Το μόνο βέβαιο που βγαίνει από τις απανωτές συνεντεύξεις του Λυκούδη είναι ότι θα ψηφίσει την κυβερνητική πρόταση για πρόεδρο της Δημοκρατίας, γιατί οι εκλογές αποτελούν κίνδυνο για τη σταθερότητα. Κατά τα άλλα, εμφανίζεται και αυτός ως εκφραστής «μιας θαρραλέας και ειλικρινούς προσπάθειας υπέρβασης των παθογενειών του χώρου, δηλαδή των ιδιοκτησιακών αντιλήψεων, των ηγεμονισμών, των αρχηγισμών, παλαιών και νέων». Διακηρύσσει, δε, ότι «η πρωτοβουλία μας, ξεκαθαρίζουμε από την αρχή, έρχεται να ενώσει και όχι να διασπάσει».
Στο συνέδριο της Δημοκρατικής Παράταξης, πάντως, δεν σκοπεύει να πάει, διότι, όπως λέει, «εξελίσσεται με βάση τα μέχρι σήμερα δεδομένα σε συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ή ίσως μόνο ενός τμήματος αυτού του κόμματος και των φίλων του», ενώ αυτός θα συμμετείχε μόνο σε ένα συνέδριο που θα προέκυπτε από «την ενεργή, πρωτογενή και μακράν μηχανισμών συμμετοχή ιδρυτικών δυνάμεων και ρευμάτων που μπορούν να συγκροτήσουν αυτή την παράταξη». Αφού μετρηθεί σε μερικά γκάλοπ, που δε νομίζουμε ότι θα του δώσουν «βιώσιμα» ποσοστά, θα τραβήξει μάλλον κατά το Ποτάμι.
