,46% των υποψηφίων και στα Νέα Ελληνικά το 56, 78% (το αντίστοιχο ποσοστό αυτών που αρίστευσαν είναι 2,66% στα Μαθηματικά και 0,88% στα Νέα Ελληνικά).…

Τα όσα συνέβησαν στο 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, είναι μια ακόμη τρανή απόδειξη για το ότι το σχολείο αποτελεί ισχυρό μηχανισμό του κράτους, μέσω του οποίου αναπαράγονται η κυρίαρχη ιδεολογία και οι εκμεταλλευτικές σχέσεις στην παραγωγή. Γι’ αυτό και το αστικό κράτος δεν είναι διατεθειμένο να αφήσει να κυριαρχήσουν σ’ αυτό απόψεις ή πρακτικές, που αλλοιώνουν, έστω και στο ελάχιστο, τον χαρακτήρα του σχολείου και την αποστολή του. Οι οποιεσδήποτε αλλαγές σε προοδευτική κατεύθυνση έγιναν, πραγματοποιήθηκαν κάτω από την πίεση ισχυρού εκπαιδευτικού και λαϊκού κινήματος (π.χ. καθιέρωση δημοτικής, κατάργηση επιθεωρητισμού), είτε επειδή το απαιτούσαν οι ανάγκες της παραγωγής (π.χ. καθιέρωση εννιάχρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης). Οι αλλαγές αυτές, παρότι ανακούφισαν τα λαϊκά στρώματα, δεν ήραν την ουσία του περιεχομένου, της δομής και λειτουργίας του σχολείου. Σταθερά δε, το αστικό κράτος -και ανάλογα και με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος- με διάφορες ενέργειες και παρεμβάσεις υπονομεύει τις αλλαγές αυτές και προσπαθεί…

«Μου χρέωσαν μια δολοφονία που δεν έχω κάνει. Δεν θα κάτσω όμως να κλάψω. Είμαι αδικημένος αλλά δεν θα πω εγώ “άλλος είναι ο ένοχος”. Αν τον έβρισκαν αυτοί που έπρεπε να τον βρουν, εντάξει. Αλλά όχι να καταδικάσουν εμένα επειδή δεν τον βρήκαν ή να πω εγώ ποιος το έκανε». Λόγος αξιοπρεπής και ντόμπρος από τον Ηρακλή Κωστάρη στον «Ελ. Τύπο της Κυριακής». Η σύγκριση με το γνωστό δίδυμο της ξεφτίλας και τη λασπολογία-προβοκάτσια του είναι προφανής. «Ο,τι έκανε ο καθένας το έκανε για την οργάνωση. Είναι άδικο να λέμε ότι υπάρχουν αθώοι και ένοχοι. Δεν λειτούργησε κανείς για τον εαυτό του. Ηταν μια επαναστατική πράξη. Αγωνίστηκε για κάποιο σκοπό». Τοποθέτηση πολιτική-αγωνιστική από έναν άνθρωπο που ουδέποτε μίλησε, ουδέποτε συνεργάστηκε, που κατάφερε να καταρρίψει το μεγαλύτερο μέρος του σε βάρους του κατηγορητήριου και βρίσκεται στη φυλακή μόνο και μόνο επειδή αυτό απαίτησε το Μητσοτακαίικο.

Με αποφάσεις-καρμπόν το Συμβούλιο Φυλακής απορρίπτει όλα τα αιτήματα των πολιτικών κρατούμενων να τους δοθούν οι άδειες που δικαιούνται. Ο Θωμάς Σερίφης και ο Δ. Γεωργιάδης αποφυλακίστηκαν, όμως τα αιτήματά τους για άδεια απορρίφθηκαν με (παράνομη) επίκληση των αδικημάτων για τα οποία καταδικάστηκαν. Για τον ίδιο λόγο έχουν απορριφθεί αιτήματα του Βασίλη Ξηρού, αλλά και του Κώστα Καρατσώλη, ο οποίος στα τέλη του χρόνου θα έχει συμπληρώσει τον απαιτούμενο χρόνο για να ζητήσει την αποφυλάκισή του. Αν αυτό δεν είναι ειδική, εκδικητική μεταχείριση, τότε τι είναι; Τι λένε επ’ αυτού εκείνοι που επικαλούνται συνεχώς το «νομικό μας πολιτισμό»;

Για την πολύχρονη ταλαιπωρία του Χριστόδουλου Ξηρού έχουμε γράψει πολλές φορές. Εδώ και πέντε χρόνια αντιμετωπίζει μια άγνωστης (ακόμη) αιτιολογίας νόσο, που στην αρχή εκδηλωνόταν μόνο με εξανθήματα και φαγούρα, στη συνέχεια όμως άρχισε να έχει άλλα, πολύ πιο σοβαρά συμπτώματα: πρήξιμο στο λαιμό και στα χείλη, ιλίγγους, ταχυπαλμίες, δύσπνοια. Από τον Οκτώβρη του 2007 έχει υποστεί 6 οξύτατα επεισόδια, στα όρια του αλλεργικού σοκ και έχει μεταφερθεί λιπόθυμος ή μισολιπόθυμος όχι μόνο στο κατ’ ευφημισμόν νοσοκομείο των Φυλακών, αλλά και σε κρατικά νοσοκομεία, ακόμα και μεταμεσονύκτιες ώρες. Η μόνη φορά που νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο (Γενικό Κρατικό Νίκαιας) ήταν όταν συνέπεσε να έχει εφημερία γιατρός που άκουσε τη φωνή της συνείδησής της και όχι τους ανθρωποφύλακες που της ζητού-σαν να του κάνει μια ένεση κορτιζόνης και να τον στείλει πίσω. Εμεινε σχεδόν δυο βδομάδες στο νοσοκομείο, αλλά άκρη δεν βγήκε. Ξαναγύρισε στη φυλακή με εισήγηση να εξεταστεί σε ειδικό αλλεργιολογικό…

Αλέξανδρος Γιωτόπουλος και Μάνια Τεγοπούλου –το ντουέτο της αθλιότητας, της λάσπης και της προβοκάτσιας– χτύπησαν και πάλι. Με τι άλλο, με λάσπη κατά του Δημήτρη Κουφοντίνα. Με υπαγόρευση του πρώτου και υπογραφή της δεύτερης (ως ιδιοκτήτριας της «Ελευθεροτυπίας») η φυλλάδα του Νέου Κόσμου δημοσίευσε στο φύλλο της 7.7.08 στην παραπολιτική της στήλη το σχόλιο που παρατίθεται δίπλα. Εκοψαν ένα τμήμα από τη διαφήμιση που έκαναν τα «Νέα» για το ειδικό ένθετο που είχαν στο φύλλο τους το περασμένο Σάββατο και το συνόδευσαν με ένα αυθαίρετα επιλεγμένο τσιτάτο του Γκυ Ντεμπόρ: «Αυτή η τόσο τέλεια δημοκρατία κατασκευάζει η ίδια τον αδιανόητο εχθρό της, την τρομοκρατία». Με έντονα γράμματα, μη τυχόν και δεν καταλάβουμε ότι η 17Ν ήταν δημιούργημα του κράτους. Και παρακάτω: «Η ιστορία της τρομοκρατίας είναι γραμμένη από το κράτος – είναι λοιπόν επιμορφωτική»!! Ο Δ. Κουφοντίνας αντέδρασε αστραπιαία. Μέσω της συνηγόρου του Ι. Κούρτοβικ έστειλε την εξής επιστολή: «Χθες,…

Εμείς εδώ ασχολούμαστε (και καλά κάνουμε) με τις μίζες και τα «δωράκια» της Siemens προς υπουργούς και βουλευτές, όμως η διοίκηση του μονοπώλιου στη Γερμανία εργάζεται πυρετωδώς για τη διαχείριση της κρίσης. Στο πλαίσιο της αναδιοργάνωσης της εταιρίας, ο διευθύνων σύμβουλος της Siemens AG Πέτερ Λέσερ ανακοίνωσε την Τρίτη, ότι σε πλανητικό επίπεδο το προσωπικό θα μειωθεί κατά 4,2%. Ητοι, 16.750 εργαζόμενοι θα πάρουν την άγουσα για την ανεργία, προκειμένου να «εξοικονομηθούν» 1,2 δισ. ευρώ την επόμενη διετία και η εταιρία «να βελτιώσει την αποδοτικότητά της στο τρέχον περιβάλλον της επιβραδυνόμενης οικονομίας».. Τα βάρη της κρίσης δεν θα τα πληρώσουν οι καπιταλιστές, αλλά οι εργαζόμενοι. Οι πιο πολλές απολύσεις (5.250 άτομα) θα γίνουν στη Γερμανία, όπου τα συνδικάτα δηλώνουν έτοιμα για απεργιακές κινητοποιήσεις. Για να δούμε…

Εχει γεμίσει ο τόπος από τα λεγόμενα free press έντυπα. Ορισμένα απ’ αυτά εμφανίζονται ως εναλλακτικά, κουλτουριάρικα, αντικομφορμιστικά, αριστερούλικα. Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκει και τo εφημεριδο-περιοδικό (έτσι αυτοσυστήνεται) «Pass To Port», που κυκλοφορεί στον Πειραιά από την «Ελεύθερη Γραφή Εκδόσεις ΕΠΕ», με διευθύντρια την Ελένη Βλάμη (ως συνεκδότριες έχουν εμφανιστεί οι Μαρία Βλάμη και Ζωή Σακαλή). Πίσω, όμως, από τις υποσχέσεις για εναλλακτική δημοσιογραφία που θα υπογραμμίζει «τα στοιχεία της κριτικής στάσης, της απαίτησης και της διεκδίκησης», πίσω από τις λαμπρές υπογραφές κατεστημένων δημοσιογράφων, κρύβεται ένα καθεστώς γαλέρας για εργαζόμενους που τραβούν το κουπί και βγάζουν τη λάντζα σε κάθε έντυπο. Ηδη, όσοι εργάστηκαν με διάφορες ιδιότητες στο έντυπο, από τα μέσα Νοέμβρη του 2007, έχουν φύγει απλήρωτοι και ανασφάλιστοι (πλην ενός) και διεκδικούν δεδουλευμένα και ένσημα με νομικούς τρόπους. Μια τέτοια περίπτωση εργαζόμενης παρουσιάζουμε σήμερα, γιατί είναι χαρακτηριστική του πως εκμεταλλεύονται νέα παιδιά, γεμάτα όρεξη και δημιουργικότητα. Στο…

Τρεις άντρες και 19 γυναίκες και παιδιά σκοτώθηκαν από αεροπορική επίθεση την περασμένη Κυριακή, 6 Ιουλίου, στην απομακρυσμένη περιοχή Deh Bala της επαρχίας Nangarhar, καθώς πήγαιναν για να παρα-  στούν σε ένα γάμο. Το περιστατικό και ο αριθμός των θυμάτων αναφέρθηκε από τον τοπικό κυβερνήτη και επιβεβαιώθηκε από επιζώντες και τους γιατρούς του νοσοκομείου στη Τζαλαμπάντ. Δύο μέρες νωρίτερα, είχαν σκοτωθεί από αεροπορική επίθεση 12 ακόμη άμαχοι στη γειτονική επαρχία Νουριστάν. Και στις δύο περιπτώσεις η αμερικάνικη στρατιωτική διοίκηση ακολούθησε τη γνωστή τακτική, αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι γινόταν γάμος, ότι αυτοί που χτυπήθηκαν ήταν άμαχοι, κυρίως γυναίκες και παιδιά, και επέμειναν ότι αυτοί που σκοτώθηκαν ήταν ένοπλοι Ταλιμπάν. Το γεγονός ότι οι αεροπορικές επιθέσεις με δεκάδες νεκρούς άμαχους προκαλούν σοβαρά πλήγματα στην κυβέρνηση Καρζάι, φουντώνουν την οργή και το μίσος εναντίον των δυνάμεων κατοχής και αυξάνουν την επιρροή των Ταλιμπάν, δεν εμποδίζουν τους Αμερικάνους να αυξάνουν τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, καθώς έχουν…

Με πρόσχημα τον αγώνα κατά της Χαμάς, το Ισραήλ έχει εξαπολύσει γενικευμένο πόλεμο κατά των ισλαμικών κοινωνικών ιδρυμάτων σ’ όλη την κατεχόμενη Δυτική Οχθη, με στόχο να στερήσει από τον παλαιστινιακό λαό τις υπηρεσίες που προσφέρουν και να τον οδηγήσει στην απελπισία και στη συνθηκολόγηση. Ετσι, τα ξημερώματα της περασμένης Δευτέρας, 7 Ιουλίου, ισραηλινοί στρατιώτες με 130 θωρακισμένα στρατιωτικά οχήματα εισέβαλαν στη Ναμπλούς της Δυτικής Οχθης, αφού η πιστή στον Μαχμούντ Αμπάς παλαιστινιακή αστυνομία, με εντολή του τοπικού κυβερνήτη, είχε αποσυρθεί στους στρατώνες της. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, που κράτησε τέσσερις ώρες, έγιναν επιδρομές σε σχολεία, επιχειρήσεις, φιλανθρωπικά ιδρύματα, αθλητικούς συλλόγους και σε ένα ιατρικό κέντρο, κατά τις οποίες κατασχέθηκαν υπολογιστές, έγγραφα, εξοπλισμό και χρήματα. Ανάμεσα στους στόχους της ναζισιωνιστικής βαρβαρότητας ήταν ένα ισλαμικό σχολείο για κορίτσια, που καταστράφηκε ολοσχερώς, ένα εμπορικό κέντρο, ένα κέντρο αναψυχής, μια ασφαλιστική εταιρία και τα γραφεία μιας σειράς Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, ανάμεσα στις…

Η διάσωση (με ή χωρίς εισαγωγικά) της γαλλοκολομβιανής πολιτικού Ινγκριντ Μπετανκούρ είχε όλα τα στοιχεία που ταιριάζουν σε ένα τυπικό χολιγουντιανό έργο. Καλό «κάστ» (αριστοκράτισσα λατίνα πολιτικός, αμερικανοί μισθοφόροι και αιμοσταγείς τρομοκράτες), μυθιστορηματική πλοκή, σασπένς και κυρίως «χάπι εντ». Μια μειλίχια πολιτικός (πρώην υποψήφια πρόεδρος, παρακαλώ), φίλη προοδευτικών διανοουμένων και καλλιτεχνών (Πάμπλο Νερούδα, Φερνάνδο Μποτέρο κ.ά), με αριστοκρατική καταγωγή (κόρη κολομβιανού πρώην πρεσβευτή της Ουνέσκο στο Παρίσι και πρώην «μις Κολομβία», που μετέπειτα έγινε μέλος του Κογκρέσου) και με γαλλική υπηκοότητα (μετά το γάμο της με γάλλο διπλωμάτη), «ηρωίδα», σύμφωνα με τη Λιμπερασιόν, «κατά των βαρόνων της κοκαΐνης» και «μαχήτρια κατά της διαφθοράς», η «Ζαν Ντ’ Αρκ της Κολομβίας», σύμφωνα με τα γαλλικά ΜΜΕ, απάγεται από «αδίστακτους μαρξιστές τρομοκράτες», που έχουν αυτονομηθεί από το νόμιμο ΚΚ. Μετά από εξίμισι  «πέτρινα χρόνια» στην κολομβιανή ζούγκλα, η Μπετανκούρ απελευθερώνεται! Χάρη στους «ένδοξους υπερασπιστές της δημοκρατίας», που δεν το έβαλαν κάτω, αλλά με…

ΜΑΡΚ ΜΟΥΝΤΕΝ Το σημάδι του Κάιν Τα πραγματικά περιστατικά του ομαδικού βασανισμού αιχμαλώτων Ιρακινών από βρετανούς στρατιώτες στο κατεχόμενο Ιράκ είναι το θέμα αυτής της ταινίας που πολλοί τη σύγκριναν με το «Γκουαντανάμο», αλλά πολύ μικρή σχέση έχει μ` αυτό, αφού εκείνο ήταν ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, ενώ εδώ έχουμε μια ταινία μυθοπλασίας, γεγονός που αποτελεί και το κατ` εξοχήν αδύνατο σημείο της. Αντί λοιπόν για την παράθεση, καταγγελία, έρευνα και εξέλιξη αληθινών περιστατικών, έχουμε ένα κοινωνικό-πολεμικό δράμα, με κατασκευασμένους, αφύσικους διαλόγους, όπου ο βρετανικός ιμπεριαλισμός μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, ενώ αναδεικνύονται οι χαρακτήρες των δύο στρατιωτών και η πορεία του ενός προς το θάνατο και του άλλου προς την αυτογνωσία. Το όλο εγχείρημα, αν και αληθινό, καταλήγει να μην είναι πειστικό, βρίθει αδυναμιών και ανισοτήτων και  αδικεί τη δύναμη, την έκταση και το βάθος του θέματος. ΒΙΜ ΒΕΝΤΕΡΣ Η Αλίκη στις πόλεις Επανέκδοση της γνωστής ταινίας του γερμανού σκηνοθέτη, η…

Η καλοκαιρινή περίοδος για τους συνάδελφους στον αθλητικό Τύπο είναι μια πολύ εύκολη περίοδος.  Απαντες ασχολούνται με τα μεταγραφικά σενάρια, οι σελίδες γεμίζουν με «αναλύσεις» για τη δυναμική των ομάδων και τα «θαύματα» που θα κάνουν οι νεοαποκτηθέντες παίχτες, οι οπαδοί πανηγυρίζουν ή κλαίνε, ανάλογα με τις μεταγραφές που έκανε η ομάδα τους, οι ανιδιοτελείς εργάτες του ελληνικού αθλητισμού κάνουν δηλώσεις υποσχόμενοι  λαγούς με πετραχήλια και το νταλαβέρι καλά κρατεί. Για εμάς όμως τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, αφού οι πραγματικές ειδήσεις είναι λιγοστές. Ακολουθώντας λοιπόν το ρυθμό της εποχής θα ασχοληθούμε και εμείς με τις μεταγραφές και το νταλαβέρι που γίνεται γύρω απ’ αυτές, όχι όμως στο ποδόσφαιρο, αλλά στο βόλεϊ. Αν και η σεζόν ξεκίνησε με πολύ άσχημο τρόπο, αφού ο ισχυρός άνδρας και χρηματοδότης του Παναθηναϊκού Βλάσης Σταθοκωστόπουλος α- πηύδησε από τα  λαμόγια που λυμαίνονται το χώρο και αποχώρησε, αφήνοντας πίσω του συντρίμμια. Οσοι ασχολούνται με το…