Οι ιμπεριαλιστές δανειστές έχουν ήδη βάλει το πλαίσιο

Σκιαμαχίες για το χρέος

Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στην αντιπολίτευση, ο Π. Λιαργκόβας, επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, ήταν από τα αγαπημένα του παιδιά. Δεν είχε σημασία που ήταν δεξιός και μνημονιακός «μέχρι το μεδούλι». Σημασία είχε που με τις τριμηνιαίες εκθέσεις του ΓΠΚΒ χαλούσε το «success story» των Σαμαροβενιζέλων. Με το που ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, «άλλαξαν τα κόζα». Ο Λιαργκόβας έγινε ενοχλητικός για τη νέα κυβέρνηση, όχι πάλι γιατί μιλάει με την κυνική λογική των Μνημονίων, αλλά γιατί χαλάει το «success story» των Σαμαροβενιζέλων.
 
Του την είχαν στημένη, λοιπόν, και στην πρώτη στραβή που έκανε έπεσαν να τον φάνε.  Η ανακοίνωση του Τσακαλώτου ήταν προσεκτική και έκανε λόγο για «σφάλματα» στις εκτιμήσεις του ΓΠΚΒ για τις δαπάνες τόκων της περιόδου 2020-2026. Ο Βούτσης, όμως, βρήκε την ευκαιρία για να προαναγγείλει -εμμέσως πλην σαφώς- τη μη ανανέωση της σύμβασης του Λιαργκόβα, που λήγει στις 31.12.2017, καθώς μίλησε για «μη έγκυρα στοιχεία» και «συνακόλουθη δημιουργία επικοινωνιακών εντυπώσεων». Κατηγόρησε, δηλαδή, τον Λιαργκόβα σαν «στημένο» (για λογαριασμό της ΝΔ, προφανώς, με την οποία είχε κατέβει υποψήφιος βουλευτής το 2009), όπως έλεγαν με νόημα (απαιτώντας την τήρηση του off the record) διάφοροι συριζαίοι.
 
Eίναι «αθώος» ο Λιαργκόβας; Οχι βέβαια. Εξέδωσε διευκρινιστική ανακοίνωση του στιλ «αυτά τα στοιχεία είχα, σ' αυτά στηρίχτηκα», πράγμα απαράδεκτο για υποτιθέμενο επιστημονικό όργανο. Ηξερε πολύ καλά ότι από το 2014 έχουν γίνει αλλαγές στη διάρθρωση του χρέους. Μπορούσε να ζητήσει από τον ΟΔΔΗΧ τα στοιχεία, όπως διαμορφώθηκαν μετά τα λεγόμενα βραχυπρόθεσμα μέτρα. 'Η να βάλει έστω μια σημείωση που να λέει ότι οι αριθμοί έχουν αλλάξει, αλλά δεν αλλάζει η ουσία. Δεν το έκανε, γιατί ήθελε να δημιουργήσει εντυπώσεις φουσκώνοντας κάπως τα νούμερα. Και την πάτησε.
 
Σε ένα όμως έχει δίκιο ο Λιαργκόβας. Είτε 84 δισ. είναι οι τόκοι αυτής της περιόδου είτε 64 δισ., η ουσία δεν αλλάζει. Οπως έγραψε σε Δελτίο Τύπου (αφού αποδέχτηκε την κριτική… σα να μην έτρεξε τίποτα), «αν δεν προκύψουν μακροπρόθεσμες ελαφρύνσεις και ρυθμίσεις ικανές να απεγκλωβίσουν το ελληνικό κράτος από τις παγίδες που επιφέρει το υψηλό χρέος, μακροπρόθεσμα η βιωσιμότητα του χρέους τίθεται υπό σοβαρή διακινδύνευση ή ακόμη δεν είναι εφικτή».
 
Σ' αυτή την επισήμανση δε δόθηκε καμιά απάντηση από πλευράς Τσακαλώτου. Επιβεβαιώθηκε έτσι, ότι ο καυγάς δεν έγινε για την ακρίβεια των στοιχείων και την ουσία του προβλήματος του χρέους, αλλά για τον ενοχλητικό Λιαργκόβα, που οι συριζαίοι προφανώς δε γουστάρουν, γιατί δεν τους συμβουλεύεται, δεν προσαρμόζεται στην προπαγάνδα του Μαξίμου, αλλά κάνει του κεφαλιού του, γεγονός που εκμεταλλεύεται η αντιπολίτευση. Ας πρόσεχαν, όμως, γιατί αυτοί έδωσαν κύρος στον Λιαργκόβα, χρησιμοποιώντας τις εκθέσεις του όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση.
 
Επί της ουσίας, τώρα, λίγο έλειψε οι συριζαίοι να μας πουν ότι… έχει δίκιο ο Σόιμπλε και πως το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο! Η αλήθεια είναι πως ο Τσακαλώτος στην ανακοίνωσή του υπήρξε πολύ προσεκτικός. Δεν αναφέρει πουθενά τη λέξη βιωσιμότητα. Γιατί αυτή είναι η θέση του Σόιμπλε (διατυπωμένη κατ' επανάληψη, και στην πρόσφατη συνέντευξή του στον Παπαχελά), ενώ η θέση της ελληνικής κυβέρνησης είναι πως το χρέος δεν είναι βιώσιμο και γι' αυτό πρέπει να γίνει νέα αναδιάρθρωση (τα περιβόητα «μεσοπρόθεσμα μέτρα», που οι συριζαίοι τα έχουν αναγάγει σε νέα «μεγάλη ιδέα του έθνους»). Επί της ουσίας, λοιπόν, ΓΠΚΒ και κυβέρνηση, Λιαργκόβας και Τσακαλώτος συμφωνούν. Σκιαμαχούν για λόγους πολιτικής προπαγάνδας και μόνο. Αλλά δεν τους πέφτει λόγος. Γιατί τις αποφάσεις δε θα τις πάρει κανένας απ' αυτούς. Θα τις πάρουν οι ιμπεριαλιστές δανειστές που έχουν ήδη κόψει το κοστούμι του μετα-Μνημόνιου (που μάλλον δε θα το λένε Μνημόνιο, αλλά θα είναι Μνημόνιο).
 
Ας ξαναθυμίσουμε τα δεδομένα. Εχουν ήδη συμφωνηθεί «πρωτογενή πλεονάσματα» ύψους 3,5% μέχρι και το 2022 και «πάνω αλλά κοντά στο 2%»  για την περίοδο 2023-2060. Αυτή η συμφωνία έγινε χωρίς καμιά δέσμευση των ιμπεριαλιστών για το χρέος, εκτός από τη σταθερά από τον Νοέμβρη του 2012 επαναλαμβανόμενη διατύπωση ότι θα ληφθούν πρόσθετα μέτρα για το χρέος, «αν χρειαστεί». Φυσικά, όλοι γνωρίζουν ότι «θα χρειαστεί» (το αυτονόητο επανέλαβε ο Λιαργκόβας), όμως οι ιμπεριαλιστές δε θέλουν να τα χαρίσουν, θέλουν να τα πουλήσουν. Και σχεδιάζουν να τα πουλήσουν ακριβά. Ηδη έχει πέσει στην πιάτσα (ατύπως, όπως γίνεται πάντοτε σ' αυτές τις περιπτώσεις) η «ιδέα» της «ρήτρας μεταρρυθμίσεων». Το χρέος θα ρυθμίζεται με δόσεις (μένει να μάθουμε την περιοδικότητα: τριετία, πενταετία, δεκαετία;), ανάλογα με το πώς οι ελληνικές κυβερνήσεις ανταποκρίνονται σε πακέτα μεταρρυθμίσεων που θα απαιτούν απ' αυτές οι δανειστές και με την προϋπόθεση ότι δε θα ξηλωθεί καμιά από τις μεταρρυθμίσεις που έχουν ήδη γίνει (δηλαδή, το μνημονιακό καθεστώς θα παραμείνει άθιχτο). Του Τσακαλώτου σίγουρα του τα έχουν πει αυτά, γι' αυτό και «τσινάει» όταν ο κάθε Λιαργκόβας ανοίγει ζήτημα χρέους.