Από τη μέρα που εξερχόμενος του μεγάρου Μαξίμου, μετά τη συνάντησή του με τον Σαμαρά, ο Βενιζέλος ανακοίνωσε και επίσημα ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει ανασχηματισμό, πήραν φωτιά τα τέλια. Αυτό που ορίζεται σαν πολιτική επικαιρότητα κυριαρχείται από την ανασχηματισμολογία. Καθημερινά ακούγονται σενάρια και ονόματα. Πότε μένει ο Στουρνάρας, πότε φεύγει ο Στουρνάρας, πότε πάει ο Χατζηδάκης στην Κομισιόν, πότε μένει η Δαμανάκη. Πότε φεύγει ο Δένδιας από το υπουργείο μπατσαρίας και πότε μένει. Πότε αυξάνεται ο αριθμός των πασόκων υπουργών, αναπληρωτών και υφυπουργών και πότε μένει ο ίδιος, αλλά αλλάζουν τα πρόσωπα. Πότε υπουργοποιείται ο Παπασταύρου και πότε παραμένει σύμβουλος του Σαμαρά για να διαχειριστεί τις διαπραγματεύσεις για το χρέος.
Ολα τα σενάρια διοχετεύονται από τα στελέχη του Σαμαρά στο Μαξίμου και από τους εμπίστους του Βενιζέλου. Τα στελέχη αυτά, άσοι στον… ψιθυρισμό, λένε άλλα στον ένα συντάκτη και άλλα στον άλλο, άλλα τη μια μέρα και άλλα την επομένη. Στόχος τους είναι να διατηρηθεί ο ανασχηματισμός ως πρώτο θέμα στην πολιτική ατζέντα, ώστε και οι εντυπώσεις από το εκλογικό αποτέλεσμα να ξεχαστούν και οι αλαζονικές δηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ (εκλογές εδώ και τώρα – μην τολμήσετε να πάρετε αποφάσεις για σοβαρά θέματα) να περάσουν σε δεύτερο πλάνο. Δώσε στον πολιτικό συντάκτη σενάριο ανασχηματισμού και πάρ’ του την ψυχή…
Παλαιότερα, στην αστική πολιτική συνήθιζαν να λένε ότι δύο θέματα δεν ανακοινώνονται πριν γίνουν: ο ανασχηματισμός και η υποτίμηση του νομίσματος. Το νόμισμα από το 2001 έχει φύγει από την αρμοδιότητα της κυβέρνησης, όμως και ο ανασχηματισμός έχει καταντήσει πλέον ανέκδοτο, αφού δεν χρησιμοποιείται ως εργαλείο πολιτικού εντυπωσιασμού, αλλά ως μια κίνηση ρουτίνας, με προπαγανδιστικό και μόνο χαρακτήρα. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να δημιουργήσει σασπένς η μέρα που θα ανακοινωθεί η νέα σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου. Μια μέρα πριν, μια μέρα μετά, το ίδιο κάνει. Ερώτημα είναι αν μπορούν να πετύχουν κάτι τα πρόσωπα. Ο προηγούμενος ανασχηματισμός, πριν από ένα χρόνο, ήρθε ως αποτέλεσμα της αποχώρησης της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση, αλλά πολύ σύντομα ουδείς θυμόταν ποιοι ήταν οι προηγούμενοι υπουργοί και ποιοι τους αντικατέστησαν, γιατί συνεχίστηκε η ίδια βάρβαρη πολιτική που δεν επιτρέπει διαχωρισμούς που να αφορούν το προσωπικό στιλ των υπουργών.
Ενας ανασχηματισμός, όμως, εξακολουθεί να έχει σημασία για το εσωτερικό των κομμάτων που κυβερνούν. Κι αυτό είναι το μόνο που απασχολεί τον πρωθυπουργό (άντε και τον αρχηγό του συμμάχου κόμματος, όταν πρόκειται για δικομματική κυβέρνηση όπως η σημερινή). Αν απομακρύνουν τον Στουρνάρα, στέλνοντάς τον είτε στην ΤτΕ είτε στην Κομισιόν, και βάλουν στη θέση του «πολιτικό πρόσωπο», υπάρχει περίπτωση ν’ αλλάξει η εφαρμοζόμενη πολιτική; Η απάντηση είναι όχι, γιατί αυτή η πολιτική καθορίζεται από τους δανειστές. Ακόμη και τον πιο γλυκό και μειλίχιο άνθρωπο να βάλουν στη θέση του Στουρνάρα, οι εντυπώσεις θα διαλυθούν σε λιγότερο από ένα μήνα. Δεν μπορεί ο πεινασμένος να χορτάσει με παρηγορητικά λόγια.
Επομένως, το μόνο που θα μείνει από τον ανασχηματισμό θα είναι η προσπάθεια του Σαμαρά και του Βενιζέλου να ελέγξουν τις εξελίξεις στο εσωτερικό των κομμάτων τους, να βάλουν και άλλα στελέχη στη νομή της εξουσίας, να ξαναμοιράσουν –όσο μπορούν– την τράπουλα. Το αν θα κάνουν υπουργό και τον Λοβέρδο, για να δέσουν τις δυο ψήφους που διαθέτει στη Βουλή, δεν έχει καμιά σημασία.
Να τελειώσουμε, λοιπόν, και με τον ανασχηματισμό, για να πάψει η όλη παραπολιτική φιλολογία να δημιουργεί νέφη αποπροσανατολισμού. Τουλάχιστον να είναι καθαρό το πεδίο επί του οποίου γίνεται η πολιτική αντιπαράθεση.
