Πήγε ο Πιερρακάκης στην Επιτροπή Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων και θέλησε να εμφανιστεί ως πολέμιος του τζόγου και του εθισμού σ’ αυτόν. Του είχαν ετοιμάσει και μια ομιλία με κοινωνικές αναφορές του τύπου: «ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα, με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους εκτεθειμένους στους κινδύνους του παράνομου τζόγου και ιδιαίτερα τις νεότερες ηλικίες, που βρίσκονται όλο και περισσότερο στο στόχαστρο επιθετικών μορφών διαδικτυακής προώθησης», «ο πυρήνας του προβλήματος παραμένει κοινωνικός. Χρειαζόμαστε πρόληψη, ενημέρωση και συνεργασία με όλους τους αρμόδιους φορείς για την αντιμετώπιση του εθισμού και, κυρίως, χρειάζεται να προστατεύσουμε τους ανηλίκους και τους νέους ανθρώπους. Δεν μπορούμε να θεωρήσουμε κανονικότητα μια νέα γενιά που συναντά τον τζόγο όλο και νωρίτερα μέσα στην καθημερινή ψηφιακή της ζωή».
Ποιο είναι το πρόβλημα, ο τζόγος ή ο παράνομος τζόγος; Βάζεις την τηλεόραση να δεις έναν αθλητικό αγώνα και από την αρχή μέχρι το τέλος δέχεσαι βομβαρδισμό διαφημίσεων για διαδικτυακό τζόγο. Προσπαθείς να διαβάσεις κάτι σε μια ιστοσελίδα και πρέπει να κάνεις σλάλομ ανάμεσα σε διαφημίσεις για τζόγο. Η δική μας ιστοσελίδα δέχεται συνεχώς e-mails από διάφορες εταιρίες, ξένες και ελληνικές, που μας προτείνουν συνεργασία με δημοσίευση καταχωρίσεων για τζόγο. Κι εμείς μεν δεν παραβιάζουμε τις αρχές μας που λένε «όχι διαφήμιση» (πόσ ο μάλλον διαφήμιση για τζόγο), δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με όλους.
Τυχαίο είναι που δεχόμαστε συνεχώς προτάσεις συνεργασίας για τζόγο (μιλάμε για τρία-τέσσερα e-mails κάθε εβδομάδα) και όχι για κάτι άλλο; Τυχαίο είναι που δεν υπάρχει ομάδα (ακόμα και εθνικές ομάδες) που κεντρικός διαφημιζόμενος στη φανέλα της να μην είναι κάποια εταιρία τζόγου;
Για ποια «αντιμετώπιση του τζόγου», λοιπόν, μας μιλούν οι πολιτικοί αλητάμπουρες των κυβερνήσεων; Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι να καταπολεμήσουν τον λεγόμενο παράνομο τζόγο. Ο Πιερρακάκης μίλησε για «μια παράνομη αγορά τεράστιας οικονομικής κλίμακας, που στερεί έσοδα από το Δημόσιο και λειτουργεί σε βάρος της νόμιμης αγοράς και εκείνων που τηρούν τους κανόνες». Τι τον κόφει τελικά, οι φόροι που χάνει το Δημόσιο ή τα κέρδη των νόμιμων καπιταλιστών του τζόγου;
Αυτά τα δύο πάνε μαζί. Οι νόμιμοι καπιταλιστές του τζόγου πάντα έπαιρναν τη μερίδα του λέοντος στον τζόγο. Παίρνουν κρατικές επιδοτήσεις και έχουν τη δυνατότητα της διαφήμισης. Δίπλα στην «αγορά» που δημιουργούν οι «νόμιμοι» αναπτύσσεται και μια παράνομη αγορά. Σε όλον τον κόσμο και όλες τις εποχές συνέβαινε αυτό. Και είναι κοινό μυστικό ότι αυτή η παράνομη αγορά συνδέεται με χίλια δυο νήματα, ακόμα και με αφανείς σχέσεις ιδιοκτησίας, με την παράνομη αγορά. Γιατί η παράνομη αγορά ανοίγει τον τζίρο και δουλεύει με μεγαλύτερο ποσοστό κέρδους. Γιατί οι καπιταλιστές του νόμιμου τζόγου, που ξέρουν τα κόλπα, να μη βάλουν λεφτά και στον παράνομο;
Νόμιμος ή παράνομος, ο τζόγος παραμένει τζόγος. Και ο εθισμός παραμένει εθισμός. Καταστροφικός, ιδιαίτερα για τους νέους. Ποιον νομίζει ότι κοροϊδεύει ο Πιερρακάκης, όταν λέει πως τάχα οι νέοι αποκτούν πρόσβαση μόνο στον παράνομο τζόγο; Ολος ο κόσμος ξέρει πως ακόμα και ανήλικοι μπορούν να παίξουν ζητώντας από ενήλικους να ποντάρουν για λογαριασμό τους. Είναι εκείνο το παλιό «θείο, βάλε μου ένα κατοστάρικο (δραχμές) στον Αστραχάν γκανιάν». Ο «θείος» χαμογελούσε στοργικά και εξυπηρετούσε με ευχαρίστηση τον ανήλικο «φίλιππο». Κι αν κέρδιζε, εισέπραττε για λογαριασμό του από το ταμείο. Ενας 18ρης στην παρέα αρκεί για να τζογάρει όλη η παρέα, ανήλικοι και ενήλικοι.
Θα κυνηγήσει, λέει, ο Πιερρακάκης τους ινφλουένσερ που διαφημίζουν παράνομο διαδικτυακό τζόγο. Αυτό θυμίζει την εποχή που απαγόρευσαν τα «φρουτάκια» και κυνηγούσαν τους καφετζήδες που είχαν τέτοια μηχανήματα, για να προστατεύσουν την ελληνική οικογένεια, όπως έλεγαν. Κι ύστερα, γέμισε η Ελλάδα από νόμιμα «φρουτάκια». Κάθε γειτονιά και καναδυό «φρουτάδικα» με την ταμπέλα PlayOPAP». Για να κονομήσουν οι Τσέχοι της Allwyn που μπήκαν στον ΟΠΑΠ με «μπροστινό» τον Μελισσανίδη (πλέον ο Μελισσανίδης έχει πάρει πόδι και η Allwyn δεν είναι τσέχικη αλλά διεθνής όμιλος τζόγου).
Δίπλα στη «μανία τζόγου» (Μαρξ) που χαρακτηρίζει τον καπιταλισμό ως σύστημα, ιδιαίτερα στο μονοπωλιακό του στάδιο (Λένιν), ο λαϊκός τζόγος λειτουργεί ως μηχανισμός καλλιέργειας ιδεολογικών ψευδαισθήσεων αλλά και οικονομικής αφαίμαξης των εργαζόμενων τάξεων, πρωτίστως της εργατικής τάξης.
Βυθισμένη στην αλλοτρίωση της καθημερινής σκληρής εργασίας, οι άνθρωποι της εργατικής τάξης εθίζονται στον τζόγο σε μια προσπάθεια να γίνει το «θαύμα» και να «πιάσουν την καλή» για να ξεφύγουν. Αντί για το συλλογικό αγώνα για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, η τάξη κατακερματίζεται σε ατομικότητες και κάθε ατομικότητα οδηγείται στην αναζήτηση της ατομικής λύσης μέσω του τζόγου, που είναι πάντα στημένος.
Οχι αναγκαστικά στημένος όπως κάθε ποδοσφαιρικοί αγώνες, αλλά στημένος στην ίδια την αρχιτεκτονική του. Είτε στον νόμιμο είτε στον παράνομο τζόγο, η «μάνα» (η στοιχηματική εταιρία, το καζίνο, η λέσχη, η μπαρμπουτιέρα) πάντα κερδίζει. Ενα μέρος των χρημάτων που τζογάρονται αναδιανέμονται ανάμεσα στους τζογαδόρους (ελάχιστοι κερδισμένοι – πάρα πολλοί χαμένοι), ενώ τα κέρδη της «μάνας» επιστρέφουν στους καπιταλιστές ή/και στο αστικό κράτος. Ενα τμήμα του μισθού εργασίας μετατρέπεται σε «εθελοντικό» καπιταλιστικό κέρδος ή/και σε «εθελοντικό» έμμεσο φόρο, ανακυκλώνοντας τη φτώχεια των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου και την κοινωνική μιζέρια.
Το τεράστιο εύρος που έχει πάρει ο νόμιμος τζόγος τροφοδοτεί και τον παράνομο τζόγο. Και οι αστικές κυβερνήσεις, σαν την κυβέρνηση Μητσοτάκη και τον θρασύτατο «φιλελέ» υπουργό της, λειτουργούν ως προαγωγοί του τζόγου, ενώ την ίδια στιγμή βγάζουν λογύδρια κατά του εθισμού. Είναι σαν τις διαφημίσεις των στοιχηματικών εταιριών, που γράφουν με ψιλούτσικα γράμματα ότι υπάρχει κίνδυνος εθισμού και δίνουν κι ένα τηλέφωνο για υπηρεσίες… αντιεθισμού! Στους εθισμένους ή τους πρωτάρηδες του τζόγου αυτή η σημείωση με τα ψιλούτσικα γράμματα προκαλεί γέλια. Στην κοινωνία θα έπρεπε να προκαλεί οργή.
