Πρόκειται για αστυνομικό θρίλερ του σεβιλιάνου σκηνοθέτη, ο οποίος στη συγκεκριμένη ταινία συνυπογράφει και το σενάριο με τον Ραφαέλ Κόμπος. Η ιστορία που αφηγείται ο Ροδρίγες λαμβάνει χώρα στα ελώδη τοπία στις εκβολές του Γουαδαλκιβίρ του ισπανικού νότου, το 1980, έτος κατά το οποίο ναι μεν έχει αποκατασταθεί η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, όμως υπάρχουν ακόμη πάρα πολλοί οπαδοί του Φράνκο και των δικτατορικών καθεστώτων με κοινωνικά ερείσματα, οι οποίοι βρίσκονται και εντός του κρατικού μηχανισμού. Οταν στην περιοχή εξαφανιστούν δυο νεαρά κορίτσια, δύο αστυνομικοί ερευνητές ανθρωποκτονιών θα καταφτάσουν για να εξιχνιάσουν το έγκλημα. Ερευνώντας, θα έρθουν αντιμέτωποι με πολλές υπόγειες υποθέσεις της περιοχής, αλλά και με τα δικά τους κρυμμένα μυστικά. Στην πορεία, ο ένας από τους δυο ερευνητές ανακαλύπτει ότι ο συνεργάτης του ήταν οπαδός του Φράνκο και κατηγορείται για δολοφονία σε μια πορεία και εκατοντάδες βασανισμούς.
Ο Ροδρίγες πετυχαίνει να παρουσιάσει μια τομογραφία της μικρής αυτής επαρχιακής κοινωνίας που απαντά βέβαια στην αντίστοιχη χρονική περίοδο. Ταυτόχρονα, αυτή η μικρή κοινωνία φαίνεται να ταλανίζεται από το πρόσφατο παρελθόν, καθώς έτσι κι αλλιώς διανύει μια μεταβατική περίοδο, στοιχείο που διατρέχει όλη την ταινία με την ιδιαίτερη ατμόσφαιρά της, η οποία χαρακτηρίζεται από τη σιωπή και την ενοχικότητα, την έλλειψη εμπιστοσύνης, την προσκόλληση σε συντηρητικά κοινωνικά πρότυπα και προκαταλήψεις.
Πέρα από την καθεαυτό εξέλιξη της ιστορίας, ο ο σκηνοθέτης θέτει ξεκάθαρα, μέσω της σχέσης των δυο αστυνομικών, ένα ζήτημα. Αυτό αφορά τον τρόπο με τον οποίο μια κοινωνία σε μεταβατική περίοδο καλείται να ξεπεράσει πληγές του όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος και να συνεχίσει σε νέα βάση. Ο ο Ροδρίγες δε φαίνεται να παίρνει ξεκάθαρη θέση σ’ ένα τόσο σύνθετο ζήτημα, διατηρώντας έντονο προβληματισμό μέχρι και την τελευταία σκηνή της ταινίας. Αποφεύγει όλες εκείνες τις προσεγγίσεις που παρουσιάζουν τύπους ελεεινούς να μετανιώνουν ή να αλλάζουν ή να συγχωρούνται στο όνομα του όποιου μέλλοντος. Παράλληλα, δεν πέφτει στην παγίδα του εύκολου δρόμου να παρουσιάσει έναν πρώην βασανιστή ως μια αποκρουστική και ψυχολογικά διαταραγμένη προσωπικότητα. Ετσι, θέτει το ζήτημα σε μια πιο ρεαλιστική βάση.
Ο σκηνοθέτης πετυχαίνει αρχικά να συνεπάρει του θεατές με τον τρόπο που δομεί την ιστορία του, δημιουργώντας αγωνία για την εξέλιξη της πλοκής. Οι δυο πρωταγωνιστές είναι δυο χαρακτήρες δουλεμένοι σε βάθος και στη λεπτομέρειά τους. Το υποβλητικό βαλτώδες τοπίο γίνεται ο πιο φιλόξενος τόπος για τους σκοπούς του σκηνοθέτη. Το στοιχείο του ρεαλισμού στην ταινία την οδηγεί σε ασφυκτικά και μελαγχολικά μονοπάτια, που ενίοτε ενέχουν και μια δόση τρυφερότητας.
Η ταινία έχει κερδίσει δέκα βραβεία Γκόγια (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, πρωτότυπου σενάριου, καλύτερης ερμηνείας των πρωταγωνιστικών ρόλων κ.ά.). Ο Ροδρίγες είναι πιο γνωστός για τις ταινίες του «Ομάδα 7» και «Επτά παρθένες».
Ελένη Π.
