Η Σαντρά, έπειτα από τέσσερις μήνες αναρρωτικής άδειας (λόγω κατάθλιψης), θέλει να επιστρέψει στη δουλειά της. Οι εργοδότες της, όμως, θεωρώντας την πια μη αποδοτική, βάζουν τους συναδέλφους της στο εξής δίλημμα. Ή θα επιστρέψει η Σαντρά στη δουλειά της ή θα πάρουν ετήσιο μπόνους χίλια ευρώ. Οι εργαζόμενοι αποφασίζουν να πάρουν το μπόνους, όμως η Σαντρά μαθαίνει ότι έχουν απειληθεί, προκειμένου να μην πάρουν άλλη απόφαση. Απαιτεί και πετυχαίνει μια δεύτερη, μυστική ψηφοφορία. Παρακολουθούμε λοιπόν την προσπάθειά της να πείσει τους συναδέλφους της να ψηφίσουν υπέρ της.
Αν και η επιλογή της Μαριόν Κοτιγιάρ για τον πρωταγωνιστικό ρόλο ξάφνιασε μέχρι και την ίδια, το σκηνοθετικό δίδυμο τελικά δικαιώνεται πλήρως, καθώς η γαλλίδα ηθοποιός χάρισε μια εκπληκτική ερμηνεία, σαφέστατα την καλύτερη της καριέρας της.
Οι αδερφοί Νταρντέν, εμπνευσμένοι προφανώς από χιλιάδες τέτοιες ή παρόμοιες περιπτώσεις από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες της κρίσης, μας φέρνουν αντιμέτωπους με μια τραγική πραγματικότητα. Δηλαδή, τη μεταφορά των «δύσκολων» αποφάσεων από τα αφεντικά στους εργαζόμενους και ακόμη χειρότερα την έννοια της συλλογικής ευθύνης για την (αρνητική μόνο, στη θετική έχουν την αντίθετη στάση) πορεία της εκάστοτε εταιρίας. Ετσι, με πρόφαση την κακή κατάσταση της αγοράς και διάφορα άλλα παρόμοια, τοποθετούν τους εργαζόμενους σε ολοένα και πιο δεινή θέση.
Οι -ίσως πιο πολιτικοποιημένοι παρά ποτέ- Νταρντέν σχολιάζουν με αυτόν τον τρόπο την ασυδοσία, την κυνικότητα και την άνευ προηγουμένου προκλητικότητα των αφεντικών. Ταυτόχρονα, όμως, σχολιάζουν και την έλλειψη εργατικής αλληλεγγύης. Αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν τους εργάτες με ρομαντικό τρόπο, τραγικοποιώντας τους ή ηρωοποιώντας τους. Τους αντιμετωπίζουν με τρόπο όσο πιο «επιστημονικό» γίνεται, δίνοντάς μας μια γκάμα συμπεριφορών που ανταποκρίνονται –δυστυχώς- στην πραγματικότητα, συμπεριλαμβάνοντας αλληλέγγυους, ρουφιάνους, ατομικιστές, δειλούς, πιο θαρραλέους, αγενείς, συναισθηματικούς κλπ.
Οι πάντα αισιόδοξοι Νταρντέν αυτή τη φορά μας χαρίζουν ένα πιο ρεαλιστικό και «ώριμο» φινάλε, χωρίς φυσικά να χάνουν την εγγενή αισιοδοξία τους. Ενα φινάλε ύμνο στην αξία της -ανεξαρτήτως αποτελέσματος- πάλης.
Ελένη Π.
