To είδαμε κι αυτό! Ο Τσίπρας να καλεί σε πλατύ μέτωπο ενάντια στην πολιτική Κάμερον. Να καλεί σε πλατύ μέτωπο τη Μέρκελ, τον Ολάντ, τον Ρέντσι, τον Ραχόι, όλο το κακό συναπάντημα της Ευρωένωσης, που υποτίθεται ότι τάσσεται υπέρ της «εκδημοκρατικοποίησης» (sic) της ΕΕ! Γι' αυτό και κάνει την καρδιά του πέτρα και τάσσεται υπέρ της εκλογής Γιούνκερ στην προεδρία της Κομισιόν, τον οποίο ο Κάμερον, ο Ορμπαν και οι Σκανδιναβοί δε θέλουν, διότι τον θεωρούν υπέρ το δέον «φεντεραλιστή»!
Το μόνο βέβαιο είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να μας αφήσει να πλήξουμε. Με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα, πλέον, πραγματοποιεί τις πιο θεαματικές κωλοτούμπες, σηκώνοντας αισθήματα ζήλιας ανάμεσα στους πρωταθλητές της ενόργανης γυμναστικής. Τα πράγματα, όμως, είναι πιο σοβαρά από τις… γυμναστικές ασκήσεις των ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Εχουν σοβαρή ιδεολογική και πολιτική διάσταση, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να κρύψει την ουσία των αντιθέσεων που αναπτύσσονται στο εσωτερικό της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας που ονομάζεται ΕΕ, να κρύψει τη μία και μοναδική διαχωριστική γραμμή που υπάρχει (αυτή ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη) και να την αντικαταστήσει με μια ψεύτικη διαχωριστική γραμμή (ευρωσκεπτικιστές – φεντεραλιστές). Οχι πως δεν υπάρχει αυτή η αντίθεση, όμως έχει καθαρά δευτερεύοντα χαρακτήρα και τροφοδοτείται από τις αντιθέσεις ανάμεσα στις διάφορες μερίδες της αστικής τάξης, ανάμεσα στα διάφορα ιμπεριαλιστικά κέντρα της ΕΕ, καθένα από τα οποία προσπαθεί να προωθήσει τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα.
Φτιάχνοντας αυτήν την ψεύτικη διαχωριστική γραμμή, ο ΣΥΡΙΖΑ μας καλεί να συμμαχήσουμε με τα κυρίαρχα ιμπεριαλιστικά κέντρα (τον γερμανογαλλικό άξονα στην πρώτη γραμμή) ενάντια σε κάποια άλλα. Είναι χαρακτηριστικά αυτά που είπε ο Τσίπρας στις Βρυξέλλες, μετά τις συναντήσεις του με τον Σουλτς, τον Φέρχοφστατ και την Κέλερ: «Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην Ευρώπη σε μία σύγκρουση στρατηγικών. Η μία στρατηγική θέλει έστω και μικρά βήματα προς την εκδημοκρατικοποίηση της Ευρώπης. Δεν τα θεωρούμε αρκετά, πιστεύουμε ότι μαζί με αυτά τα βήματα είναι απαραίτητο να υπάρξει και αλλαγή πολιτικής, εντούτοις η άλλη στρατηγική είναι η στρατηγική της ολοκληρωτικής διάλυσης της ευρωπαϊκής διαδικασίας. Είναι η επιλογή που ο κύριος Κάμερον προκρίνει. Μία επιλογή που θέλει την Ευρώπη απλά ένα πεδίο εφαρμογής νεοφιλελεύθερων πολιτικών, χωρίς διαδικασίες πολιτικές, χωρίς διαδικασίες δημοκρατικές. Οφείλουμε να σταθούμε εμπόδιο στη δεύτερη επιλογή και να προσπαθήσουμε να συγκροτήσουμε ένα ευρύ μέτωπο δυνάμεων για να αντιμετωπίσουμε και την πολιτική της λιτότητας που διαλύει την Ευρώπη»!
Από τη μια ο Κάμερον, ο Ορμπαν και μερικοί ακόμη εκπρόσωποι κρατών-μελών της ΕΕ (Σκανδιναβοί κυρίως) και από την άλλη όλοι οι άλλοι! Δηλαδή, η Μέρκελ, ο Ολάντ, ο Ρέντσι, ο Ραχόι και όσοι ακολουθούν τον γερμανογαλλικό άξονα. Οι πρώτοι θέλουν «ολοκληρωτική διάλυση της ευρωπαϊκής διαδικασίας», οι δεύτεροι θέλουν «εκδημοκρατικοποίηση» (συγνώμη για το βαρβαρισμό, αλλά δεν ευθυνόμαστε εμείς για τα ελληνικά του Τσίπρα). Αυτό είναι το παιχνίδι που παίζεται ή το παιχνίδι του μοιράσματος των πόστων στα διάφορα θεσμικά όργανα της ΕΕ;
Πολλοί θα πουν (γράφτηκε ήδη στον ελληνικό αστικό Τύπο), ότι ο Τσίπρας επιχείρησε μια «θεαματική είσοδο στις Βρυξέλλες». Οντως, προσπάθησε να κάνει θόρυβο γύρω από το όνομά του, να δείξει ότι παρεμβαίνει ουσιαστικά. Αυτό, όμως, είναι το τελευταίο που θα ‘πρεπε να μας ενδιαφέρει. Εχουμε πάθει ανοσία στα σόου των αστών πολιτικών, όλων των αποχρώσεων. Το σημαντικό είναι η καλλιέργεια της ευρωλαγνείας και η προσπάθεια αποπροσανατολισμού του ελληνικού λαού, ώστε να σχηματίσει την ψαυδαίσθηση ότι δίνεται μια «μάχη για τη δημοκρατία στην ΕΕ», ενώ αυτό που γίνεται είναι μια μάχη για το μοίρασμα των πόστων ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές, στην οποία ο Τσίπρας (και ο κάθε Τσίπρας) δεν πρόκειται να παίξει κανένα ρόλο, όσα σόου κι αν δώσει στις Βρυξέλλες (με την αμέριστη βοήθεια του Σουλτς, που βρήκε την ευκαιρία να επιβεβαιώσει αυτό που δήλωσε πριν από δυο εβδομάδες: «Ο Τσίπρας σοσιαλδημοκρατικοποιείται».
«Οι κυβερνήσεις επιχειρούν να πετάξουν στα σκουπίδια την ψήφο των πολιτών για την προεδρία της Κομισιόν και να βάλουν κάποιον αχυράνθρωπο (…) Ο Αλ.Τσίπρας από τη μεριά του έχει σηκώσει τη σημαία της δημοκρατίας και της θεσμικής λειτουργίας. Από τη στιγμή που οι πολίτες ψήφισαν και πρώτη πολιτική “οικογένεια” αναδείχθηκε η “οικογένεια” του Γιούνκερ, υπάρχει θεσμική υποχρέωση εκείνος να πάρει την εντολή (…) Η στάση του Αλ. Τσίπρα δείχνει έμπρακτα ότι όσοι λένε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μία αντιευρωπαϊκή δύναμη, ότι δήθεν έχει κοινή στάση με την ευρωπαϊκή άκρα δεξιά, είναι οι αρνητές, οι κατεδαφιστές κ.ο.κ, είτε λένε χοντρά ψέματα είτε πουλάνε παραμύθι».
Μ' αυτόν τον παραστατικό τρόπο εξήγησε ο Δ. Παπαδημούλης (Ρ/Σ Alpha 989, 3.6.14) την ουσία της παρέμβασης Τσίπρα στα της εκλογής του νέου προέδρου της Κομισιόν. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο… ευρωπαϊστής από τους ευρωπαϊστές και ο Γιούνκερ ή ο Σουλτς αποκλείεται να είναι αχυράνθρωποι! Τι ακριβώς θα είναι, αν κάποιος από τους δύο εκλεγεί πρόεδρος της Κομισιόν; Προφανώς εκπρόσωποι των «ευρωπαίων πολιτών»! Αν, ας πούμε, οριστεί ο Μοσκοβισί ή η Λαγκάρντ ή ο Ντ’ Αλέμα (αναφερόμαστε σε ονόματα που έχουν ακουστεί) θα είναι αχυράνθρωποι, ενώ ο Γιούνκερ ή ο Σουλτς θα είναι «δημοκρατικά εκλεγμένοι πρόεδροι»;
Από την εποχή ακόμα που ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε ψέματα, ότι δήθεν φέτος ο πρόεδρος της Κομισιόν θα εκλεγεί από το ευρωκοινοβούλιο (ενώ η Συνθήκη προβλέπει πως το Συμβούλιο καταλήγει σε πρόταση, την οποία εγκρίνει το Κοινοβούλιο), έχουμε περιγράψει τη διαδικασία που προβλέπεται, αλλά κυρίως έχουμε τονίσει πως το πρόβλημα είναι πολιτικό και όχι θεσμικό. Αυτή την περίοδο, τύποις μόνο γίνονται διαπραγματεύσεις για την προεδρία της Κομισιόν.
Στο παρασκήνιο γίνονται σκληρές διαπραγματεύσεις για όλο το πακέτο των πόστων της ΕΕ. Καθεμιά από τις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις πρέπει να πάρει ό,τι της αναλογεί, ανάλογα με τη δύναμη του κεφαλαίου της. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, η Γερμανία να μην πάρει τη μερίδα του λέοντος. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πρόεδρος της Κομισιόν θα είναι κατ’ ανάγκη Γερμανός, αλλά θα είναι οπωσδήποτε κάποιος που δε θα σταθεί εμπόδιο στη Μέρκελ και τους σοσιαλδημοκράτες κυβερνητικούς εταίρους της. Κάτι πρέπει να πάρει και η Γαλλία, ενώ αξιώσεις προβάλλει και η Ιταλία με τον φιλόδοξο και πολιτικά ενισχυμένο Ρέντσι. Και βέβαια, ο Κάμερον δεν μπορεί να αφεθεί αβοήθητος στον αγώνα ενάντια στους «ευρωσκεπτικιστές» του Φάρατζ. Κάτι πρέπει να πάρει κι αυτός.
Οταν λοιπόν το παζάρι καταλήξει και το «πακέτο» μοιραστεί, θα το πληροφορηθεί και ο Τσίπρας μαζί με εμάς τους κοινούς θνητούς, αφού στο μεταξύ κάνει το ευρωλάγνο σόου του, που αυτή τη στιγμή βοηθάει την… Μέρκελ!
