Βλαμενάκη, πώς είναι να κάνεις μπλουμ! μεσ’ το νεράκι;
Βόλος: οι χρυσαβγίτες, μακρύ χέρι του κράτους (εξαιρετική μεταχείριση)
Ο αγώνας ο επαναστατικός δε φυλακίζεται, ο αγώνας τώρα συνεχίζεται!
Boom! Boom! Who’s there?
Να πάρω το ντουφέκι μου, την όμορφη…
Το ζητούμενο είναι η οργάνωση της εργατικής τάξης (που έχει κάποιες βασικές προϋποθέσεις, όπως πρόγραμμα και τα τοιαύτα)
♦ Κατιδιάρης
♦ Επιλεκτική η δράση και η όραση της Πανελλαδικής Ενωσης Λιθογράφων (ΠΑΜΕ).
♦ «Η 1η Μάη είναι απεργία» – ποιοι – πρωτοπορούν σ’ αυτό; Η κλαδική εμπόρων βιοτεχνών του Περισσού… (Ριζοσπάστης, 2.4.13).
♦ Τζ. Πανούσης: έχει ο καιρός γυρίσματα, λεφτά και διαμερίσματα.
♦ «“Κάθε κίνηση, που αποσκοπεί στην αύξηση των μισθών, δε μπορεί να οδηγήσει σε τίποτα άλλο, παρά στην άνοδο της τιμής του σταριού, του κρασιού κλπ., δηλαδή στο μεγάλωμα της ανέχειας. Διότι τι είναι ο μισθός; Είναι η τιμή κόστους του σταριού κλπ., είναι η ακέραια τιμή όλων των πραγμάτων. Πάμε παραπέρα: Μισθός είναι η αναλογία των στοιχείων που συνθέτουν τον πλούτο και που καταναλώνονται κάθε μέρα με σκοπό την αναπαραγωγή της μάζας των εργατών. Συνεπώς, το να διπλασιάσουμε το μισθό… θα σήμαινε ότι δίνουμε στον κάθε παραγωγό ένα μερίδιο μεγαλύτερο απ’ το προϊόν του, πράγμα που αποτελεί μια αντινομία. Κι αν η αύξηση των μισθών περιλάβει έναν μικρό μόνο αριθμό κλάδων παραγωγής, θα προκαλέσει γενική διαταραχή στις ανταλλαγές, με μια λέξη, μεγάλωμα της ανέχειας. Υποστηρίζω ότι οι απεργίες, που έχουν σαν επακόλουθο την αύξηση των μισθών, δεν μπορεί παρά να καταλήγουν σε μια γενική άνοδο των τιμών. Αυτό είναι τόσο σίγουρο, όσο είναι σίγουρο πως δύο και δύο κάνουν τέσσερα” (Προυντόν, 9Σύστημα οικονομικών αντιφάσεων ή η φιλοσοφία της αθλιότητας”, τόμ. 1, σελ. 110 και 111). Απορρίπτουμε όλες αυτές τις θέσεις, εκτός από το ότι δύο και δύο κάνουν τέσσερα. Πρώτο, δε μπορεί να υπάρχει γενική άνοδος των τιμών. Αν διπλασιαστούν οι τιμές όλων των ειδών ταυτόχρονα με τον διπλασιασμό των μισθών, απ’ αυτό δεν επέρχεται καμιά αλλαγή στις τιμές. Αλλάζει μόνο η πλασματική τους έκφραση. Δεύτερο, η γενική αύξηση των μισθών δεν μπορεί ποτέ να οδηγήσει σε μια λίγο-πολύ γενική ανατίμηση των εμπορευμάτων. Πράγματι, αν όλοι οι κλάδοι της παραγωγής χρησιμοποιούσαν τον ίδιο αριθμό εργατών σε σχέση με το σταθερό τους κεφάλαιο ή με τα εργαλεία εργασίας που υπάρχουν σ’ αυτούς τους κλάδους, τότε μια γενική αύξηση των μισθών θα έφερνε μια γενική πτώση των κερδών, ενώ η τιμή των εμπορευμάτων στην αγορά δεν θα παρουσίαζε καμιά αλλαγή». (Καρλ Μαρξ, «Η αθλιότητα της φιλοσοφίας», κεφ. 5, «Οι απεργίες και οι εργατικές ενώσεις»).
♦ Για να θυμόμαστε: «Δυναμική ανάταση η 48ωρη απεργία με το ΠΑΜΕ» (19-20.10.2011). Ναι, ναι. Τότε που οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ διεφύλαξαν ως κόρην οφθαλμού το κυνοβούλιο από τους… κακούς.
♦ Ο Βορράς, ο Νότος και το (χ)νώτο των πεινασμένων Ευρωπαίων.
♦ «Η πρώτη κυβέρνηση του Τσάβες διατήρησε για μικρό χρονικό διάστημα στη θέση του υπουργού Οικονομικών την Μαρίτζα Ισαγκουΐρε, θέση την οποία κατείχε στη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του Ραφαέλ Καλδέρα. Στο διάστημα της πρώτης διακυβέρνησής του, ο Τσάβες επανέφερε μέτρα που είχαν ληφθεί το ‘60 και το ‘70, όπως η δωρεάν εκπαίδευση και υγειονομική περίθαλψη… Η μεταμόρφωση του Τσάβες ήταν εντυπωσιακή. Κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του το 1998 είχε συχνές συναντήσεις με την Σίτιμπανκ, την Τζ.Π. Μόργκαν και την Μόργκαν-Στάνλεϊ προσπαθώντας να καθησυχάσει τους φόβους τους. Δέκα χρόνια αργότερα, όμως, δήλωνε: “Ο αγώνας μας είναι έκφραση του ταξικού αγώνα” (λόγος Τσάβες, 30.11.2008). Την επομένη της πρώτης εκλογής του, βρισκόταν στα τηλεοπτικά στούντιο του πλουσιότερου ανθρώπου της χώρας, του Γκουστάβο Σισκέρες, προσπαθώντας να προσελκύσει επενδυτές. Το χρηματιστήριο του Καράκας ανέβηκε 40% σε δυο μέρες. Το 2001 το σχέδιο εθνικής οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της Βενεζουέλας έκανε λόγο για ”την δημιουργία μιας ανερχόμενης τάξης εργοδοτών” και διασφάλιζε “κλίμα εμπιστοσύνης για τους ξένους επενδυτές”. Το 2005 το ντοκουμέντο αυτό εξαφανίστηκε καθώς ο Τσάβες ανακοίνωσε ότι η χώρα βρισκόταν σε αναζήτηση του “σοσιαλισμού του 21ου αιώνα”». (Από το άρθρο “Το κόκκινο σ’ ένα μπλε κόσμο» του Ρενό Λαμπέρ, Le Monde Diplomatique, αγγλική έκδοση, Απρίλης 2013. Και είναι γνωστό ότι η συγκεκριμένη εφημερίδα δεν διακατέχεται από φιλικά αισθήματα προς τον… σοσιαλισμό. Ομως, η φυλλάδα υποστηρίζει στο άρθρο αυτό τον Τσάβες…).
♦ Επειδή σφίξανε οι κώλοι κατά Περισσό μεριά και πλέον τα βέλη δεν προέρχονται έξωθεν αλλά εκ των ένδον (βλ. και προσυνεδριακό διάλογο στο Ριζοσπάστη από 10.1.13 έως και 31.3.13), ανέλαβε ο Γ. Σκιαδιώτης (μέλος της ΚΕ και του Τμήματος γις την εργατική και συνδικαλιστική δουλειά) να… απαλύνει τις πληγές. Κάνοντας χρήση στατιστικών (στην Ελλάδα ευημερούν οι αριθμοί, ως γνωστόν) παρουσιάζει αριθμητική, πάντα, άνοδο του ΠΑΜΕ, παίζοντας το παιχνίδι των «συσχετισμών». Και τι πέτυχε όλος αυτός ο «αγωνιστικός οργασμός»; «Κάτω από την πίεση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ έγιναν από το 2009 έως το 2012, 22 πανελλαδικές απεργίες, που η όποια επιτυχία τους…». Ετσι, λοιπόν, η «όποια επιτυχία» τους! Δηλαδή, καμμιά! Ελεος, με τα «υπαρκτά ψέματα» (κάτι σαν τον «υπαρκτό σοσιαλισμό»). Μνημόνια πέρασαν, ο κόσμος φτωχαίνει καθημερινά και οι στριμωγμένοι του Περισσού χαίρονται που το ΠΑΜΕ πάει καλά…
♦ «Ας μην πιάνουν στο στόμα τους τον Ζαχαριάδη…» – από σχόλιο του Ριζοσπάστη, 4.3.13. Για δε, ρε, που υπερασπίζονται τον Ζαχαριάδη τα τσιράκια του Χρουσιόφ, του Μπρέζνιεφ και πάσης… χολέρας!
Βασίλης
