Η επιβολή ΦΠΑ 23% στην εκπαίδευση δεν ενδιαφέρει μόνο τους σχολάρχες που βλέπουν τις επιχειρήσεις τους -χτυπημένες έτσι κι αλλιώς από την κρίση- να κλυδωνίζονται στο χείλος της αβύσσου. Ενδιαφέρει και ένα σημαντικό κομμάτι των μικροαστικών στρωμάτων που κατάφερνε -κόβοντας από εδώ κι από εκεί- να στέλνει ακόμη τα βλαστάρια του στην ιδιωτική εκπαίδευση. Η ιδιωτική εκπαίδευση δεν υπήρξε προνόμιο μόνο για τους γόνους της μπουρζουαζίας και στο χώρο της είναι σαφής ο διαχωρισμός ανάμεσα στα ακριβά «τοπ» ιδιωτικά σχολεία και στα ιδιωτικά του συρμού.
Γι’ αυτό και η αλλαγή του νέου φορολογικού καθεστώτος τέθηκε επί τάπητος λίγες μέρες μετά τη θέσπισή του. Εχει και εκλογική σημασία, άλλωστε. Μέχρι την περασμένη Δευτέρα είχε βρεθεί λύση προεκλογικά συμφέρουσα: η υπηρεσιακή κυβέρνηση, με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, θα ανέβαλε επί δίμηνο την εφαρμογή του μέτρου, μέχρι η επόμενη κυβέρνηση να δει τι θα κάνει. Ο υπηρεσιακός αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Τ. Αλεξιάδης προανήγγειλε την ΠΝΠ σε ραδιοφωνική εκπομπή το πρωί της Δευτέρας. Λίγες ώρες αργότερα, όμως, το θέμα κόλλησε στο γραφείο του υπηρεσιακού υπουργού Οικονομικών Γ. Χουλιαράκη και η ΠΝΠ δεν εκδόθηκε.
«Εβαλε βέτο ο ΣΥΡΙΖΑ», έσπευσαν να πουν οι δεξιοί, δείχνοντας τον Χουλιαράκη. Ομως ο Χουλιαράκης δεν είναι περισσότερο ΣΥΡΙΖΑ από τον Αλεξιάδη. Απλώς, είναι εκείνος που κρατάει την επαφή με την τρόικα (άνθρωπος της απόλυτης εμπιστοσύνης των ιμπεριαλιστών δανειστών). Είτε υπέβαλε ερώτημα στην τρόικα, όπως προβλέπει το Μνημόνιο-3 (η κυβέρνηση θα πρέπει να θέτει κάθε νομοθετική πρωτοβουλία της υπόψη των «θεσμών» και να νομοθετεί μόνο αν έχει τη σύμφωνη γνώμη τους) και η τρόικα είπε «όχι», είτε έκρινε μόνος του ότι δεν πρέπει να ανοιχτεί τέτοιο μέτωπο, η έκδοση της ΠΝΠ πάγωσε.
Ξέσπασε σάλος, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έκρινε ότι δεν τη συμφέρει προεκλογικά, έκανε κωλοτούμπα και εκμεταλλευόμενη μια ποντιοπιλατική δήλωση της εκπροσώπου της Κομισιόν ζήτησε από την υπηρεσιακή να εκδώσει την ΠΝΠ. Δεν ξέρουμε τι θα γίνει στο τέλος, όμως πήραμε ήδη μια απτή απόδειξη για το καθεστώς σκληρού αποικιακού ελέγχου των ιμπεριαλιστών δανειστών πάνω στο ελληνικό κράτος και ταυτόχρονα μια απόδειξη για την απάτη του προεκλογικού «αφηγήματος» του ΣΥΡΙΖΑ.
Οι δανειστές δεν αφήνουν το παραμικρό περιθώριο ευελιξίας. Λειτουργούν ως υπερκυβέρνηση και έχουν εγκαταστήσει το μηχανισμό που τους είναι απαραίτητος για να μπορούν να παίξουν αυτό το ρόλο τους. Εχουν λόγο ακόμη και για παρεμβάσεις που κοστολογούνται σε λίγες δεκάδες εκατομμύρια ευρώ (τόσο θα κόστιζε το δίμηνο πάγωμα του 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση). Και βέβαια, αδιαφορούν για τις προεκλογικές ανάγκες των αστικών κομμάτων. Κι αν ακόμη δεχτούν να εκδοθεί η ΠΝΠ, θα πρόκειται μόνο για προεκλογική αναστολή του μέτρου, που για να γίνει μόνιμη θα πρέπει να αντικατασταθεί με ισοδύναμα μέτρα. Κάποια άλλα προϊόντα και υπηρεσίες θα πρέπει να ανέβουν στο 23%.
Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ υφίσταται το πολιτικό κόστος μιας επιλογής (εντέχνως του τη φόρτωσε η ΝΔ, λόγω Χουλιαράκη), ανίκανος να διαπραγματευθεί το παραμικρό, ενώ την ίδια στιγμή λέει από τα προεκλογικά μπαλκόνια ότι είναι ο καταλληλότερος να κυβερνήσει, διότι το Μνημόνιο-3 έχει αφήσει μια σειρά ζητήματα ανοιχτά κι αυτός είναι σε θέση να τα διαπραγματευθεί σκληρά και να πετύχει την εξαφάνιση ή έστω την ελαχιστοποίηση των επιπτώσεων στα λαϊκά στρώματα.
Φανταστείτε τι πρόκειται να γίνει σε ζητήματα όπως η Κοινωνική Ασφάλιση, οι εργασιακές σχέσεις, το φορολογικό των αγροτών. Η «λογική των αριθμών», που επικαλείται η τρόικα, σε συνδυασμό με τα προβλεπόμενα στο Μνημόνιο-3 και την καπιταλιστική ύφεση που θα μαστίζει τον ελληνικό καπιταλισμό και το 2016 (τουλάχιστον), προδιαγράφει τη θέσπιση όλου του νέου αντιλαϊκού πακέτου.
Π.Γ.
