Σήμερα η στήλη θα ασχοληθεί με ένα θέμα που αφορά κυρίως τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ, αλλά το οποίο αποτελεί ταυτόχρονα και μια ευκαιρία για να σχολιάσουμε τη δυναμική του ελληνικού ποδοσφαίρου καθώς και τον τρόπο συμπεριφοράς των οπαδών των ελληνικών ομάδων. Για όσους δεν έχουν καταλάβει, σήμερα θα ασχοληθούμε με τα νέα γήπεδα που θέλουν να χτίσουν πράσινοι και κίτρινοι, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και τις πραγματικές αιτίες που δεν επιτρέπουν σε δύο από τις μεγαλύτερες ομάδες της χώρας να βρουν τα απαραίτητα κεφάλαια για να πετύχουν το στόχο τους.
Οπως όλοι γνωρίζετε, μετά την ανακατασκευή του Καραϊσκάκη και την απόκτηση μιας σύγχρονης και ελκυστικής έδρας από τον Ολυμπιακό, και οι δυο άλλες ομάδες του ΠΟΚ ξεκίνησαν την προσπάθεια να φτιάξουν νέο γήπεδο, ζητώντας ταυτόχρονα από το κράτος «ισονομία». Ουσιαστικά, ζητούσαν από το κράτος μια αντίστοιχη ή και μεγαλύτερη χαριστική ρύθμιση σε σχέση με αυτή του Ολυμπιακού, γιατί γνώριζαν πολύ καλά ότι με δικά τους κεφάλαια όχι σύγχρονο γήπεδο δεν μπορούσαν να φτιάξουν αλλά ούτε αποδυτήρια.
Οπως συμβαίνει πάντα στον καπιταλισμό, η ουσία του ζητήματος και η αρχή του νήματος για να αναλύσεις σωστά τα δεδομένα βρίσκεται πάντα στο οικονομικό μέρος της κάθε υπόθεσης. Οι καπιταλιστές τα πάντα τα μετρούν με τα φράγκα και το κέρδος που θα τους αποφέρουν αν τα επενδύσουν και δεν θα μπορούσε το θέμα που σχολιάζουμε να αποτελεί εξαίρεση, τη στιγμή μάλιστα που γύρω από αυτά θα παίξουν αρκετά φράγκα.
Ας θυμηθούμε, όμως, τα μέχρι σήμερα δεδομένα όσον αφορά τα νέα γήπεδα των δυο ομάδων και ας ξεκινήσουμε από τους πράσινους, που βρίσκονται θεωρητικά πιο κοντά στην πραγματοποίηση του στόχου τους, αφού έχουν ήδη βρει την έκταση στην οποία θα το χτίσουν.
Οι διοικήσεις του Παναθηναϊκού, Ερασιτεχνική και ΠΑΕ, αφού πέρασαν από χίλια δυο κύματα, κατέληξαν σε συμφωνία και αποδέχτηκαν την πρόταση της Ντόρας να γίνει το νέο γήπεδο στην περιοχή του Ελαιώνα. Οι αναγνώστες της στήλης θα θυμούνται ότι, σχολιάζοντας την απόφαση του Παναθηναϊκού να επιλέξει τον Ελαιώνα και όχι το Ελληνικό, είχαμε πει πως η Ντόρα κέρδισε τη μάχη από το Σουφλιά (που προσπαθούσε να πείσει τους πράσινους να χτίσουν το γήπεδο στο Ελληνικό), και μια νέα περιοχή της Αθήνας, με την ευκαιρία της ανέγερσης του γηπέδου, θα δινόταν χάρισμα στα οικοδομικά συμφέροντα, τα οποία θα αναλάμβαναν -με το αζημίωτο- να την «αναβαθμίσουν». Επιπλέον, είχαμε σχολιάσει τους χαριστικούς όρους υπέρ των πράσινων που περιλάμβαναν το μνημόνιο συνεργασίας ανάμεσα στις δυο πλευρές, με τον ελληνικό λαό να βάζει γερά το χέρι στην τσέπη για να αποκτήσουν οι Βαρδινογιάννηδες και οι Γιαννακόπουλοι σύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις. Η στήλη τότε θεωρούσε ότι τα όποια γραφειοκρατικά προβλήματα προέκυπταν θα έβρισκαν εύκολα λύση, αφού η «αναγκαιότητα» και η απαίτηση των οικοδομικών συμφερόντων να αξιοποιήσουν την περιοχή θα λειτουργούσαν προωθητικά και για την υπόθεση του γηπέδου, αφού, ως γνωστόν, όταν πρόκειται να κερδίσουν φράγκα οι καπιταλιστές βρίσκουν ή επιβάλλουν λύσεις σε κάθε είδους πρόβλημα.
Εκτοτε, στο θέμα επικρατεί μια περίεργη κωλυσιεργία. Παρά το γεγονός ότι από την πλευρά του Παναθηναϊκού υπάρχει επιθυμία το νέο γήπεδο να είναι έτοιμο μέσα στο 2008, ώστε να γιορταστούν σε αυτό τα 100 χρόνια από την ίδρυση της ομάδας, επί της ουσίας δεν έχει γίνει τίποτε και παρατηρείται μια σημαντική καθυστέρηση στο χρονοδιάγραμμα που είχε ανακοινωθεί. Επίσημα, οι εμπλεκόμενες πλευρές καθησυχάζουν τους οπαδούς του Παναθηναϊκού, κάνοντας λόγο για μικρές γραφειοκρατικές καθυστερήσεις που δε θα επηρεάσουν την πορεία του έργου. Η αλήθεια, όπως θα δούμε παρακάτω, βρίσκεται αλλού και είναι ακριβώς η ίδια –για κάποιους αυτό μπορεί να ακούγεται περίεργο – που δεν επιτρέπει ούτε στην ΑΕΚ να βρει λύση στο δικό της γηπεδικό πρόβλημα.
Ας δούμε τώρα τι γίνεται με την ΑΕΚ και πως φτάνουμε στο κοινό «διά ταύτα», παρά το γεγονός ότι φαινομενικά οι δυο περιπτώσεις μοιάζουν διαφορετικές. Εχουν περάσει σχεδόν τρία χρόνια (5 Απρίλη του 2003) από τη μέρα που άρχισε η κατεδάφιση του «Νίκος Γκούμας» και στην ΑΕΚ δεν έχουν καταφέρει να βρουν -Ερασιτεχνική και ΠΑΕ- μια κοινή γλώσσα για να λύσουν το θέμα του γηπέδου. Σε προηγούμενο φύλλο είχαμε γράψει ότι η διαμάχη ανάμεσα στην Ερασιτεχνική ΑΕΚ και την ΠΑΕ δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια μάχη επιχειρηματικών συμφερόντων που εδώ και πολλά χρόνια επιβιώνουν στις πλάτες της ΑΕΚ.
Οπως είχαμε πει τότε, γύρω από την ανέγερση και την αξιοποίηση των εμπορικών χρήσεων του γηπέδου θα στριφογυρίζουν πολλά φράγκα και αυτός που θα έχει τον πρώτο λόγο στο γήπεδο θα πάρει και τη μερίδα του λέοντος. Για το λόγο αυτό Ερασιτεχνική και ΠΑΕ έχουν φτάσει πλέον ένα βήμα πριν την επίσημη κήρυξη του εμφυλίου πολέμου, ο οποίος έχει ήδη αρχίσει. Τελικά, όπως αποδεικνύεται από τη δυστοκία που παρουσιάζεται να βρεθεί η τοποθεσία που θα γίνει το γήπεδο και σε συνδυασμό με τις εξελίξεις στο θέμα του γηπέδου του Παναθηναϊκού, είχαμε δει μόνο τη μια πλευρά του νομίσματος και μάλλον τη λιγότερο σοβαρή. Αν υπήρχε επιχειρηματική λύση, η διαμάχη θα είχε λυθεί είτε με την επικράτηση της μια πλευράς είτε με μια συμφωνία, όπως έγινε στην περίπτωση του Παναθηναϊκού ανάμεσα στους Βαρδινογιάννηδες και τους Γιαννακόπουλους.
Φτάσαμε λοιπόν στο κοινό «διά ταύτα». Παναθηναϊκός και ΑΕΚ δε μπορούν να φτιάξουν γήπεδο, γιατί με τα σημερινά δεδομένα δεν υπάρχει εφικτή, βιώσιμη και κυρίως κερδοφόρα επιχειρηματική λύση. Για διαφορετικούς ίσως λόγους, σε κάθε περίπτωση το κόστος κατασκευής του γηπέδου που θέλουν οι ομάδες, με τις εμπορικές χρήσεις που προβλέπονται και στις περιοχές που προκρίνονται για την δημιουργία του, δεν εξασφαλίζουν στις κατασκευαστικές εταιρίες και στους καπιταλιστές τα κέρδη που επιθυμούν, ώστε να εμπλακούν στην υπόθεση αυτή. Ισως να ακούγεται περίεργο, αλλά αν δούμε πιο προσεχτικά τα δεδομένα (η στήλη ομολογεί ότι, δεν είχε μέχρι σήμερα δώσει την απαραίτητη προσοχή και δεν είχε κάνει τους αναγκαίους συσχετισμούς) και τα συγκρίνουμε με την απόφαση του Κόκκαλη σχετικά με το νέο γήπεδο του Ολυμπιακού, μπορούμε να εξηγήσουμε καλύτερα την «απροθυμία» των καπιταλιστών.
Βάζουμε λοιπόν στην ανάλυσή μας δύο νέα δεδομένα. Πρώτα τη χωρητικότητα του Καραϊσκάκη, που είναι περίπου 35.000 θέσεις, και στη συνέχεια το γεγονός ότι ο Ελληνας δεν διαθέτει αθλητική παιδεία και φίλαθλο πνεύμα και ενισχύει την ομάδα του μόνο όταν αυτή πηγαίνει καλά αγωνιστικά.
Θέτουμε ένα ερώτημα: Πόσοι οπαδοί του Παναθηναϊκού θα έφευγαν από του Ζωγράφου ή το Γουδί για να πάνε στον Ελαιώνα, στο γήπεδο της ομάδας τους, Κυριακή μεσημέρι για καφέ ή φαγητό, σε μια περίοδο που αυτή θα είχε αποτύχει στους αγωνιστικούς της στόχους; Η απάντηση είναι ελάχιστοι. Δεύτερο ερώτημα: Πόσοι ΑΕΚτζήδες θα ξεκινούσαν από τη Νέα Φιλαδέλφεια ή τη Νέα Ιωνία για να πάνε στην Κάντζα, στο Μενίδι ή στο Ελληνικό, για καφέ ή φαγητό Κυριακή μεσημέρι, όταν η ομάδα τους δεν θα είχε πετύχει τους αγωνιστικούς στόχους της; Η απάντηση ίδια: ελάχιστοι. Πού κολλάει ο Ολυμπιακός και το Καραϊσκάκη σε όλα αυτά; Απλό. Οταν οι καπιταλιστές που σχεδίασαν το νέο γήπεδο του Ολυμπιακού (έχοντας σαν δεδομένα ότι οι οπαδοί της συγκεκριμένης ομάδας είναι οι πλέον πιστοί και την ακολουθούν ανεξάρτητα από το αν παίζει μπάλα ή όχι, ότι είναι περισσότεροι σε σχέση με αυτούς των άλλων ομάδων και ότι το νέο γήπεδο θα γινόταν στην ίδια θέση με το παλιό, μέσα στην καρδιά δηλαδή των ερυθρόλευκων περιοχών), αποφασίζουν να φτιάξουν γήπεδο 35.000 θέσεων, καταλαβαίνουμε ότι το νούμερο αυτό αποτελεί την οροφή στη χωρητικότητα των ελληνικών ποδοσφαιρικών γηπέδων.
Φτάνουμε λοιπόν στο τελικό συμπέρασμα. Επιχειρηματικά, τα νέα γήπεδα Παναθηναϊκού και ΑΕΚ βρίσκονται στον αέρα, γιατί η περιοχή που επιλέχθηκε από τον Παναθηναϊκό είναι μακριά από τις βαζελοκρατούμενες αθηναϊκές συνοικίες και συνεπώς οι εμπορικές χρήσεις γύρω από το γήπεδο δεν εξασφαλίζουν εμπορική επιτυχία (επιπλέον, κοντά εκεί στο Ρέντη υπάρχει το Village Park), ενώ στην περίπτωση της ΑΕΚ, στη Νέα Φιλαδέλφεια, υπάρχει κόσμος αλλά δεν υπάρχουν εμπορικές χρήσεις, ενώ στις άλλες περιοχές υπάρχουν εμπορικές χρήσεις αλλά αμφίβολης αποτελεσματικότητας, αφού δεν υπάρχουν πελάτες.
Πάλι πλάκα τους κάνει ο Σωκράτης…
Κος Πάπιας
