Θα ήταν υποτιμητικό για τη νοημοσύνη των αναγνωστών μας να ασχοληθούμε με τις απίθανες δικαιολογίες που επιστρατεύ-ει ο Λιάπης, με την κλαψούρα τύπου Βασιλάκη Καΐλα («έλεος πια»!, «ωσάν να μεταφέρω στις πλάτες μου τις αμαρτίες όλου του κόσμου»!) και με τη συνωμοσιολογία που πήγε να λανσάρει με τον πιο χοντροκομμένο τρόπο (υπόψη, ότι ο Ρουσόπουλος, που εκφράζει τη γραμμή Μαξίμου, ουδέποτε τόλμησε να υπαινιχτεί κάτι τέτοιο). Ο πρωθυπουργικός ξάδερφος έχει περάσει πια στη δικαιοδοσία των χρονογράφων και των επιθεωρησιογράφων. Ομως, παραμένει υπουργός, στηρίζεται (έστω και με κάποιες αποστάσεις ασφάλειας) από τον Καραμανλή (ο οποίος κρύβεται, κατά την πάγια τακτική που ακολουθεί, σύμφωνα με τις εισηγήσεις των «επικοινωνιολόγων» του) και αυτό συνιστά πολιτικό θέμα.
Οι περιπτώσεις Λιάπη, Κυριάκου, Ντόρας, Ακη, που έχουν δει το φως της δημοσιότητας ως τώρα και αφορούν μικρά ή μεγαλύτερα «δωράκια» από τη Siemens, δεν αφορούν τα χοντρά ποσά, τις μίζες με άμεση αντιπαροχή συμβάσεις της Siemens, αλλά αποτελούν στοιχεία δηλωτικά της βαθύτατης σαπίλας και διαφθοράς του πολιτικού συστήματος. Αυτοί που δε διστάζουν να λειτουργούν ως τρακαδόροι πολυτελείας δε θα είχαν τον παραμικρό ενδοιασμό να γεμίσουν τις τσέπες τους με χρήμα από μίζες, καλά «πλυμένο» μέσα από τις δαιδαλώδεις διαδρομές του διεθνούς τραπεζικού συστήματος. Και στο κάτω-κάτω, εκείνοι που μιλούν για παραπολιτική και λαϊκισμό, εκείνοι που απαγγέλλουν τα γνωστά απολυτίκια της ηθικολογίας, αλλά και εκείνοι που μιλούν για αποπροσανατολισμό (από Περισσό και Κουμουνδούρου μεριά οι τελευταίοι) θα έπρεπε να σκεφτούν πως δε μπορεί οι άνθρωποι της δουλειάς να περιδιαβαίνουν τα ράφια των πολυκαταστημάτων και ν’ αγοράζουν την κάθε κινέζικη σαβούρα, όταν ο «εκπρόσωπός» τους στη Βουλή απλά σηκώνει το τηλέφωνο και δίνει την παραγγελία στην όποια Siemens και τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει μια από τις γραμματείς του κυρίου γενικού.
Ως προς την ουσία, επιβεβαιώνεται καθημερινά ότι είναι ειλημμένη η απόφαση για κουκούλωμα (οποία πρωτοτυπία!), όμως οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν πως η κατάσταση τους ξέφυγε από τον έλεγχο, ότι έχει εμπλεχτεί με τη γενικότερη πολιτική κρίση, γι’ αυτό και η πορεία προς το κουκούλωμα δε θα γίνει στα μουλωχτά, αλλά μέσα από κορύφωση της κρίσης, που μπορεί να φτάσει σε εντελώς ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Αυτό το τελευταίο είναι που θέλει να αποφύγει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, καταρχάς, αλλά και τα μικρότερα κόμματα, κατά δεύτερο λόγο, που αποφεύγουν να ανεβάσουν τους τόνους και να κάνουν πολιτική με βάση το σκάνδαλο Siemens, κάτι που θα ήταν επιβεβλημένο ειδικά για τα κόμματα της καθεστωτικής ψευτοαριστεράς. Γι’ αυτό και είναι χρήσιμο να κάνουμε μια ανασκόπηση του σκανδάλου Siemens, για να δούμε από πού ξεκινήσαμε και πού έχουμε φτάσει.
Το σκάνδαλο Siemens είναι διεθνές και όχι ελληνικό. Ξεκίνησε από τη Νέα Υόρκη, έφτασε στο Βερολίνο κι από εκεί, με μεγάλη καθυστέρηση, εξακτινίστηκε προς την Αθήνα. Η πανίσχυρη αμερικάνικη Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, ερευνώντας καταγγελίες της αμερικάνικης General Electric, μονοπώλιου που ανταγωνίζεται τη Siemens σε διεθνές επίπεδο, έκανε τσακωτή τη Siemens. Η απειλή ήταν ευθεία: ή η Siemens δέχεται να υποστεί εσωτερικό έλεγχο από αμερικάνικη νομική φίρμα ή πετάγεται έξω από το ταμπλό της Wall Street. Ετσι, το γερμανικό μονοπώλιο αναγκάστηκε να δεχτεί τον εσωτερικό έλεγχο από τη Debevoise & Plimpton, την οποία όρισε η διοίκηση της Wall Street. Η D&P, σε συνεργασία με τη νέα διοίκηση της Siemens, προχώρησε σε εκκαθάριση του μηχανισμού που είχε στήσει το γερμανικό μονοπώλιο για να αποκτά πλεονεκτήματα έναντι των ανταγωνιστών του. Ταυτόχρονα, σύμφωνα με την αρχική συμφωνία, η εκκαθάριση γινόταν με πλήρη κατοχύρωση των συμφερόντων της Siemens, γι’ αυτό και δεν υπήρξε κανένας κραδασμός στην ανά τον κόσμο λειτουργία του γερμανικού μονοπώλιου. Στελέχη διώχνονταν, ο μηχανισμός των μιζών ξηλωνόταν, αλλά μέχρις εκεί. Ολα γίνονταν με εσωτερικές διαδικασίες. Πολιτισμένα πράγματα.
Κάποια στιγμή ήταν αναμενόμενο να αναμιχτεί και η γερμανική Δικαιοσύνη. Παρά τα όσα λέγονται και γράφονται από διάφορα «παπαγαλάκια» των ελληνικών ΜΜΕ, και η γερμανική Δικαιοσύνη ακολουθεί την ίδια ρότα. Η δικαστική εκκαθάριση γίνεται με βάση συμφωνίες που έχουν κλείσει οι διαχειριστές του συστήματος των μιζών με τη γερμανική Εισαγγελία. Για παράδειγμα, πόσοι γνωρίζουν ότι ο «πολύς» Ζίκατσεκ, που δικάζεται εδώ και καιρό στο Μόναχο, έχει κλείσει «ντιλ» με την εισαγγελέα, αποδεχόμενος ποινή φυλάκισης 2 ετών με αναστολή, προκειμένου να προβεί σε κάποιες ελεγχόμενες αποκαλύψεις για το σύστημα των μιζών της Siemens. Γι’ αυτό και είναι τόσο άνετος, χαμογελαστός και ομιλιτικότατος προς κάθε εκπρόσωπο ΜΜΕ που τον πλησιάζει.
Το Δεκέμβρη του 2006 η γερμανική Δικαιοσύνη υπέβαλε αίτημα δικαστικής συνδρομής προς την Ελλάδα. Ετσι, δεν υπήρχαν άλλα περιθώρια να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Επρεπε κάτι να κάνει και η ελληνική Δικαιοσύνη. Και τι έκανε; Την ώρα που στη Γερμανία υπήρχαν καταθέσεις ότι η Siemens έδινε μίζες και στην Ελλάδα, εδώ διέταξαν μια… προκαταρκτική εξέταση, που έχει ως σκοπό να δει αν υπάρχουν αδικήματα και όχι να βρει τους ενόχους! Επί ένα χρόνο ουσιαστικά δεν έκαναν τίποτα. Μόλις, όμως, άρχισαν τα απανωτά δημοσιεύματα από τα συγκροτήματα Αλαφούζου και Τεγόπουλου, άνοιξαν το φάκελο και άρχισαν να τον σκαλίζουν, ενώ πήγαν και στη Γερμανία να πάρουν υλικό.
Σε πολιτικό επίπεδο τα πράγματα ήταν συμφωνημένα: το κρατάμε χαμηλά και θωρακίζουμε το πολιτικό προσωπικό. Φρόντισαν, μάλιστα, ο Χατζηγάκης με το Σανιδά να δώσουν και δημόσια τη «γραμμή»: Δεν υπάρχουν ευθύνες πολιτικών προσώπων. Τα ίδια δήλωσε και ο Λυκουρέζος με την ιδιότητα του δικηγόρου της Siemens. Ομως, όταν γίνεται μια ανάκριση και μάλιστα με διεθνή χαρακτήρα, μπλέκονται πολλοί και δεν είναι καθόλου εύκολο να ελεγχθούν όλα. Ετσι, άρχισαν οι αποκαλύψεις και το αρχικό κομπρεμί έσπασε. Πρώτα βγήκαν τα στοιχεία για Κυριάκο, Ντόρα και λοιπό Μητσοτακαίικο. Επειδή η χορηγία προς τη νεολαία ΠΑΣΟΚ δεν ισορροπούσε τις εντυπώσεις, βγήκαν τα στοιχεία για τον Τσουκάτο, που κλόνισαν το πολιτικό σύστημα, αφού χτυπούσαν στενό κομματικό πυρήνα. Η ρελάνς ήρθε με την υπόθεση Λιάπη και πλέον έχουμε περάσει στην υπόθεση Μαντά-Μαντέλη. Κι όλ’ αυτά, μολονότι η προκαταρκτική έκλεισε άρον-άρον, με απαγγελία κατηγοριών κακουργηματικού χαρακτήρα, χωρίς προσωποποίηση, αλλά με τη διευκρίνιση ότι δεν υπάρχουν ποινικές ευθύνες για πολιτικά πρόσωπα!
Πού θα σταματήσουν οι αποκαλύψεις; Αγνωστο. Πάντως, τις τελευταίες μέρες καταβάλλονται φιλότιμες προσπάθειες από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να μεταφέρουν την ατζέντα στα θεσμικά, ώστε να περάσουν σε δεύτερη μοίρα οι αποκαλύψεις για πρόσωπα. Θέλουν να περάσουν την ιδέα ότι η διαπλοκή και η διαφθορά είναι μια παρέκκλιση του συστήματος, που μπορεί να καταπολεμηθεί. Ετσι, ο μεν Καραμανλής προτείνει τη συγκρότηση Διακομματικής Επιτροπής, ο δε Παπανδρέου επιμένει «Εξεταστική Επιτροπή» τώρα. Το επιτελείο του Μαξίμου, πάντως, δείχνει εξαιρετικά ντεφορμέ. Είναι δυνατόν να προσπαθείς να κάνεις πολιτικό ντόρο με πρόταση για μια Επιτροπή που θα συγκροτηθεί τον Οκτώβρη; Και επιπρόσθετα να θυμάσαι τώρα να κάνεις φορολογικό έλεγχο στη Siemens, την οποία όμως δεν έχεις αποκλείσει από διαγωνισμούς του Δημοσίου, αλλά δυο χρόνια μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου θυμήθηκες να ζητήσεις εισήγηση από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους;
Στο ίδιο θεσμικό επίπεδο παίζει και ο ΣΥΝ (να στείλουν το ΣΔΟΕ σε Ρηγίλλης και Χαρ. Τρικούπη, ζήτησε ο Τσίπρας), ενώ ο Περισσός αντιδρά αμήχανα, αμυντικά, χωρίς υψηλούς τόνους. Πιο άνετος δείχνει ο Καρατζαφέρης, ο οποίος όμως τις τελευταίες μέρες το βούλωσε (παρασκήνιο με τη Ρηγίλλης;).
Το ότι θα το κουκουλώσουν είναι σίγουρο. Μέχρι, όμως, να φτάσουν εκεί μπορεί να υπάρξουν εκπλήξεις. Εκπλήξεις που θα μείνουν ανεκμετάλλευτες, όσο η εργατική τάξη δεν παρεμβαίνει με δική της ανεξάρτητη γραμμή στην επικαιρότητα, αλλάζοντας τη ροή των πραγμάτων.
Την περασμένη Δευτέρα, όπως ανακοίνωσε ο Ρουσόπουλος, η κυβέρνηση απευθύνθηκε στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, για να ζητήσει την εξέταση του ζητήματος που αφορά τη δικαστική προστασία του ελληνικού Δημοσίου κατά της Siemens, για ενέργειες που τυχόν έβλαψαν τη χώρα μας. Μέρες πριν, το θέμα αυτό έθεσε πρώτος ο Μάνος. Ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ με δηλώσεις και του Γιωργάκη και του Παπακωνσταντίνου. Ενδιάμεσα υπήρξαν δεκάδες δημοσιεύματα του αστικού Τύπου, που απορούσαν πώς είναι δυνατόν η Siemens να παραδέχεται επίσημα ότι έδινε μίζες, να μη δίνει στοιχεία για το ποιος(οι), πότε, για ποιο(α) έργα τα πήρε και παρολαυτά να εξακολουθεί να παίρνει μέρος σε διαγωνισμούς και να «χτυπάει» μεγάλες ζημιές του Δημοσίου.
Είναι φανερό, ότι η κυβέρνηση σύρθηκε σ’ αυτή την κίνηση. Το ίδιο θα έκανε και κάθε άλλη κυβέρνηση στη θέση της. Γιατί είναι εύκολο να πετάς κορόνες, όταν είσαι στην αντιπολίτευση, όταν όμως είσαι στην κυβέρνηση δε μπορείς να παίζεις με τα ιερά και τα όσια του κεφαλαίου. Οταν υπομνήστηκε στο Ρουσόπουλο το παράδειγμα της Νορβηγίας, που έχωσε ένα πολύ χοντρό πρόστιμο στη Siemens για πολύ μικρότερης σημασίας σκάνδαλο, έδωσε μια απάντηση-περιβόλι: «Ξεχνούν κάποιοι ότι η τάδε χώρα δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ενώ η χώρα μας είναι. Οφείλουμε να κινηθούμε με πλήρη σεβασμό τόσο στο εσωτερικό Δίκαιο όσο και στο κοινοτικό και διεθνές Δίκαιο. Οι κανόνες ανταγωνισμού είναι πολύ συγκεκριμένοι. Δεν είναι θέματα τα οποία με πολύ εύκολο και γρήγορο λόγο απαντώνται. Είναι περιπεπλεγμένα νομικά ζητήματα».
Ετσι είναι. Το κεφάλαιο απολαμβάνει νομικής και διοικητικής προστασίας, ακόμα και όταν συλλαμβάνεται να παρανομεί. Ενώ αν κάποιος κακομοίρης κλέψει ένα καρβέλι, οι «Αγιάννηδες» της μπατσοκρατίας τον αρπάζουν και οι «ανεξάρτητοι» δικαστές τον μπουζουριάζουν. Αυτό δε σχεδιάζουν και για τις αντιεξουσιαστικές ομάδες που με συμβολικό τρόπο απαλλοτριώνουν είδη πρώτης ανάγκης από τα σούπερ-μάρκετ και τα μοιράζουν στη φτωχολογιά. Ενέδρες ετοιμάζονται να στήσουν, αντιμετωπίζοντάς τους σαν ληστές.
Τόσες μέρες Λιάπης, παραπήγαινε για την κυβέρνηση. Επρεπε, λοιπόν, να βρεθεί αντίβαρο πράσινου χρώματος, κάτι που δεν ήταν καθόλου δύσκολο. Η γραφολογική πραγματογνωμοσύνη, λοιπόν, δείχνει Μαντάς. Οπου Μαντάς ο εξ απορρήτων του εκσυγχρονιστή Τάσου Μαντέλη, στον οποίο εμμέσως πλην σαφώς αποδίδεται το ψευδώνυμο Rocos, προς το οποίο έρευσαν κάποιες παχυλότατες μίζες από τη Siemens. Βεβαίως, σε ποινικό επίπεδο η γραφολογική πραγματογνωμοσύνη θα αμφισβητηθεί σφόδρα και βάσιμα. Αρκεί να σημειώσουμε πως δεν είναι δυνατόν να εξαχθούν σίγουρα συμπεράσματα από γραφολογική πραγματογνωμοσύνη επί αντιγράφου και όχι επί του πρωτοτύπου.
Μέχρι τότε, όμως, η ΝΔ θα έχει ισοφαρίσει σε επίπεδο πολιτικών εντυπώσεων και αυτή τη στιγμή αυτό είναι το ζητούμενο. Αλλωστε, στο τέλος όλα θα κουκουλωθούν και ειδικά για το Μαντέλη δεν υπάρχει περίπτωση δίωξης, αφού το αδίκημα έχει παραγραφεί. Πολιτικά έχει τελειώσει πριν ακόμη τελειώσει ο σημιτισμός, στον οποίο του έλαχε ο κλήρος να βάλει την ταφόπετρα (μετά τον Τσουκάτο που άνοιξε το λάκο).
Ενα πράγμα δεν πρέπει να ξεχνάμε: ο άνθρωπος-κλειδί (σύμφωνα με τις καταθέσεις τόσων ανθρώπων σε Γερμανία και Ελλάδα) στη χορήγηση των μιζών για πολλά χρόνια, ο Μιχ. Χριστοφοράκος, κυκλοφορεί ελεύθερος και εργάζεται ως μάνατζερ στις επιχειρήσεις του εφοπλιστή Λασκαρίδη, κολλητού (όπως και ο Χριστοφοράκος) του υπουργού Λιάπη και συνεργάτη του Νίκου Παπανδρέου.
Αρκούσε μια απλή δικαστική κίνηση για να βρεθεί ο Χριστοφοράκος στον Κορυδαλλό: του απήγγειλαν κατηγορία (τόσο υλικό έχουν σε βάρος του) και τον έστελναν μέσα. Αλλωστε, την Τσέκου την έστειλαν από την πρώτη κιόλας μέρα που εμφανίστηκε στην ανάκριση και μάλιστα για αδικήματα απείρως ελαφρύτερα απ’ αυτά που φέρεται να διέπραξε ο Χριστοφοράκος.
Γιατί δεν το έκαναν; Χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει. Ο Χριστοφοράκος «κρατάει κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα» για πολλούς…
