Μία ομάδα νέων επιστημόνων (που ασχολείται με το νετρίνο), στον ελεύθερό της χρόνο, οργανώνει φάρσες σε κάθε είδους πνευματιστές, παραψυχολόγους, μέντιουμ κτλ., με σκοπό να αποδείξει στον κόσμο που τους ακολουθεί ότι πρόκειται περί απάτης. Οταν όμως ένας εκ της ομάδας ερωτεύεται νεαρή καρκινοπαθή – θύμα, τότε ίσως για πρώτη φορά έρχεται αντιμέτωπος με το εξής ερώτημα: έχει δικαίωμα αυτός να διαλύσει μία πλάνη, αν αυτή η πλάνη έχει φαινομενικά θετικά αποτελέσματα τουλάχιστον στην ψυχολογία του πλανηθέντος και ίσως αυτό οδηγεί και στο φαινόμενο placebo (φάρμακο που δεν έχει καμιά θεραπευτική ιδιότητα, αλλά πετυχαίνει το σκοπό του μέσω της πίστης του ασθενούς σε αυτό);
Ο Βασίλης Ραΐσης είναι περισσότερο γνωστός ως σεναριογράφος («Διόρθωση» σε σκηνοθεσία Θάνου Αναστόπουλου) παρά ως σκηνοθέτης (τελευταία του ταινία «Το τελευταίο τραγούδι του Ελβις»), ενώ ταυτόχρονα είναι θεατρικός συγγραφέας και συγγραφέας παιδικών/εφηβικών βιβλίων, εμψυχωτής θεατρικών ομάδων και εκπαιδευτικός. «Η τελευταία φάρσα» είναι μια ταινία που στηρίζεται στο χιούμορ της και στον καλό ρυθμό της. Η φόρμα της δεν έχει καμιά ιδιαιτερότητα, ο σκηνοθέτης προσπάθησε να δημιουργήσει ένα οικείο περιβάλλον, με χαρακτήρες «της διπλανής πόρτας». Το αποτέλεσμα είναι μια κάπως αμήχανη ταινία, με κάποιες ωραίες στιγμές, που στο σύνολό της όμως έχει αρκετές αδυναμίες. Η ταινία συμμετείχε στο 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και κέρδισε το Βραβείο Κοινού.
Ελένη Π.
