Ο Ντιπάν είναι πρώην μαχητής των Τίγρεων των Ταμίλ στον εμφύλιο πόλεμο στη Σρι Λάνκα. Σ' ένα στρατόπεδο του ΟΗΕ γνωρίζει μια γυναίκα και μαζί μ' ένα εννιάχρονο κορίτσι αποφασίζουν να προσποιηθούν ότι είναι οικογένεια, ώστε με τα πλαστά τους διαβατήρια να φτάσουν πιο γρήγορα στη Δύση. Βρίσκονται τελικά σε ένα γκέτο στα προάστια του Παρισιού και προσπαθούν να ενταχθούν σε ένα νέο περιβάλλον που τελικά απέχει πολύ από ό,τι είχαν φανταστεί. Συμμορίες που εμπορεύονται ναρκωτικά και όπλα δίνουν και παίρνουν και οι πρωταγωνιστές βρίσκονται ξανά στο επίκεντρο μιας άλλου τύπου βίας.
Ο Οντιάρ, που συχνά στο σινεμά του έχει επίκεντρο τον περιθωριοποιημένο άνθρωπο («Σώμα με σώμα», «Ο προφήτης», «Ο χτύπος που έχασε η καρδιά μου»), μας παρουσιάζει μια σκληρά ρεαλιστική προσέγγιση της «οδύσσειας» των ανθρώπων που αφήνουν πίσω τις πατρίδες τους, βρίσκουν με χίλια ζόρια κάποιο μέρος να σταθούν κι εκεί έρχονται αντιμέτωποι με νέες κουλτούρες, νέες ακαταλαβίστικες συνήθειες και κοινωνίες που δεν τους θέλουν συνήθως, αλλά επίσης και με ένα σωρό «δαίμονες» που προέρχονται από τις εμπειρίες τους που τους ανάγκασαν να φύγουν.
